จากประสบการณ์ที่ได้ให้อาหารแมวจรในยามค่ำคืนหลังจากที่คนส่วนใหญ่หลับแล้ว สิ่งหนึ่งที่ผมพบคือแมวจรเหล่านี้ก็มีความรู้สึกหิวโหยและอยากมีชีวิตอยู่เหมือนคนเราทุกประการ แม้ว่าจะมีป้ายห้ามให้เลี้ยงอาหารแมวจรตั้งอยู่ก็ตาม ในหลายๆ ที่ การติดป้ายห้ามให้อาหารแมวจรเป็นเพียงมาตรการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ เพราะหากไม่มีการควบคุมประชากรแมวอย่างจริงจัง เช่น การนำแมวไปทำหมันหรือฉีดวัคซีน ปัญหาแมวจรจะยังคงอยู่หรือขยายตัวต่อไป แมวจรก็ยังคงหากินจากแหล่งเศษอาหารหรือแม้กระทั่งขยะที่ถูกทิ้งไม่ถูกวิธี ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเห็นใจเพราะพวกเขาไม่มีที่พึ่งพิงเหมือนสัตว์เลี้ยงทั่วไป สิ่งที่ผมอยากเห็นคือความร่วมมือจากชุมชนและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการสร้างโครงการช่วยเหลือแมวจรอย่างยั่งยืน เช่น การจัดตั้งกลุ่มอาสาสมัครพานำแมวจรไปทำหมัน การดูแลสุขภาพ และจัดหาอาหารที่เหมาะสม โดยไม่ส่งเสริมให้ประชากรแมวเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีการควบคุม รวมถึงการให้ความรู้แก่ประชาชนในพื้นที่เพื่อสร้างความเข้าใจและเห็นใจต่อชีวิตของแมวเหล่านี้ การให้อาหารแมวจรในเวลาที่ไม่รบกวนผู้อื่นพร้อมกับการปฏิบัติตามกฎระเบียบในพื้นที่เป็นทางเลือกที่หลายคนใช้ในการช่วยชีวิตแมวจรไปพร้อมๆ กับการลดความขัดแย้งในชุมชน แมวจรนั้นไม่ใช่ตัวปัญหาเพียงอย่างเดียว แต่ปัญหาจริงคือการจัดการอย่างมีความรับผิดชอบ ท้ายที่สุดแล้ว แมวก็มีชีวิตเหมือนกับเราที่ต้องการอาหาร น้ำ และความรัก หากเราช่วยกันแต่ละจุดเล็กๆ อย่างมีวิจารณญาณ ปัญหาแมวจรในชุมชนก็จะค่อยๆ ลดลง และสิ่งแวดล้อมในพื้นที่ก็จะดีขึ้นตามมา