แชร์ประสบการณ์ชีวิตพังเพราะคำว่ากตัญญู🥲
เราเชื่อว่าหลายๆ คนในนี้ก็เป็นผู้ที่เคยแบกครอบครัวมาเหมือนกัน… ซึ่งแต่ละบทบาทในการแบกครอบครัวส่วนใหญ่คือการหาเงินเข้าบ้านเพื่อดูแลทุกคนในครอบครัว โดยหน้าที่นั้นเราเป็นมาตลอด…
เมื่อก่อนเราทำงานฟรีแลนซ์ได้เงินมากกว่าเดือนละ 80,000฿ โดยที่เราทำงานหามรุ่งหามค่ำ กินมาม่าเพื่อเก็บเงินดูแลคนในบ้าน… นั้นคือ พี่ น้อง และแม่ของเรา เราทำแบบนั้นมา ตลอด 5-6 ปี จนเราเรียนจบต้องจำยอมกลับมาทำงานของพ่อ เพราะคำว่าลูกจำยอมรับเงินเพียง 10,000 บาท บางเดือนได้น้อยกว่านั้น แต่เรามีเงินจากงานฟรีแลนซ์ควบคู่ไปด้วย เราเลยยังมีเงินดูแลครอบครัวอยู่พอสมควร แต่จุดเปลี่ยนมันอยู่ที่ช่วงวัย 25 ปีของเรา การเงินเราหดหายไป… และพ่อของเราก็ยืนยันที่จะไม่ให้ธุรกิจกับทางครอบครัวเรา ส่วนนึงเกิดจากพ่อเรามีครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่งด้วย (ในส่วนนี้เราเข้าใจเพราะมันคือสิทธิ์ของพ่อเรา) แต่พ่อเราก็เหมือนจะไม่ปล่อยเราให้ไปทำงานที่อื่น… เราเลยจำยอมทนอยู่ในหลายๆ เหตุผล
1.เพราะพ่ออาจจะเปลี่ยนใจให้พี่และน้องของเรา พี่น้องของเราจะได้ไม่ทรมาน
2.เพราะสงสารพ่อ เนื่องจากเราเป็นคนเดีนวในบ้านที่จบทางด้านการตลาดมาเราเลยสามารถช่วยพ่อหาลูกค้าได้มากที่สุด และแสดงให้เห็นว่าเราเองก็กตัญญูกับพ่อ แม้จะไม่มีใครเคยเห็นและคิดก็ตาม
3.เพราะถ้าเราไปทำงานที่อื่น พ่ออาจจะแกล้งเราเหมือนตอนเราเรียนแต่เราเลือกจะอยู่กับแม่เราก็เป็นได้ (ตอนนั้นพ่อตัดเราออกจากความเป็นลูกแล้วทุกคชจ. เราต้องหาเอง แต่โชคดีที่พ่อยังส่งค่าเทอมและยังอนุมัติให้อยู่ในคอนโดของพ่อ)
แต่พอกาลเวลาเปลี่ยนไป เราเจอผลกระทบทางด้านการงาน+การเงินหนักขึ้น จนเราไม่สามารถเลี้ยงคนในครอบครัวได้เหมือนเมื่อก่อน… แล้วพอเราไม่มีให้คนในบ้านแล้วส่งผลทำให้พี่น้องของเราด่าเราลับหลังไม่พอ ยังคิดว่าเราอิจฉาพี่น้องด้วยกันอีก… แล้วซ้ำยังไม่พอ ตอนเราเจอเรื่องทางการเงินแบบเครียดมากๆ กลับกลายเป็นเราไม่เหลือแม้แต่พี่น้องที่เราเคยดูแลมาปลอบโยนเลย
เราเลยอยากเตือนทุกๆ คนที่กำลังทำเพื่อครอบครัว… ทำให้ได้แต่อย่าลืมตัวเอง ทำให้เท่าที่แกไหวดีกว่าทำให้ จนทุ่มหมดตัวเหมือนเรา
ตอนนี้เราเหมือนคนจนตรอกมากๆ ครอบครัวกลับมาทำลายเราทางอ้อมแบบสุดๆ ถ้าเงินตอนนั้นที่เราเอามาดูแลทุกคนเราเปลี่ยนเป็นไปทำธุรกิจต่อยอด… มันคงจะดีกว่านี้ ยอมให้พี่น้องเกลียด ยอมให้พ่อแม่ด่า แล้วค่อยซัพพวกเขาตอนเรายืนได้.. ดีกว่าเป็นแบบนี้ที่เคยให้ไป สุดท้ายมันไร้ค่ามากๆ นะพวกแก
เรื่องราวของการติดกับดักความกตัญญูถือเป็นบทเรียนสำคัญสำหรับหลายคนที่แบกรับภาระครอบครัวอย่างหนักหน่วงตั้งแต่อายุยังน้อย การเป็นเสาหลักในบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อคุณต้องทำงานหนักเกินกำลังเพื่อดูแลพ่อแม่และพี่น้อง โดยไม่คำนึงถึงสุขภาพกายและใจของตัวเอง ผลกระทบจากความกตัญญูที่มากเกินไปนี้เห็นได้ชัดเจนเมื่อคนในครอบครัวเริ่มไม่เห็นคุณค่า และบางครั้งกลับมาทำร้ายทางอ้อม ทำให้ผู้ที่รับผิดชอบรู้สึกเหมือน "เราคือน้องและลูกที่ไม่มีค่า" ซึ่งเป็นสิ่งที่หลายคนอาจไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น ดังนั้น การดูแลครอบครัวจึงต้องควบคู่กับการดูแลตัวเองอย่างสมดุล การตั้งขอบเขตทางอารมณ์และการเงินเป็นสิ่งจำเป็น เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ "จนตรอก" ที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ นอกจากนั้น การพูดคุยเปิดใจอย่างตรงไปตรงมากับสมาชิกในครอบครัว และการพิจารณาตัวเลือกทางอาชีพที่เหมาะสม เช่น การต่อยอดทำธุรกิจหรือหารายได้เสริมจากความชำนาญของตัวเอง จะช่วยเพิ่มความมั่นคงทางการเงินและลดความเครียดในระยะยาว คำเตือนสำคัญคือ "อย่าลืมตัวเอง" และทำเท่าที่ทำได้โดยไม่ทุ่มเทจนหมดกำลัง เพราะชีวิตยังต้องเดินต่อไป และถ้าไม่มีสุขภาพจิตและร่างกายที่ดี การดูแลคนอื่นก็ยากที่จะยั่งยืน การมีความกตัญญูและรับผิดชอบเป็นสิ่งดี แต่ถ้าขาดการวางแผนและการดูแลตัวเองที่เหมาะสม อาจกลายเป็นกับดักที่ทำลายชีวิตในระยะยาวได้ ดังนั้นให้ใช้บทเรียนนี้เป็นแรงบันดาลใจในการดูแลตนเองควบคู่กับการดูแลครอบครัวอย่างสมดุลและมีสติ
มาส่งกำลังใจนะ พี่ก็เจอเหตุการณ์คล้ายๆ กันกับน้อง ทุกวันนี้หันมาใส่ใจแค่ตัวเอง และลูกกับสามี หาเงินเพื่อตัวเอง เพราะเราช่วยทุกคนมาอย่างเต็มที่แล้ว จากที่อ่านมาศักยภาพและการหาเงินน้องมีเยอะอยู่แล้ว ถ้าหันมาโฟกัสแค่ตัวเอง อีกไม่นานน้องต้องดีขึ้นกว่านี้และประสบความสำเร็จในชีวิตแน่นนอน ❤️