เอ็งไปไหน ข้าไปด้วย
เอ็งเป็นศิษย์ข้า เป็นลูกข้า มาหลายๆ ภพหลายชาติ ข้าถึงมาช่วยเอ็ง เมื่อเอ็งเอาตัวรอดได้แล้ว ก็ต้องมาช่วยงานข้าด้วย งานของข้า ไม่ใช่งานเล็กน้อย เอ็งไปร่วมประชุมกับเบื้องบนบ่อยๆ เอ็งก็ต้องสานต่อด้วย ข้าก็ช่วยเอ็งด้วย มีอะไรก็นึกถึงข้า
ต่อไปเอ็งก็ต้องมาเกิดเป็นลูกข้าอีก แล้วเอ็งถึงจะเข้านิพพานได้ ตอนนี้ทำงานช่วยข้าไปก่อน ท่านปิยะก็มารับเอ็งเป็นลูกบุญธรรม ท่านปิณโฑลนก็มารับเอ็งเป็นศิษย์ ก็เพราะข้าไปบอกให้มาช่วยเอ็ง
ทนเอาลูก อีกไม่นานก็พ้นทุกข์แล้ว ทนเวียนว่ายตายเกิดมาตั้งนาน ทำไมแค่นี้ จะทนอีกหน่อยไม่ได้
ใครๆ เขาก็ขอบารมีข้า ไม่รู้จักข้า และไม่ได้ทำงานให้ข้าเหมือนเอ็ง ท่านโต ท่านปาน ท่านศรีวิชัยและองค์อื่นๆ ก็ช่วยงานข้าหมด เพราะพระโพธิสัตว์ท่านมีเมตตากรุณาสูง
และทุกๆ องค์ต่างก็เร่งบำเพ็ญบารมี เพื่อปรารถนาจะไปเกิดในยุคของข้า หวังที่จะได้รับคำพยากรณ์จากข้า เพราะข้าจะสำเร็จก่อนองค์อื่นๆ
ใครที่จะตามข้า เอ็งต้องไปบอกไปสอนเขา ให้เขาได้รู้จักวิธีสร้างบารมีโดยเร็ว แต่ถ้าเขาไม่ฟัง เอ็งก็ปล่อยเขาไป "เรื่องของเขา กรรมของเขา" บารมีเขาไม่พอที่จะไปในยุคของข้า ก็สุดวิสัย
ข้าโปรดได้แต่ คนที่มีบารมีเก่า มีทุนเดิมเท่านั้น โปรดได้ไม่หมดหรอก หรือให้องค์อื่นๆ ท่านโปรดบ้างก็ได้ ข้าโปรดได้เฉพาะคนของข้า แต่ข้าก็ช่วยทุกๆ คนนั่นแหละ ไม่เลือกหรอก
ใครมีทุกข์มาข้าช่วยหมด มันเป็นหน้าที่ของข้าและพระโพธิสัตว์ทุกๆ องค์ แต่ใครจะสำนึกหรือไม่ มันเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของข้า "ข้าทำเพื่อให้ มิใช่ทำเพื่อเอา"
บอกเขาด้วยวิธีที่ง่ายที่สุด คือ ให้ "โมทนาบุญ" ของข้า แล้วตั้งความปรารถนา อย่างนี้ถึงจะได้เกิดทันในยุคของข้า แต่ถ้าจะได้สำเร็จธรรม ต้องบำเพ็ญบารมีด้วย คนสมัยนี้รู้ธรรมมาก แต่ไม่ได้บรรลุธรรม เพราะยังขาดบารมีนั่นเอง เอ้า! เอาบุญไป โมทนาซะ
นิพพานะ ปัจจะโย โหตุ
ดั่งคำสอนหลวงปู่ทวดที่ว่า
"คนดีชอบหอบบุญวาสนา คนบ้าชอบหอบฟาง
ใครจะว่าอย่างไร? เราก็ทำความดีของเราเรื่อยไป
ใครถึงนิพพานก่อน ก็สบายก่อน"
1 แชร์ คือ 1 ธรรมทาน ได้อานิสงส์เช่นเดียวกับการพิมพ์หนังสือธรรมะ หากมีผู้ใดคนนำไปปฏิบัติตาม ผู้แชร์ก็ย่อมได้บุญด้วยทุกๆ ครั้ง
(จากหนังสือมิติแห่งโลกวิญญาณ-พ.ธรรมรังษี)
cr. เอ็งไปไหน ข้าไปด้วย
จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการบำเพ็ญบุญและการสร้างบารมีเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความตั้งใจและความสม่ำเสมอ เพราะการบรรลุธรรมไม่ได้เกิดขึ้นจากการรู้ธรรมเพียงอย่างเดียว แต่ต้องอาศัยทุนเดิมและความเพียรในการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง การได้รับคำสอนจากพระโพธิสัตว์และผู้มีเมตตา เช่น หลวงปู่ดู่พรหมปัญโญ เป็นแรงสนับสนุนที่สำคัญมากในการพัฒนาจิตใจ การเข้าร่วมกิจกรรมทางธรรม เช่น การถวายภัตตาหาร การฟังธรรม การปฏิบัติสมาธิ และการโมทนาบุญ ช่วยส่งเสริมจิตใจให้สงบและมีความเมตตากรุณาต่อผู้อื่นมากขึ้น อีกทั้งการทำความดีอย่างต่อเนื่องไม่เพียงแต่ช่วยให้ชีวิตประจำวันมีความสุขและมีความหมาย แต่ยังเป็นการสะสมบุญใหญ่ที่ช่วยให้อดีตชาติและชาติปัจจุบันเกิดประโยชน์ร่วมกัน ผมเองก็เคยพบช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก แต่เมื่อเริ่มใจกล้าหันมาทำความดีและตั้งใจฝึกบำเพ็ญบารมี ก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในชีวิต ทั้งความสงบสุขและแรงบันดาลใจที่จะช่วยเหลือผู้อื่นให้พ้นทุกข์เช่นกัน ดังคำสอนที่ว่า "คนดีชอบหอบบุญวาสนา คนบ้าชอบหอบฟาง" เป็นการเตือนใจให้คำนึงถึงคุณค่าที่แท้จริงของการใช้ชีวิต การทำความดีย่อมได้รับผลตอบแทนที่ยั่งยืนและดีงามกว่า และทุกครั้งที่เรามีโอกาสเผยแพร่ธรรมะหรือแนะนำให้ผู้อื่นรู้จักวิธีสร้างบารมี การแชร์บุญกุศลนี้ ย่อมส่งผลดีทั้งกับตนเองและผู้อื่น สุดท้ายนี้ อยากชวนทุกคนลองเริ่มต้นด้วยการตั้งความปรารถนาให้เกิดทันยุคแห่งบุญวาสนา ตั้งใจบำเพ็ญบารมี และไม่ลืมที่จะ "โมทนาบุญ" เพื่อขอพรและได้รับพลังแห่งบุญอย่างแท้จริง นี่คือทางสู่การพ้นทุกข์และนิพพานที่แท้จริง และเป็นสิ่งที่เราทุกคนสามารถเริ่มต้นได้ในวันนี้