#พนาเร้นไพร
พนาเร้นไพร
เรื่องราวของ ‘ใบหม่อน’ หรือนายเอก ที่มีอาการผิดปกติที่หูด้านขวา อยู่ๆมันก็ดับไปชั่วขณะ หลังจากนั้นก็มีเสียงจี๊ดๆ แทรกเข้ามา หมอวินิจฉัยว่าจะเป็นโรคหูหนวก ซึ่งมีทางรักษาหาย แต่ไม่ทราบระยะเวลาที่แน่นอน
อาการนี้มันส่งผลต่ออาชีพนายเอกอย่างมาก เพราะนายเอกทำงานด้านวงการดนตรี ต้องฟังเสียง อยู่กับเสียง เป็นประจำ ทำให้นายเอกรู้สึกรำคาญไอ้โร คบ้าๆนี้ อยากหายเร็วๆ
นายเอกที่กำลังตัดพ้อชีวิตตัวเองอยู่ ก็ได้ยินคุณป้าที่มาหาหมอพูดคุยกันประมาณว่า ป้าได้ไปขอพรให้ลูกชายหายจากโรคร้ายแรง แล้วพรก็เป็นจริง นายเอกได้ยินแบบนั้นเลยได้ถามถึงสถานที่ที่ว่านั้น
วัดป่าดงดาว คือสถานที่ ที่นายเอกต้องมา และการที่จะเข้าไปถึงตัววัดต้องเดินเท้าเท่านั้น รถไม่สามารถเข้าไปได้ นายเอกได้ทำการจ้างพรานนำทางเข้าไป
ไปถึงวัด นายเอกได้ทำการขอพรปกติ ขอพรเสร็จนายเอกกำลังจะกลับ ก็ได้มีพระรูปหนึ่งเดินมาหา พระท่านได้ยื่นพระให้นายเอก “เก็บพระองค์นี้ไว้กับตัว ท่านจะช่วยปกปักรักษาโยมไปถึงที่นั่น” พระกล่าวประโยคนั้นเสร็จ ได้เดินออกไป ทิ้งให้นายเอกงงกับประโยคเมื่อครู่
เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับลงไปที่หมู่บ้าน ก็มืดค่ำพอดี ทำให้ต้องเปลี่ยนแผนการเดินทางเป็นกลับในวันพรุ่งนี้
นายเอกที่นอนไม่หลับ ได้ออกมาเดินเล่นด้านนอกตัววัด บรรยากาศตอนกลางคืนเหมือนจะปกติ แต่สักพักมันกลับเย็นลง พร้อมกับมีเสียงคนพูดแทรกมาในหูข้างที่หนวก ไหนจะเสียงสรรพสัตว์มากมาย
ความกลัวคลืบคลานมาหานายเอก สายตาเริ่มสอดส่องไปทั่วทุกทิศ จนได้พบเจอเข้ากับสายตาคู่หนึ่ง แต่มันไม่ได้มีแค่นั้น จากสายตา1คู่ กลายเป็น 2 คู่ 3 คู่ และอีกมากนับไม่ถ้วน สัญชาตญานเอาตัวรอดทำงาน นายเอกรีบวิ่งออกจากตรงนั้น แต่ด้วยความรีบร้อน ทำให้สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง
นายเอกคิดว่าตัวเองคงไม่รอด ในขณะที่กำลังจะหมดสติ นายเอกได้ยินเสียงสวดคาถาบางอย่าง แล้วสิ่งรอบข้างก็เงียบลง พร้อมกับสติที่วูบดับ
ฟื้นตัวมาอีกที ก็พบว่าไม่ได้อยู่ใ นสถานที่เดิม แล้วนายเอกก็ได้พบกับ ‘พฤกษ์’ หรือพระเอก คนที่ช่วยนายเอกไว้
ทั้งคู่ได้พูดคุยกัน ทำให้นายเอกรู้ว่าสถานที่แห่งนี้คือ แดนลับแล แดนที่ใครหลงเข้ามา จะไม่มีทางได้กลับออกไป
แต่ก็อย่างว่า ทุกอย่างได้ถูกลิขิตไว้หมดแล้ว กรรมเริ่มทำงาน ใครที่เคยได้ทำกรรมร่วมกันมา สุดท้ายก็ต้องวนมาเจอกัน จะมาช่วยกันแก้หรือจะตายตกตามกันก็แล้วแต่เวรกรรม