😔 The carrying at work
😔 The bear at work... 14 years that no one saw.
We work at a company, quite famous. Personally, we are hard-working, hard-fought, never complaining. Who helps to do anything, never refuses.
Until one day the body started ticking out, "It's tired, it's heavy, it's tired."
💚, so come back and think.
Are we "The Carrying" for 14 years?
❌ not a big position.
❌ not the highest salary.
But someone who...
🔥 anyone in trouble = call us.
👉 quick work. Hard work. A job no one wants to do.
Finally, it will always end with us.
😍 at first... We are proud.
Feel yourself "good," "important," "indispensable."
🤨 but long enough...
It starts, not pride.
It's "other people's habituation."
🧠 what we're starting to realize.
💛 we've always done more than duty.
🧡 we solve problems for others until they don't think by themselves.
💚 I'm tired... but no one asks if I can.
♻️ some days off work
I don't feel proud.
It just feels like...
"Today survived another day."
💔 where it peaks best.
Is the day we started thinking
"If we disappear... will he feel some?"
But the answer was very painful.
He doesn't feel anything.
He's just gonna find someone new to "carry it for us."
😞 The urge to quit.
Not just born.
It has accumulated for a long time...
From just "tired."
Become "burned out."
From just "want to rest."
Became "never want to go to work again."
But still...
Not because of love work
But because of the "burden," it's still there.
💭 What I want to tell myself (and the person who is also the bearer)
Being good is not a fault.
But "allowing others to take advantage of our excellency."
It hurts us more than I thought.
Sometimes...
We don't have to take everything.
The world is not broken.
If we "put some"
🌱 We haven't resigned today.
But we're already getting more "choose to carry."
And believe me...
No one really takes care of us as well as ourselves.
If reading here,
And feel like you're in this...
You're not tired alone. 🤍
💞 we would like to encourage
To dare to decide not to be "The Carrying" anymore.
# Tell stories in the past # Tell yourself # Working society # The carrying # Office worker
ในชีวิตการทำงานของหลายคน โดยเฉพาะสายงานออฟฟิศ เรามักเจอคนที่เป็น "เดอะแบก" คนที่ยอมรับผิดชอบงานหนัก งานด่วน งานยาก โดยไม่ปริปากบ่น เพื่อดูแลทีมและให้งานสำเร็จลุล่วง แม้ตอนแรกอาจรู้สึกภูมิใจในความสามารถและความสำคัญของตัวเอง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเครียดสะสม ความเหนื่อยล้า และความรู้สึกไม่เป็นที่ยอมรับกลับแฝงตัวเข้ามาอย่างเงียบ ๆ การทำงานหนักโดยไม่มีการพักผ่อนหรือสนับสนุนที่เหมาะสมส่งผลต่อร่างกายและจิตใจอย่างรุนแรง บ่อยครั้งที่เดอะแบกมองข้ามความต้องการและความรู้สึกของตัวเอง เหนื่อยแต่ไม่มีใครถามไถ่ หรือเมื่อพลาดวันไหนก็เหมือนระบบประสานงานทั้งระบบต้องล่มไปด้วย นำไปสู่ภาวะหมดไฟ หมดแรง และเสียสุขภาพมากกว่าที่ใครจะคาดคิด ภารกิจที่ไม่มีใครทำ แต่เธอทำนั้น สะท้อนความทุ่มเทสูงสุดที่เกิดจากความรับผิดชอบและความมุ่งมั่น แต่การเป็นเดอะแบกไม่ได้หมายความว่าคุณต้องแบกรับทุกอย่างอย่างเดียว บางครั้งการเลือกที่จะ “วางบ้าง” เป็นการตัดสินใจที่กล้าหาญและฉลาด เพราะโลกและงานทั้งหมดจะไม่พังถ้าคุณเลือกแบ่งเบาภาระและเปิดโอกาสให้คนอื่นได้เรียนรู้และรับผิดชอบ ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริงว่า สุขภาพจิตและร่างกายต้องมาก่อนเสมอ เป็นเรื่องสำคัญที่เราต้องตั้งขอบเขตให้ตัวเอง รู้จักพูดว่า “พอได้แล้ว” ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือการรักษาคุณค่าในตัวเองและทำให้เราพร้อมจะรับมือกับความท้าทายต่าง ๆ ในอนาคตอย่างยั่งยืน ถ้าคุณเป็นเดอะแบกในวันนี้ อยากให้รู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว มีคนอีกมากมายที่เข้าใจและกำลังเผชิญความเหนื่อยล้าแบบเดียวกัน ลองหันกลับมาดูแลตัวเองให้มากขึ้น พร้อมแบ่งงานและความรับผิดชอบกับทีมอย่างเหมาะสม แล้วคุณจะพบว่าชีวิตการทำงานไม่ได้หนักหนาเกินไปอย่างที่คิด