"I thought there was a government to take care of the people, where there was a problem for us to solve our own lives."

จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้เผชิญกับสถานการณ์เศรษฐกิจในปัจจุบัน ผมรู้สึกได้ว่าความหวังที่มีต่อรัฐบาลในฐานะผู้ดูแลประชาชนกำลังเลือนลางลงทุกที กลับกลายเป็นว่าปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันกลับถูกปล่อยให้อยู่ในมือของประชาชนที่ต้องพยายามแก้ไขกันเองอย่างยากลำบาก ในฐานะประชาชนคนหนึ่ง ผมเคยสังเกตเห็นหลายครั้งว่าการบริหารภาครัฐดูเหมือนไม่ได้ลงมือแก้ไขปัญหาอย่างจริงจัง และบางครั้งกลับดูเหมือนการทำงานเป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องทำเพื่อให้ผ่าน ๆ ไปเท่านั้น ขณะที่ภาระหนักกลับเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งภาษี ค่าครองชีพ และความไม่แน่นอนในเศรษฐกิจ ยิ่งเมื่อพูดถึงการเก็บภาษีที่เพิ่มขึ้นโดยไม่มีการชี้แจงอย่างชัดเจนหรือเห็นได้ชัดว่าภาษีเหล่านั้นถูกนำไปแก้ไขปัญหาของประชาชนอย่างไร ประชาชนหลายคนเริ่มรู้สึกว่า "งานไม่ทำ รำไม่ดี แต่ขยันเก็บภาษี" เป็นเรื่องที่สะท้อนความจริงในบางส่วนของการบริหารงานภาครัฐ จากมุมมองนี้ การที่ประชาชนต้องเป็น "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน" จึงไม่ใช่แค่คำพูดธรรมดา แต่เป็นความจำเป็นที่ทำให้เราต้องค้นหาทางออกและแก้ไขปัญหาชีวิตโดยไม่หวังพึ่งพารัฐบาลอย่างเต็มที่ ผมแนะนำให้ทุกคนหมั่นหาข้อมูล พัฒนาและประเมินสถานการณ์ตนเองเป็นประจำ และถ้าเป็นไปได้ ควรร่วมมือกันเป็นกลุ่มหรือชุมชนเพื่อสร้างความเข้มแข็งและช่วยกันแก้ไขปัญหาในระดับท้องถิ่น.. สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่าความร่วมมือของประชาชนเองเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญหากหวังจะผ่านพ้นวิกฤตต่าง ๆ ไปได้ แม้ว่ารัฐบาลจะยังไม่สามารถแสดงบทบาทที่ชัดเจนและมีประสิทธิภาพอย่างที่ควรจะเป็นก็ตาม