Do you have to be close to our friends?
When we have a girlfriend, we want everything to go together, but there are some secretly thinking that it is necessary for a girlfriend to be close to our friend too.
Some people say that the closer together, the better. When going around together will not tense.
But some people say it's not necessary. They know each other at the right level. You don't have to play or chat with each other.
Personally, we used to have a girlfriend who tried to get along with our friends a lot.
But sometimes it looks like he's trying to impress us.
But there are other people who are still not close to our friends, but when they have the opportunity to meet, they smile, they say hello, and we are okay.
So we really don't have to be very close. Just honor each other.
You don't have to be friends, but you shouldn't be too cold.
It's more at the fit?
What about everyone? How do you feel about this?
Do you want your girlfriend to be close to our friends? Or just don't hate each other. 🫶🏻
Would like to hear the views of each person
จากที่เราเจอมาหลายความสัมพันธ์ สิ่งที่ทำให้ “แฟนกับเพื่อน” อยู่ร่วมกันได้ดี ไม่ใช่ความสนิทแบบเพื่อนซี้เสมอไป แต่คือ “ความชัดเจน” ว่าบทบาทของแต่ละคนคืออะไร และอะไรที่เรารู้สึกโอเค/ไม่โอเค 1) ระดับความสนิทที่กำลังดีเป็นยังไง? ถ้าให้เรานิยามแบบง่ายๆ คือ เจอกันแล้วทักทาย ยิ้ม พูดคุยได้ตามมารยาท เข้ากลุ่มได้บ้างเวลาไปกินข้าว/คาเฟ่ แต่ไม่จำเป็นต้องแชทคุยกันส่วนตัวถี่ๆ หรือมีเรื่องลับระหว่างกัน ยิ่งถ้าเป็น “แฟนสนิทกับเพื่อนผู้หญิง” ของเรา เราจะยิ่งสบายใจเมื่อทุกอย่างโปร่งใส เช่น คุยกันในกรุ๊ป มีเหตุผลชัดว่าเรื่องอะไร และไม่ทำให้เรารู้สึกถูกกันออกจากวง 2) แล้วแบบไหนเริ่มน่ากังวล? ถ้าเริ่มมีพฤติกรรมที่ทำให้เราตั้งคำถาม เช่น แอบคุยกับเพื่อนเป็นประจำ แต่ไม่บอกเรา, ชวนกันไปไหนสองคนโดยไม่จำเป็น, หรือมีการปกปิด (ลบแชท/ไม่ให้เห็นหน้าจอ) อันนี้ไม่ใช่เรื่อง “เพื่อนหรือแฟนต่างกันยังไง” แล้วค่ะ แต่มันคือเรื่อง “ความไว้ใจ” และ “ขอบเขต” ที่ถูกละเมิดมากกว่า ต่อให้สุดท้ายไม่มีอะไรเกินเลย ความรู้สึกไม่ปลอดภัยมันก็เกิดขึ้นได้ 3) จะคุยกับแฟนยังไงไม่ให้กลายเป็นจับผิด เราเคยลองใช้ประโยคแนวนี้แล้วเวิร์ก: “เราไม่ได้ห้ามให้คุยกับเพื่อนเรา แต่อยากให้คุยแบบที่เราสบายใจ ถ้ามีอะไรที่ต้องคุยกันสองคน รบกวนบอกเรานิดนึงได้มั้ย” การพูดแบบโฟกัสความรู้สึกตัวเอง (ไม่กล่าวหา) จะทำให้คุยง่ายขึ้น 4) แล้วควร “บอกเพื่อน” แค่ไหน? ถ้าเพื่อนเป็นคนสำคัญในชีวิตเรา การบอกกรอบให้เพื่อนรู้ก็ช่วยลดดราม่าได้ เช่น “ถ้าเป็นเรื่องนัดหมายทริป/เซอร์ไพรส์ คุยกับแฟนเราได้ แต่เรื่องส่วนตัวช่วยคุยในกรุ๊ปนะ” เพื่อนที่ดีมักเข้าใจ เพราะเขาเองก็อยากให้เราโอเค 5) เคสที่หนักขึ้น: ความสัมพันธ์เกินเลยกับเพื่อนในออฟฟิศ/เพื่อนสนิท ถ้ามีสัญญาณชัดว่าอีกฝ่ายเริ่มมีอะไรกับเพื่อนตัวเอง หรือมีความสัมพันธ์เกินเลยกับเพื่อนในออฟฟิศ สิ่งที่เราแนะนำคือเก็บหลักฐานเท่าที่จำเป็น คุยให้ชัดว่าเราต้องการความซื่อสัตย์แค่ไหน และกำหนดทางเลือกของเรา (เช่น ถ้ายังปิดบัง เราขอถอย) เพราะสุดท้าย “แค่เพื่อนไม่พอ” มันจะไม่ใช่คำถาม แต่มันจะกลายเป็นการตัดสินใจว่าเราจะอยู่กับความไม่ชัดเจนนี้ต่อไหม สรุปในมุมเรา แฟนไม่จำเป็นต้องสนิทกับเพื่อนเราจนเป็นเพื่อนซี้ แต่ต้อง “ให้เกียรติ” กันและกัน และทำทุกอย่างให้โปร่งใสพอที่จะไม่สร้างแผลใจค่ะ ถ้าใครเคยเจอแบบไหนแล้วรับมือยังไง มาแลกเปลี่ยนกันได้นะคะ