#วัยรุ่น90s

ถ้าถามว่า “ยุค 90 นึกถึงอะไร” สำหรับเราอย่างแรกคือ “ความสุขที่มันง่ายมาก” แบบไม่ต้องมีอะไรแพงๆหรือหรูๆก็สนุกได้ วันนั้นไม่มีโซเชียลมีเดียให้เลื่อนทั้งวัน เวลาจะคุยกับเพื่อนคือเดินไปหาเลย บางทีก็แค่ไปเคาะประตูบ้านเพื่อน แล้วรอดูว่าเขาอยู่ไหม ถ้าอยู่ก็ออกมาเล่นกันหน้าบ้านหรือซอยแถวบ้านทันที ความรู้สึกมันอบอุ่นและจริงใจมาก อีกอย่างที่นึกถึงคือ “ช่วงเวลาตั้งแต่เช้าจรดค่ำ” ที่เราใช้ไปกับการเล่นจริงๆ ไม่ได้อยู่หน้าจอทั้งวัน กลับบ้านทีพ่อแม่ต้องโทรตาม เพราะมัวเล่นเพลิน บางวันขี่จักรยาน เล่นซ่อนหา กระโดดยาง ดีดลูกแก้ว หรือคิดเกมจากอะไรก็ตามที่มีอยู่ จินตนาการล้วนๆ แค่ก้อนหิน ยางรัด ผ้าขี้ริ้ว ก็กลายเป็นของเล่นได้แล้ว พอกลับถึงบ้าน ความบันเทิงคือทีวี หรือวิดีโอที่มีอยู่ ไม่ได้เลือกดูอะไรก็ได้เหมือนทุกวันนี้ ต้องรอเวลา รอรายการโปรด หรือไม่ก็เปิดเทปซ้ำเรื่องเดิมๆจนจำบทได้ ความสุขมันคือการ “รอ” และการได้ดูพร้อมกันทั้งบ้านด้วย เรื่องกินก็เป็นอีกภาพจำ ยุคนั้นอาหารนอกบ้านหรือของกินเล่นบางอย่างถือเป็น “ของขวัญ” มากกว่าเรื่องปกติ ได้ขนมจากร้านหน้าโรงเรียน ได้ไอติม ได้ขนมถุงเล็กๆก็ฟินแล้ว และปาร์ตี้หรือการรวมตัวก็ไม่จำเป็นต้องหรูหรือแพง แค่มีเพื่อน มีของกินนิดหน่อย ชีวิตก็เต็มไปด้วยสีสัน สิ่งที่เรารู้สึกชัดจากยุค 90 คือการ “เคารพผู้อื่น” และมารยาทพื้นฐาน เวลาเจอผู้ใหญ่ก็ไหว้ ทักทาย พูดจาดีๆ แม้บางทีไม่มีใครพูดถึงปัญหาหนักๆกันเยอะ และมักถูกสอนว่า “อย่าอ่อนแอ” แต่เราก็ได้เรียนรู้การอดทนและพึ่งพาตัวเองมากขึ้น สุดท้าย ยุค 90 ทำให้เรานึกถึงการเห็นคุณค่าของสิ่งเล็กๆน้อยๆ—เพื่อนบ้านที่คุ้นหน้า การวิ่งเล่นจนเหงื่อท่วม การหัวเราะแบบไม่มีเทคโนโลยีมารบกวน และความทรงจำที่ไม่ต้องมีรูปเหมือนในอินสตาแกรมก็ยังชัดอยู่ในใจเสมอ