ในพระธรรมวินัยของพระพุทธเจ้า มีข้อกำหนดสำคัญเรื่องการฉันอาหารวันละ 1 มื้อตั้งแต่ตรัสรู้จนถึงปรินิพพาน ซึ่งเป็นการฝึกฝนตนเองเพื่อควบคุมกิเลสทางลิ้นและความอยากอาหารอย่างเคร่งครัด การฉันมื้อเดียวนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การจำกัดปริมาณอาหาร แต่เป็นการฝึกจิตใจให้มีความเข้มแข็งในการละกิเลส ซึ่งในทางพุทธศาสนา ผู้ที่สามารถปฏิบัติตามได้อย่างแท้จริงและจิตมีกำลังมากพอนั้นจะก้าวเข้าสู่สถานะอริยบุคคล อนาคามี ซึ่งหมายถึงผู้ที่เหลือเวียนว่ายตายเกิดเพียงครั้งเดียวก่อนจะบรรลุนิพพาน นอกจากนี้ การปฏิบัติตามพระธรรมวินัยนี้ยังช่วยให้บรรลุความสงบและความเข้าใจในธรรมชาติของตนเองและโลกโดยรอบ การละกิเลสทางลิ้นเป็นการฝึกจิตใจที่สำคัญสำหรับผู้ปฏิบัติธรรม เพราะความอยากในกามารมณ์เป็นหนึ่งในอุปสรรคใหญ่ในการบรรลุธรรม การรักษาวินัยฉันอาหารวันละหนึ่งมื้อจึงเป็นการฝึกความอดทนและเสริมสร้างสมาธิไปในตัว การฉันอาหารหนึ่งมื้อยังช่วยให้ร่างกายมีเวลาพักฟื้นและเรียกคืนสมดุล ซึ่งมีประโยชน์ต่อสุขภาพกายและใจ ที่สำคัญคือการปฏิบัตินี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องอาศัยความตั้งใจและการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้บรรลุเป้าหมายสูงสุดในการละกิเลสและก้าวสู่ความเป็นอริยบุคคลอย่างแท้จริง