เวลาที่คนที่เรารักจากไป มักจะทิ้งความเศร้าและความคิดถึงไว้ในใจอย่างยากจะลบเลือน สำหรับผม การสูญเสียคนที่รักมากกว่า 2 ปีแล้วก็ยังคงรู้สึกเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน ความทรงจำของ พ.ต.ต ศิวกร สายบัว เป็นสิ่งที่พาผมกลับไปนึกถึงช่วงเวลาที่เขายังอยู่ด้วยกัน หลายครั้งที่ผมหยิบรูปและของที่ระลึกมาเปิดดู มันทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้น แม้จะรู้สึกเจ็บปวดก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะแชร์คือการเข้าใจว่าความคิดถึงนั้นเป็นเรื่องธรรมชาติ และการอนุญาตให้ตัวเองได้รู้สึกถึงมันบ้าง ไม่มีอะไรผิดปกติเมื่อวันไหนรู้สึกเหงาหรืออยากพูดคุยกับเขา นี่คือขั้นตอนสำคัญในการก้าวผ่านความสูญเสีย นอกจากนี้ การจดจำความรักและความทรงจำอันงดงามที่เรามีร่วมกัน คือวิธีหนึ่งที่จะช่วยให้ชีวิตดำเนินต่อไปได้อย่างมีความหวังและมีพลังใจมากขึ้น ผมเองจึงมักจะใช้เวลาว่างไปที่วัดหรือสถานที่ที่เขาชอบ เพื่อระลึกถึงและขอบคุณสำหรับช่วงเวลาดีๆ ที่เขาเคยนำมาสู่ชีวิต สุดท้าย ผมว่าทุกคนที่สูญเสียคนสำคัญไปควรหาเวลาพูดคุยกับคนที่รัก หรือแม้แต่เข้าร่วมกลุ่มคนที่มีประสบการณ์คล้ายๆ กัน เพื่อแชร์ความรู้สึกและกำลังใจให้กันและกัน เพราะเราไม่ได้อยู่คนเดียว และความรักที่เขามอบให้ยังคงอยู่ในใจของเราตลอดไป