Destination 👑👑
မင်းက တောကပဲလာလာ၊ မြို့ကပဲလာလာ၊ ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုကပဲ ပေါက်ဖွားလာလာ အဲဒါတွေက မင်းရဲ့ "စမှတ် (Starting Point)" ပဲ ရှိသေးတာ။ မင်းရဲ့ "ပန်းတိုင် (Destination)" မဟုတ်ဘူး။
ကားတစ်စီးမောင်းတဲ့အခါ ရှေ့မှန်ကြီးကြီးထားပြီး နောက်ကြည့်မှန်ကို သေးသေးလေးပဲ ထားရတာဟာ ရှေ့ကိုသွားဖို့က နောက်ကိုကြည့်ဖို့ထက် ပိုအရေးကြီးလို့ပဲ။
မင်းတို့က "ငါကတော့ ပညာမစုံလို့၊ ငါ့မိဘတွေက မချမ်းသာလို့၊ ငါကတော့ နယ်ကမို့လို့" ဆိုပြီး ကိုယ့်ဇာတိကို ဆင်ခြေပေးပြီး ထိုင်မှိုင်နေသလား။ အဲဒါ မင်းက "နောက်ကြည့်မှန်" ကိုပဲ စိုက်ကြည့်ပြီး ကားမောင်းနေတာပဲ။
အဲဒီလိုမောင်းရင်တော့ မင်းဘဝဟာ ချောက်ထဲပဲ ကျမှာပေါ့။ လောကကြီးက မင်းဘယ်ကလာလဲဆိုတာကို မမေးဘူး၊ မင်းဘယ်လောက်ဝေးဝေး သွားနိုင်မလဲဆိုတာကိုပဲ ကြည့်တာကွ။
မင်းက ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ဝင်ပြေးတယ် ဆိုပါစို့။ မင်းဝတ်လာတဲ့ အင်္ကျီက ဘာတံဆိပ်လဲ၊ မင်းဘယ်ရွာက လာတာလဲဆိုတာကို ပန်းဝင်တဲ့မျဉ်းက ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းက ပန်းတိုင်ကို အရင်ရောက်အောင် ပြေးနိုင်ဖို့ပဲ လိုတာ။
အတိတ်ဆိုတာ 'ဖိနပ်' လိုပဲကွ။ မင်းလမ်းလျှောက်နိုင်အောင် ကူညီပေးရုံပဲ။ အဲဒီဖိနပ်ကို ခေါင်းပေါ်ရွက်ထားရင်တော့ မင်းခရီးမတွင်ဘူး။
မင်းသွားချင်တဲ့နေရာ (Vision) ကသာ မင်းဘဝရဲ့ တကယ့်အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ စမ ှတ်က အရေးမကြီးဘူး ဆုံးမှတ်ကသာ မင်းရဲ့ 'သမိုင်း' ဖြစ်လာမှာ။
ဘာကြောင့် "သွားချင်တဲ့နေရာ" က ပိုအရေးကြီးတာလဲဆိုတော့ မင်းဘယ်ကိုသွားမလဲဆိုတာ သိမှ ဘယ်လမ်းကသွားရမလဲ၊ ဘယ်သူတွေနဲ့ လက်တွဲရမလဲဆိုတာ မင်းဆုံးဖြတ်နိုင်မှာ။
မင်းရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းကျောင်းကို "နိုင်ငံတကာအဆင့်" ရောက်အောင် သွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင် မင်းရဲ့ ဒီနေ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေက အလိုလို အဆင့်မြင့်လာလိမ့်မယ်။
အတိတ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေရင် မင်းဟာ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဆင်းရဲမှု၊ အခက်အခဲမှု သံသရာထဲမှာပဲ လည်နေလိမ့်မယ်။ "ငါကတော့ ဒါမျိုးဖြစ်အောင် သွားမယ်" ဆိုတဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ပန်းတိုင်ကမှ အဲဒီသံသရာကို ဖြတ်တောက်ပေးနိုင်တာ။
ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ ပြင်လို့မရပေမဲ့ ဘယ်ကိုသွားမလဲဆိုတာကတော့ မင်းလက်ထဲမှာ ၁၀၀ ရာခိုင ်နှုန်း ရှိတယ်။ အဲဒီ "ရွေးချယ်ခွင့်" ကပဲ မင်းကို တကယ့်စွမ်းအား (Power) ပေးတာပေါ့။
မင်းရဲ့ "ဇာတိ" ကို "ဆင်ခြေ" အဖြစ် အသုံးမချပါနဲ့။ အဲဒါကို "တွန်းအား" အဖြစ်ပဲ သုံးလိုက်စမ်းပါ။ မင်းသွားချင်တဲ့ "ပန်းတိုင်" ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်ပြီး ရှေ့ဆက်ပါ။
"ဦးတည်ချက် မှန်ကန်သူကမှ လောကရဲ့ ဘယ်လိုအတားအဆီးကိုမဆို ကျော်ဖြတ်ပြီး အောင်မြင်မှုရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်မှာပါ" မိတ်ဆွေ။
#crd_to_owner_with_respect #နေ့စဉ်တိုးတက်အောင်လုပ်ပါ #motivationdaily #fyppppppppppppppppppppppp
จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการมองย้อนกลับไปในอดีตบ่อย ๆ เหมือนมองรถยนต์โดยมองแต่มองผ่านกระจกหลังซึ่งไม่ช่วยให้เราก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นใจ แต่ถ้าเราจับจุดโฟกัสที่เป้าหมายในอนาคต เช่นเดียวกับการขับรถที่ต้องมองผ่านกระจกหน้ากว้างใหญ่ การเลือกจุดหมายชีวิตที่ชัดเจนจะทำให้เรามีแรงผลักดันและความมุ่งมั่นมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเราเข้าใจว่าจุดเริ่มต้นไม่ใช่ข้อจำกัด เช่นที่ผู้เขียนเล่าถึงการมีจุดเริ่มต้นจากครอบครัวยากจนหรือภูมิลำเนา ธุรกิจ หรือระดับการศึกษา เราสามารถแปลงเรื่องนั้นเป็นแรงผลักดันแทนที่จะเป็นข้ออ้างที่ผูกมัดเราไว้ สิ่งสำคัญคือการกำหนดวิสัยทัศน์หรือจุดหมายที่เราต้องการให้ชัดเจน เช่น ก้าวให้ถึงระดับนานาชาติในสาขาวิชาที่เรียน หรือความฝันในอาชีพที่เราหวังไว้ เมื่อเราเห็นภาพของเป้าหมายในใจ เราจะรู้ว่าควรเลือกเส้นทางไหนและใครที่ควรจะร่วมเดินทางไปกับเราเพื่อความสำเร็จ สิ่งที่ช่วยได้มาก คือ ‘อดีต’ ควรถูกใช้เหมือน ‘รองเท้า’ ที่ช่วยเดินทาง ไม่ใช่ใบปลิวที่เราแปะไว้บนหัวแล้วทำให้เราล้มเหลว การเรียนรู้จากอดีตผ่านมุมมองที่เป็นบวกคือการเก็บแรงสนับสนุนเพื่อผลักดันตัวเองไปข้างหน้า ผมอยากแนะนำให้ทุกคนเริ่มต้นวันใหม่ด้วยคำถามว่า "วันนี้ฉันจะทำอะไรให้เป้าหมายของฉันสำเร็จมากขึ้น?" และระลึกไว้เสมอว่าการเลือกทางเดินเพื่อไปสู่จุดหมายเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์นั้นอยู่ที่มือของเราเอง ความเลือกนี้ทำให้เรามีพลังที่แท้จริงในการก้าวผ่านปัญหาและความท้าทายต่าง ๆ ในชีวิตอย่างมั่นใจและไม่ยอมแพ้