จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้ฝึกฝนการพัฒนาตัวรู้ผ่านการทำสมาธิและวิปัสสนา พบว่าการนิ่งดูคลื่นอารมณ์อย่างไม่ตัดสินช่วยให้เข้าใจธรรมชาติของความรู้สึกและจิตใจมากขึ้น ในช่วงแรกการฝึกอาจรู้สึกยากและสมองเต็มไปด้วยความคิดวุ่นวาย แต่เมื่อนิ่งสังเกตอย่างตั้งใจ จะเริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลง คือคลื่นอารมณ์เริ่มสงบลง เราจะเห็นความเชื่อมโยงระหว่างเหตุและผลในจิตใจอย่างชัดเจนขึ้น การรับรู้ที่พัฒนานี้ไม่ใช่เพียงการมีสติ แต่เป็นการเป็นผู้รู้อย่างลึกซึ้งที่อยู่เหนือความรู้สึกธรรมดา บางครั้งเหมือนเรานิ่งดูทะเลผ่านจอ เห็นทุกคลื่นที่ขึ้นและลงอย่างชัดเจนโดยไม่มีการผสมปนเปื้อนของอารมณ์ จากนั้นก็จะพบว่าธรรมะซึ่งเป็นความจริงของชีวิตนั้นไม่ได้อยู่ไกลตัว แต่เป็นสิ่งที่สมองมักมองข้ามเพราะคิดมากเกินไป เมื่อจิตใจสงบ เราจะสามารถเข้าถึงธรรมะได้อย่างแท้จริงและมีความสุขในความเป็นธรรมชาติของชีวิตมากขึ้นครับ