ไม่เป็นแล้วเด็ก Work จะไป Travel แล้ว EP.4

🇺🇸 พาร์ทสุดท้ายของการเป็นเด็ก Work แล้ว

ดูจากรูปก็ไม่ค่อยจะ Work เท่าไรนักหรอกครับ เพราะพวกผมมันต้อง Work life balance อยู่แล้ว คืองานก็ทำนั่นแหละ แต่ EP. ก่อนๆ ก็คิดว่าใส่ไปเยอะแล้วนะ ฮ่าาาาา

ในตอนนี้ผมจะมาเล่าให้ฟังครับว่า ความเป็นอยู่ตลอดช่วงเวลาของการไป Work and Travel ผมไปทำอะไรบ้างนอกเหนือจากการทำงานที่สวนสนุก..เริ่มครับ

ต้องบอกก่อนว่าผมมากันในนามนักเรียน Work and Travel เนอะ ฉะนั้นก็จะ Follow ตามกิจกรรมที่ทางโครงการจัดสรรไว้ให้นั้นเป็นเรื่องปกติครับ ถ้าเขามี invitation มาชวนไปไหนก็ไปเถอะ เพราะทุกอย่างจะฟรีทั้งหมด

อย่างตอนที่ผมไปก็จะมีการแข่งขขันเบสบอลพอดี แต่..ทั้งชีวิตนี้เคยดูเบสบอลแค่ในการ์ตูนโดเรมอนเท่านั้นแหละ ผมเลยเน้นไปเสพย์บรรยาการซะมากกว่า บรรยากาศสนามเบสบอลที่อเมริกาดูอิ่มไปด้วยการเตรียมพร้อมที่จะมาเชียร์นักกีฬาครับ มีพร็อบ มีเสื้อ หมวก มาสค็อตก็มาหมด แล้วที่ผมคิดว่าเป็นไฮไลต์เลยนะ ก็คือเมื่อผู้เล่นฝ่ายที่ตนเชียร์ทำแต้มได้ล่ะก็ทุกคนในที่มาเชียร์ฝั่งทีมตนเอง จะลุกขึ้นเฮแบบเสียงดังกลบทุกอย่างไปหมด ฟีลดีมากๆ ทำให้แว๊บนึงผมรู้สึกอินไปด้วยเลย

“Maroon 5 จะมาเมืองข้างๆ นี้เอง เราไปกันมั้ย” เสียงเพื่อนผมคนนึงพูดขึ้นกลางโต๊ะอาหาร ดังมากประหนึ่งชวนแกมบังคับมากกว่าเป็นการแจ้งให้ทราบ เอาจริงๆ ผมเป็นคนชอบดูคอนเสิร์ตครับ แบบตอนอยู่ไทยก็ไปค่อนข้างบ่อยอยู่ แล้ววันนี้ถ้าพลาดไปก็ยังไงอยู่

สุดท้ายก็มาครับ..“ไหนๆ ก็ไหนๆ” เป็นคำพูดที่ใช้บ่อยมากตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ บรรยากาศเป็นแบบเอาท์ดอร์ มีเวทีใหญ่อยู่ตรงกลาง บรรยากาศตอนเย็นๆ ลมเย็นๆ นี้มันช่างดีจริงๆ ขนาดศิลปินยังไม่ขึ้นผมยังฟีลกู๊ดขนาดนี้เลย พอพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าไปวงที่ได้ขึ้นเปิดเวที คือ One OK Rock ผมนี่แบบเห้ย..ได้ไง คือไม่ได้ดูไลน์อัพมา แต่พอได้ยินชื่อวงก็รู้สึกว้าวเพราะตอนนั้นวงกำลังมีชื่อเสียงเลย คุ้มแล้วครับงานนี้จากนั้นพอ Adam กับวง Maroon5 ขึ้นผมตะโกนให้กำลังใจสุดเสียง เพราะไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้ดูวงที่รู้จักมาตั้งแต่เด็กใน บรรยากาศที่สุดติ่งขนาดนี้ ค่ำคืนนั้นจบลงด้วยความแฮปปี้และฟูลฟิลมากๆ

ระหว่างทางนั่งรถกลับบ้าน ก็เจอร้านเบอร์เกอร์ชื่อดัง In-N-Out Burger ที่เขาว่ากันว่าอร่อยและมีให้กินได้แค่ที่ฝั่ง West ของอเมริกาเท่านั้น ก็อร่อยสมคำร่ำลือครับ มันนัวอะไรไม่รู้บอกไม่ถูกหรือเพราะเป็นคนชอบกินเบอร์เกอร์อยู่แล้วก็เลยรู้สึกว่ากินยังไงก็อร่อย จริงๆ

พอพูดถึงอาหารการกินที่นี่ผมแทบไม่ได้ซื้อกินเลย เพราะของที่กินแล้วคิดว่ามันไม่แพงจนเกินไปก็จะมีแต่อาหารประเภทเดิมๆ นั่นก็คือ อเมริกันฟาสฟู๊ดนั่นแหละครับ ตามรูปที่ผมแปะไว้ที่โพสต์เลย ถ้าอยากกินข้าวหน่อยร้านเดียวที่จะฝากท้องคือ Panda Express เป็นร้านอาหารจีนฟีลข้าวแกงครับ ผมชอบกินร้านนี้มาก เพราะกับข้าวบางอย่างก็รสจัดสู้กับอาหารตามร้านอาหารไทยได้เลย แต่ถ้าให้ไปซื้อบ่อยๆ เห็นทีจะเข้าเนื้อเยอะไปหน่อย

“ทำกินเอง” เห็นจะเป็นวิธีที่เวิคที่สุดครับ(จริงๆ คือเพื่อนทำส่วนเราเป็นลูกมือและหารค่าวัตถุดิบกัน) เมนูมีความครีเอททุกวัน เช่น ข้าวมันไก่ แกงเขียวหวาน ชาบูหม่าล่า ส่วนใหญ่จะเป็นอาหารไทยครับ เพื่อนผมเสกให้ได้หมด แต่ที่สำคัญคือทำครั้งนึงจะอิ่มและกินได้หลายคน ถือว่าโชคดีมากๆ ที่เพื่อนเมตตาและคอยทำให้กินอยู่ตลอดๆ

จนมาถึงวันสุดท้ายของการทำงานครับ..ผมตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพราะในใจตระหนักอยู่ตลอดว่า วันสุดท้ายแล้ว..เอาหน่อยเว้ย วันนั้นผมไปขึ้นรถบัสเป็นคนแรกของคันเลย เพราะวันนี้ตารางออกมาได้เครื่องเล่นที่อยากทำ (ความจริงคือไปขอเขามาเพราะเป็นวันสุดท้าย) วันนั้นเป็นวันที่เดินไปที่ไหนเขาก็จะรู้กันครับว่าเป็นวันสุดท้ายของพวกผม ก็เลยมีแต่คนเข้ามาหา ชวนคุยอยู่ตลอดทั้งวัน จนรู้สึกว่าวันนั้นผ่านไปไวกว่าทุกวันเลย ระหว่างจะไปขึ้นรถกลับบ้านผมกับเพื่อนเลยเรียกเพื่อนเด็กเวิคมารวมกันแล้วก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกันครับ วันนั้นจบลงด้วยดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทุกคนยิ้มแย้มให้กัน และพร้อมที่จะพูดคำร่ำลาให้กันและกัน

หลังจากนี้จะเป็นการเที่ยวแล้วครับ พวกผมเลือกเดินทางไปตาม West Coast of the United States จาก ยูทาห์ ไป ลอสแอนเจลิส แล้วกลับมาบินจาก ยูทาห์ ไปสู่ สถานที่ นครนิวยอร์ก ซึ่งอยู่อีกฝั่งนึงของแผนที่ น่าจะมีอีกแค่ 2-3EP. เท่านั้น ยังไงก็ฝากติดตามจนจบด้วยนะครับ ขอบคุณครับ

#Workandtravel #workandtravelusa #ติดเทรนด์ #แชร์ประสบการณ์ #เรื่องเล่าในอดีต