หลายคนคงเคยสงสัยว่าเมื่อโตขึ้น ทำไมจำนวนเพื่อนที่เรามีถึงลดลงอย่างเห็นได้ชัด ผมเองก็เคยรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน เมื่อก่อนตอนเรียนหรืออยู่ในวัยเด็ก เรามีเพื่อนมากมายที่คุยเล่น แชร์เรื่องราวต่างๆ ได้อย่างสนุกสนาน แต่มาวันนี้ กลับเหลือเพื่อนที่คุยได้จริงจังได้แค่ไม่กี่คน สิ่งที่ผมพบก็คือ เมื่อโตขึ้น แต่ละคนมีชีวิตที่ซับซ้อนขึ้นมีภาระหน้าที่และความรับผิดชอบที่มากขึ้น บางคนมีงานที่ต้องทุ่มเท บางคนมีครอบครัวที่ต้องดูแล และบางคนก็ต้องจัดการกับปัญหาในชีวิตของตัวเอง การรักษาความสัมพันธ์แบบกว้างๆ จึงทำได้ยากขึ้น เราจึงต้องเลือกคัดคนที่เหมาะสมและมีค่าในการเก็บไว้ในชีวิต ผมเห็นด้วยกับแนวคิดที่ว่า "คุณภาพสำคัญกว่าปริมาณ" ในเรื่องมิตรภาพ เราไม่จำเป็นต้องมีเพื่อนเป็นร้อยๆ คน แต่ควรมีเพื่อนสัก 1-2 คนที่เรารู้สึกสบายใจที่จะพูดคุยได้ทุกเรื่อง ทั้งวันที่มีความสุขและวันที่เจอปัญหา การมีเพื่อนเหล่านี้ช่วยเติมเต็มและเพิ่มพลังใจได้มากกว่าการมีเพื่อนจำนวนมากที่ไม่ค่อยได้ติดต่อ จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมมักจะเลือกรักษาความสัมพันธ์กับเพื่อนที่มีความจริงใจและสนับสนุนกันในทุกสถานการณ์มากกว่าการรักษาคอนเนคชั่นกว้างๆ ที่ไม่มีความหมายลึกซึ้ง บางครั้งการมีเพื่อนน้อยลงกลับทำให้เรารู้สึกมีคุณค่าทางจิตใจและเข้าใจตัวเองมากขึ้นด้วย สุดท้ายนี้ การที่เรามีเพื่อนน้อยลงเมื่อโตขึ้นไม่ใช่ความล้มเหลวในการเข้าสังคม แต่เป็นการเติบโตและชาญฉลาดในการเลือกคัดสรรคนที่จะอยู่เคียงข้างเราในระยะยาว