"How good you are, don't insult others."

บางช่วงของชีวิตเราจะเผลอ “มั่นเกินไป” แบบไม่รู้ตัวค่ะ โดยเฉพาะตอนที่งานกำลังไปได้ดี หรือเราได้คำชมบ่อย ๆ แล้วมันพาให้หลุดพูดจาเหน็บแนมคนอื่นง่ายมาก ทั้งคำว่า “แค่นี้ก็ทำไม่ได้เหรอ” หรือ “เรื่องแค่นี้เอง” ซึ่งสุดท้ายมันกลายเป็นการพูดด้อยค่าคนอื่นไปแล้ว สิ่งที่ฉันเรียนรู้คือ คนที่เราดูถูกวันนี้ อาจเก่งในอีกสนามที่เราไม่เคยเห็นเลยก็ได้ บางคนเงียบ ไม่ได้อวด ไม่ได้เถียง แต่เขาอดทน ฝึกฝน และโตแบบเงียบ ๆ ส่วนเราถ้าใช้พลังไปกับการเหยียบคนอื่น เรามักพลาดโฟกัสเรื่องสำคัญของตัวเอง และท้ายที่สุด “พลังของคนที่ดูถูกคนอื่น” จะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองก่อนจริง ๆ—ทั้งชื่อเสียง ความสัมพันธ์ และความน่าเชื่อถือ ถ้าอยากเตือนตัวเองแบบสั้น ๆ ฉันชอบประโยคแนวนี้มาก (ใช้เป็นแคปชั่นอย่าดูถูกคนอื่นได้ด้วย) - “เก่งแค่ไหน ก็ไม่เจ๋งพอที่จะดูถูกใคร” - “ก่อนจะตัดสินคนอื่น ลองมองตัวเองให้ชัดก่อน” - “คำพูดที่เหยียบคนอื่น ไม่เคยทำให้เราสูงขึ้นจริง ๆ” เวลารู้ตัวว่ากำลังจะหลุดพูดแรง ฉันใช้ 3 วิธีนี้ช่วยเบรกตัวเองค่ะ 1) หยุด 3 วินาที แล้วถามว่า “นี่คือคำพูดที่จำเป็นไหม หรือแค่อยากชนะ?” 2) เปลี่ยนจากดูถูกเป็น “ให้ข้อมูล” เช่น แทนที่จะว่าเขาไม่เก่ง ก็พูดว่าอยากให้ลองทำแบบไหนถึงจะดีขึ้น 3) เตือนใจเรื่องความถ่อมตน: วันนี้เรามีโอกาสมากกว่าเขาหรือเปล่า? ถ้าสลับกัน เราจะอยากถูกพูดแบบนี้ไหม สุดท้าย สุภาษิต/ข้อคิดที่เข้ากับเรื่องนี้มากสำหรับฉันคือ อย่าด้อยค่าคนอื่นเพื่อยกระดับตัวเอง เพราะความเก่งที่แท้จริงคือเก่งแล้วยังมีสติ มีเมตตา และรู้จักวางตัวให้พอดีค่ะ #อย่าหลงตัวเอง #แซ่บแต่มีสติ #ธรรมะแซ่บ