บางครั้งความรักก็ทำให้เรารู้สึกกินข้าวไม่ลง รู้สึกเหมือนโลกหมุนไปเร็วจนเราตามไม่ทัน เหมือนกับคำคมที่กล่าวไว้ "รักกู...หลงกู กินข้าวไม่ได้" นี่คือความรู้สึกที่หลายคนต้องเจอเมื่อคิดถึงใครสักคนมากๆ จนไม่สามารถทำกิจวัตรประจำวันได้ตามปกติ ผมเคยผ่านช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน เวลาที่เราร้องไห้หนักจนแทบจะหายใจไม่ออก หรืออารมณ์ที่พลุ่งพล่านจนอยากจะตะโกนเรียกชื่อคนที่เรารักแบบในคำคม "ร้องให้หากู...เพี้ยง!!" มันเป็นช่วงเวลาที่บอกไม่ได้ว่าความเจ็บปวดหรือความต้องการนั้นจะจบลงเมื่อไร คำคมที่พูดถึง "สรุปของเข้าตัวเอง..ทั้งรัก..ทั้งหลง" ก็สะท้อนภาพของการมีความรักที่เต็มไปด้วยทั้งความสุขและความเจ็บปวด เรารู้ดีว่าการรักใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเผชิญกับความหวั่นไหวของจิตใจและความรู้สึกที่ซับซ้อน แต่ถึงอย่างนั้นความรักก็ยังคงมีพลังที่ยิ่งใหญ่ในการทำให้ชีวิตมีความหมาย สุดท้ายถ้าใครเคยผ่านประสบการณ์แบบนี้ จะเข้าใจได้เลยว่าคนที่กำลังพูดถึงว่า "กินข้าวไม่ลงคิดถึงแต่เขา!!" นั้นไม่ใช่แค่คำพูดที่ธรรมดา แต่มันคือความรู้สึกที่แท้จริงของใจที่มีแต่คนที่เคยเจอจริงๆ เท่านั้นที่จะเข้าใจอย่างลึกซึ้งจริงๆ