ถ้าใครเสิร์ชหา “ฮันเตอร์อยากใช้ชีวิตอย่างสงบ เล่ม 1” หรือ “ผมเป็นฮันเตอร์ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบ แปลไทย” แล้วลังเลว่าจะเริ่มอ่านดีไหม ขอมาเล่าฟีลหลังอ่านแบบคนโดนตกแล้วจริงๆ นะ เล่มแรกจะให้บรรยากาศแนวฮีลใจมากกว่าที่คิด ถึงธีมจะเป็น “ฮันเตอร์” แต่โทนไม่ได้หนักสงครามตลอดเวลา จุดขายคือความตั้งใจของพระเอกที่อยากอยู่เงียบๆ สงบๆ แบบคนผ่านอะไรมาเยอะ แล้วพยายามจัดระเบียบชีวิตใหม่ให้ปกติที่สุด (คำว่า “สงบ/อยากใช้ชีวิตอย่างสงบ” คือคีย์เวิร์ดของเรื่องจริงๆ) แต่แน่นอน…ความสงบไม่ได้มาง่าย เพราะดันมีคนมาทำให้ใจไม่สงบแทน สิ่งที่ทำให้เล่ม 1 น่าอ่านคือ “เคมีหมาเด็ก” นี่แหละ แบบที่อ่านไปจะหลุดกรี๊ดเอง มีความรุกเงียบๆ แต่แอบมีพิษ ยิ่งเวลาอีกฝ่ายทำตัวเหมือนจะเป็นผู้ช่วย/คนรู้ใจ แล้วค่อยๆ แทรกเข้ามาในชีวิตประจำวันของพระเอก เราจะเริ่มรู้สึกว่าเรื่องไม่ได้ขายแอ็กชันอย่างเดียว แต่ขายความสัมพันธ์ที่ค่อยเป็นค่อยไป อ่านแล้วเหมือนโดนจีบไปพร้อมตัวละคร สำหรับคนที่ตามแนว “ชีวิตฮีลใจนายฮันเตอร์คลาส S” เรื่องนี้ให้ฟีลคล้ายๆ คือมีความเก่งแบบคลาส S อยู่ แต่ไม่ใช่แนวโชว์เทพตลอดเวลา จะออกแนวใช้ชีวิต จัดการงาน/ภารกิจเท่าที่จำเป็น แล้วโฟกัสความสงบ (ที่โดนทำลายด้วยความน่ารักของอีกคน) จุดที่แนะนำให้สังเกตตอนอ่านเล่ม 1 - โทนเรื่อง: เบาสบายกว่าแนวฮันเตอร์ทั่วไป เหมาะอ่านพักใจ - จังหวะความสัมพันธ์: ไม่รีบ แต่มีโมเมนต์ชวนใจเต้นแบบพอดีๆ - คาแรกเตอร์: พระเอกสายอยากอยู่เงียบๆ ส่วนอีกคนเป็นแนวหมาเด็กที่ทำให้เราเผลอยิ้มบ่อยมาก ถ้าถามว่าเหมาะกับใคร: เหมาะกับคนที่อยากเริ่มอ่าน “ฮันเตอร์อยากใช้ชีวิตอย่างสงบ” แบบไม่ต้องกลัวเนื้อเรื่องหนักเกิน และคนที่ชอบวายที่มีความละมุนแต่แอบรุก มีความ “โดนตกแบบไม่รู้ตัว” ปล. ใครอ่านเล่ม 1 แล้วเป็นเหมือนกันบ้าง ที่ตอนแรกตั้งใจอ่านชิลๆ สุดท้ายกลายเป็นนั่งกรี๊ดว่า ‘ช่วยด้วย โดนหมาเด็กตก’