จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้ลองฝึกเป็นผู้เฝ้ามองอารมณ์และความคิดของตัวเองนั้น พบว่าการแยกแยะระหว่าง "ตัวตน" กับ "ความว่าง" ช่วยให้จิตใจสงบขึ้นมาก ไม่ต้องเสียเวลากับความคิดที่วนเวียนอยู่ซ้ำ ๆ ซึ่งตรงกับข้อความในบทความที่กล่าวว่า "ความว่างไม่ใช่ความอยากตุย แค่อยากไม่มี" นั่นหมายความว่า ความว่างไม่ได้หมายถึงการไม่มีอะไรเลย แต่เป็นสถานะที่ไม่มีการยึดติดในอัตตาหรือ 'ตัวกู' เมื่อฝึกสังเกตตัวเองในฐานะผู้เฝ้ามอง ทำให้เริ่มเข้าใจว่าสิ่งที่เรียกว่าอัตตานั้นเป็นเพียงรูปแบบของความคิดและความรู้สึกที่ถูกหล่อหลอมมาโดยสังคมและประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา บ่อยครั้งที่อัตตากลายเป็นตัวหลอกลวงเราว่าเราคือใครและต้องทำอย่างไรเพื่อความสุข แต่ถ้าเราสามารถมองทะลุผ่านอัตตานี้ เราจะพบว่าความทุกข์เกิดจากการยึดติดในตัวตนนี้เอง ในบางครั้ง การที่เราอยาก "หลุดจากระบบ" ที่ระบบความคิดและอัตตาบังคับนั้น กลับกลายเป็นความอยากที่ซับซ้อนในตัวเอง กล่าวคือมีอัตตาที่อยากจะไม่ใช่อัตตา ซึ่งงานนี้ต้องใช้ความฉลาดและการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เพื่อเรียนรู้ที่จะปล่อยวางและอยู่กับความว่างจริง ๆ ขอแนะนำให้ผู้อ่านลองฝึกเป็นผู้เฝ้ามองความคิดและอารมณ์ของตนเองอย่างเป็นระบบ เช่น การทำสมาธิสติ หรือการเขียนบันทึกความรู้สึกประจำวัน เพื่อสร้างระยะห่างจากอัตตาและเข้าใจธรรมชาติแท้จริงของจิตใจมากขึ้น เพราะการเข้าใจ "ตัวฉัน ตัวกู(ที่เฝ้ามอง)" จะช่วยลดความทุกข์และนำไปสู่ความสงบที่แท้จริงได้อย่างยั่งยืน