เคยมีครั้งหนึ่งที่ผมรู้สึกเหมือนกับข้อความที่ว่า “ขอสงสารได้มั้ย” เพราะได้เห็นสถานการณ์ที่ทำให้ใจหาย เมื่อกลับบ้านมาผมเองก็รู้สึกงงงวยเหมือนกับภาพที่สื่อออกมาว่า “กลับบ้านมาคงงงว่าบ้านและลูกๆ หายไปไหน...” แอบคิดว่าหากเป็นเราก็คงร้องไห้และทบทวนถึงความสำคัญของครอบครัวและชุมชนรอบข้าง ถนนเณรแก้วที่สุพรรณบุรีเป็นเหมือนตัวแทนของเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตจริง ทั้งความรู้สึกเหงา การเปลี่ยนแปลง และบางครั้งการห่างไกลจากคนที่เรารัก ทำให้เราอยากให้ทุกท่านที่ผ่านไปมาแวะสังเกตและใส่ใจเรื่องราวรอบตัว บางทีเพียงการถามไถ่หรือให้ความช่วยเหลือ ก็สามารถทำให้คนที่กำลังผ่านช่วงเวลายากลำบากรู้สึกอบอุ่นขึ้นได้ ผมเองก็เคยประสบกับช่วงเวลาที่เหมือนกับหลงทางในชีวิต หรือรู้สึกเหมือนโลกนี้เปลี่ยนไปโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว ก้าวออกจากบ้านแล้วคำถามในใจเต็มไปหมดว่า “บ้านฉันและคนที่ฉันรักอยู่ที่ไหน?” การแชร์เรื่องราวเหล่านี้ทำให้รู้ว่าเราไม่ได้เผชิญกับปัญหาเพียงลำพัง ทุกคนต่างผ่านความรู้สึกเหล่านี้มาแล้ว และความเข้าอกเข้าใจสามารถเยียวยาใจได้มากกว่าที่คิด