8เซียน

ช่วงที่ดูหนัง 8 เซียน (ลิขิตสวรรค์) ฉันชอบมากตรงที่หนังโยนคำถามเรื่อง “ความพอดีอยู่ตรงไหน” มาให้คิดต่อแบบไม่ต้องเทศนาเยอะ ประโยค “ตึงเกินไปก็ไม่ดี ย่อนไปก็ไม่ได้” ฟังดูเหมือนคำคมทั่วไป แต่พอเอามาใช้จริงในชีวิตประจำวันมันตรงสุดๆ โดยเฉพาะเวลาที่เรากำลังพยายาม “เอาชนะ” บางอย่างจนเผลอลืมดูสภาพตัวเอง อย่างเรื่องงาน/การเรียน ถ้าเราตึงมาก คือกดดันตัวเองสุดๆ ตั้งเป้าแบบห้ามพลาด ห้ามพัก สุดท้ายอาจได้งานดี แต่ใจพัง เหนื่อยสะสม และพอพลาดครั้งเดียวก็โทษตัวเองหนักเกินจำเป็น แต่ถ้าหย่อนเกินไป คือปล่อยไหล ทำเดี๋ยวนี้พรุ่งนี้ก็ได้ สุดท้ายงานกอง แล้วกลายเป็นเครียดหนักกว่าเดิมอีก แบบนี้หนังสอนทางอ้อมว่า “พอดี” ไม่ได้แปลว่ากลางๆ เสมอไป แต่มันคือระดับที่เราทำต่อเนื่องได้จริง ไม่เผาไหม้ตัวเอง และไม่ปล่อยให้ชีวิตหลุดมือ อีกประโยคที่โดนใจคือ “หนังไม่ได้รอง เนื้อไม่ได้กิน ยังเอากระดูกมาแขวนคออีก” ฉันตีความว่า บางทีเราไปยึดติดกับเรื่องที่ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรเลย แถมยังเอามาทำร้ายตัวเองอีก เช่น การทะเลาะเพื่อเอาชนะ ทั้งที่สุดท้ายไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้น หรือการแบกความคาดหวังของคนอื่นจนกลายเป็นภาระ ทั้งที่ไม่ได้ช่วยให้เราได้ “เนื้อ” อะไรกลับมา วิธีที่ฉันลองทำหลังดู 8 เซียน คือเช็กตัวเองด้วย 3 ข้อเวลาเริ่ม “ตึง” หรือ “หย่อน” เกินไป 1) ตอนนี้พลังงานเราเหลือเท่าไหร่: ถ้าเริ่มหมด ให้ลดความตึงด้วยการพักเป็นเวลา ไม่ใช่หายไปยาวๆ 2) สิ่งที่ทำอยู่ให้ผลลัพธ์จริงไหม: ถ้าทำแล้ววนลูป ไม่คืบหน้า อาจกำลัง “แขวนคอด้วยกระดูก” อยู่ 3) มีมาตรฐานขั้นต่ำประจำวัน: ตั้งเป้าเล็กๆ ที่ทำได้ทุกวัน เช่น อ่าน 10 นาที เก็บบ้าน 1 จุด แล้วค่อยเพิ่มตามจังหวะ สรุปคือ หนัง 8 เซียน ทำให้ฉันกลับมามองชีวิตแบบบาลานซ์ขึ้น ไม่ต้องสุดโต่งทั้งสองฝั่ง และทุกครั้งที่เริ่มเครียดเกินหรือปล่อยตัวเกิน ฉันจะนึกถึงคำว่า “ตึงเกินไปก็ไม่ดี ย่อนไปก็ไม่ได้” เพื่อดึงตัวเองกลับมาหาความพอดีอีกครั้ง