หลังอ่าน “หมาที่ผมเก็บได้มันบิ๊กบอสเลยนี่นา” เล่ม 1 จบ ความรู้สึกแรกคือมันเป็นนิยายวายสายทะลุมิติที่อ่านเพลินมากค่ะ โทนเรื่องไม่ได้หนักจนเครียด แต่ก็มีปมให้ตามต่อเรื่อย ๆ โดยเฉพาะคอนเซ็ปต์ “ทะลุมิติเข้าไปเป็นตัวร้ายในนิยาย” ที่พอพระเอก(?)หรือคนที่ทะลุเข้าไปเริ่ม “เปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่อง” ทุกอย่างก็เริ่มไม่เป็นไปตามบทเดิม แล้วดันไปเก็บหมาได้ตัวหนึ่ง—ซึ่งไม่ใช่หมาธรรมดา เพราะเกี่ยวพันกับคำว่า “บิ๊กบอส” แบบที่ชื่อเรื่องสปอยล์ไว้เลย สิ่งที่ชอบมากในเล่ม 1 คือจังหวะความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ไต่ระดับ จากความเอ็นดูแบบสัตว์เลี้ยง → ความผูกพัน → ความสงสัยว่าเจ้าหมานี่รู้เรื่องอะไรเยอะเกินไปไหม และพอเฉลย/ใบ้บางอย่างก็ทำให้เราอยากอ่านต่อทันที จุดขายที่ทำให้เล่มนี้ต่างคือ “กู้เฉาฉือ(ร่างหมา)” น่ารักแบบกวน ๆ อ่านแล้วมีซีนที่ยิ้มออกตลอด เหมือนผู้เขียนตั้งใจให้คนอ่านตกหลุมรักเจ้าหมาตั้งแต่ยังไม่รู้ตัวตนจริง ๆ ด้วยซ้ำ ในแง่พล็อต เล่ม 1 จะเน้นปูโลกและกติกาของการทะลุมิติพอสมควร ว่าถ้าเราเข้าไปอยู่ในบท “ตัวร้าย” แล้วพยายามหนีเส้นเรื่องเดิม จะเกิดผลกระทบอะไรบ้าง ฉันชอบที่มันมีความรู้สึกเหมือนโดนบังคับด้วยชะตา แต่ตัวละครก็ยังพยายามดิ้นเพื่อเปลี่ยนตอนจบ ทำให้การอ่านไม่ใช่แค่ฟีลกู้ดอย่างเดียว แต่มีแรงลุ้นว่าทุกการตัดสินใจจะพาไปเจออะไร ถ้าใครกำลังหารีวิวประกอบการตัดสินใจ: เล่ม 1 เหมาะกับคนชอบนิยายวายแนวทะลุมิติ/เข้ามาในนิยาย ชอบไดนามิก “คนเลี้ยงหมา” ที่จริง ๆ แล้วอีกฝ่ายไม่ธรรมดา และชอบความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ฟินแบบไม่รีบเกินไป จุดที่อาจต้องทำใจนิดคือเล่มแรกจะทิ้งคำถามไว้เยอะ เพราะตั้งใจปูไปเล่มต่อ แต่สำหรับฉันคือยิ่งอ่านยิ่งอยากรู้ว่าบิ๊กบอสตัวจริงจะเผยตัวเมื่อไหร่ และความสัมพันธ์หลังจากนั้นจะพีคแค่ไหนค่ะ