หลายครั้งที่ผมรู้สึกว่าชีวิตนั้นเร่งรีบเกินไปจนลืมมองรอบตัวและคนที่เรารัก ข้อความที่ว่า "แม่บอกว่าตอนนี้แม่อายุ 58 ถ้าแม่อยู่ได้ถึง… แปลว่าเวลาที่แม่และลูกจะเจอกันได้อีกครั้งมีจำกัดมากจริงๆ" ทำให้ผมตระหนักว่าทุกนาทีที่เราใช้ร่วมกันกับครอบครัวมีค่ามากกว่าที่คิด ผมเองก็เคยเจอสถานการณ์ที่ไม่ได้กลับบ้านบ่อยเพราะภาระงาน การได้เห็นว่าแม่บอกว่าจะมีโอกาสเจอกันแค่ปีละ 2 ครั้งและรวมกันได้แค่ 24 ครั้งนั้น เป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกเศร้าและกระตุ้นให้ต้องรีบจัดลำดับความสำคัญของชีวิตใหม่ บางครั้งเราอาจจะคิดว่าเวลายังมีเหลือมาก แต่จริงๆ แล้วมันอาจน้อยกว่าที่เราคาดหวัง ผมคิดว่าสิ่งสำคัญคือการหาวิธีส่งความรักและใส่ใจคนในครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นการโทรคุยวีดิโอ การส่งข้อความ หรือแม้แต่การวางแผนเจอกันให้ได้บ่อยขึ้นในโอกาสที่เป็นไปได้ เพราะเวลาที่มีให้กันนั้นไม่สามารถนำกลับมาได้ และความทรงจำที่สร้างร่วมกันจะเป็นสิ่งที่มีค่าตลอดไป ผมอยากแนะนำทุกคนให้ลองเปิดใจมองเห็นคุณค่าของเวลาที่เราใช้ร่วมกับคนสำคัญในชีวิต แล้วลองเริ่มจากสิ่งเล็กๆ ที่จะสร้างความใกล้ชิดและความรัก อย่างเช่น การใช้เวลาร่วมทานอาหารกับครอบครัว หรือแค่การนั่งเล่าเรื่องราวในแต่ละวัน เพราะสิ่งเหล่านี้จะกลายเป็นความทรงจำที่ยิ่งใหญ่เมื่อเวลาผ่านไปเร็วมากจริงๆ