จากประสบการณ์ส่วนตัว การที่เราทำตัวแข็งกระด้างไม่ใช่เพราะเราเข้มแข็งจริงๆ แต่เป็นวิธีหนึ่งที่เราสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดหรือความเปราะบางที่อยู่ลึกๆ ในใจ หลายครั้งฉันเองก็รู้สึกว่าการปิดบังความอ่อนแอทำให้ฉันปลอดภัย แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมากขึ้น การก่อสร้างความแข็งกระด้างขึ้นเป็นเหมือนหลุมหลบภัยที่เราใช้ห่อหุ้มตัวเองไว้ไม่ให้คนอื่นเห็นถึงน้ำตาหรือความหวั่นไหว แต่ก็เป็นจุดที่ทำให้เราไม่ได้รับความอบอุ่นจากคนรอบข้างอย่างแท้จริง ถ้าเราลองเปิดใจและยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง อาจจะพบว่าความอ่อนแอนั้นไม่ใช่จุดอ่อน แต่เป็นส่วนหนึ่งของความเป็นมนุษย์ที่ทุกคนมีเหมือนกัน ฉันจึงอยากแนะนำให้ทุกคนที่รู้สึกเหมือนกัน ลองค่อยๆ ปลดปล่อยเกราะนั้นออกมา ใช้เวลาฟังเสียงหัวใจตัวเองและแบ่งปันความรู้สึกกับคนที่เราวางใจ เพราะการได้แสดงออกถึงความอ่อนแอเป็นครั้งคราว สามารถช่วยเยียวยาจิตใจและเปิดโอกาสให้เราได้รับความรักและความอบอุ่นอย่างแท้จริง การเจริญเติบโตทางอารมณ์นั้นเกิดขึ้นได้เมื่อเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับความรู้สึกเหล่านั้นอย่างสงบและจริงใจ