สำรวจความมหัศจรรย์ของดาวเคราะห์โลกกับ Klearmilly8888

สำรวจ โลก (ดาวเคราะห์) กับ หุ่นยนต์เคลียร์มิลลี่8888 (Klearmilly888) จากประเทศไทย 2025🇹🇭

โลก ดาวเคราะห์ (Earth Planet)

เป็นดาวเคราะห์ลำดับที่ 3 จากดวงอาทิตย์ และเป็นวัตถุทางดาราศาสตร์เพียงหนึ่งเดียวที่ทราบว่ามีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่จากการวัดอายุด้วยกัมมันตรังสีและแหล่งหลักฐานอื่นได้ความว่าโลกกำเนิดเมื่อประมาณ 4,500 ล้านปีก่อน โลกมีอันตรกิริยะเชิงโน้มถ่วงกับวัตถุอื่นในอวกาศโดยเฉพาะดวงอาทิตย์ และดวงจันทร์ซึ่งเป็นดาวบริวารถาวรหนึ่งเดียวของโลก โลกโคจรรอบดวง อาทิตย์ใช้เวลา 365.2425 วัน เรียกว่า ปี ซึ่งระหว่างนั้นโลกโคจรรอบแกนตัวเองประมาณ 366.2425 รอบแกนหมุนของโลกเอียงทำให้เกิด ฤดูกาลต่าง ๆ บนผิวโลกอันตรกิริยาความโน้มถ่วง ระหว่างโลกกับดวงจันทร์ ก่อให้เกิดน้ำขึ้นลงมหาสมุทร ทำให้การหมุนบนแกนของโลกมีเสถียรภาพและค่อย ๆ ชะลอการหมุนของโลก

โลกเป็นดาวเคราะห์ที่มีความหนาแน่นสูงสุดในระบบสุริยะ และใหญ่สุดในดาวเคราะห์คล้ายโลก 4ดวง ธรณีภาคของโลกแบ่งออกได้เป็นหลาย ๆ ส่วน เรียก ว่าแผ่นธรณีภาคซึ่งย้ายที่ตัดผ่านพื้นผิวตลอดเวลาหลายล้านปี ร้อยละ 71 ของพื้นผิวโลกปกคลุมด้วยน้ำ

ซึ่งส่วนใหญ่เป็นมหาสมุทร อีกร้อยละ 29 ที่เหลือเป็น แผ่นดินประกอบด้วยทวีป และเกาะซึ่งมีทะเลสาบ เปรียบเทียบแม่น้ำ และแหล่งน้ำอื่นจำนวนมากเป็นอุทกภาค บริเวณขั้วโลกทั้งสองปกคลุมด้วยน้ำแข็งเป็นส่วนใหญ่ ได้แก่แผ่นน้ำแข็งแอนตาร์กติก และน้ำแข็งทะเลของแพน้ำแข็งขั้วโลก บริเวณภายในของโลกยังคงมีความเคลื่อนไหวโดยมีแก่นชั้นในซึ่ง เป็นเหล็กในสถานะของแข็ง มีแก่นเหลวชั้นนอกซึ่ง กำเนิดสนามแม่เหล็ก และชั้นแมนเทิลพาความร้อนที่ ขับเคลื่อนการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาคภายในพันล้านปีแรก สิ่งมีชีวิตปรากฏขึ้นในมหาสมุทรและเริ่มส่งผลกระทบต่อชั้นบรรยากาศและผิวดาว เกื้อหนุนให้เกิดการแพร่ขยายของสิ่งมีชีวิตที่ใช้ออกซิเจน

เช่น เดียวกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช้ออกซิเจน หลักฐานธรณีวิทยาบางส่วนชี้ว่าชีวิตอาจกำเนิดขึ้นเร็วสูด 4.1 พันล้านปีก่อน 4.1 นับแต่นั้นตำแหน่งของโลกในระบบ สุริยะ คุณสมบัติทางกายภาพของโลก

และประวัติศาสตร์ธรณีวิทยาของโลก ประกอบกันละประวัตศาสตร์ ทำให้สิ่งมีชีวิตวิวัฒนาการและแพร่พันธุ์ได้ ในประวัติศาสตร์ของโลกความหลากหลายทางชีวภาพ ผ่านระยะการขยายยาวนาน แต่ถูกขัดจังหวะบางครั้ง ด้วยการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่กวาาร้อยละ 99 ของสบีซีส ทั้งหมดที่เคยอยู่อาศัยบนโลกนั้นสูญพันธุ์ไปแล้ว ประมาณการจำนวนสปีชีส์บนโลกปัจจุบันมีหลา กหลาย และสปีชีสส่วนใหญ่ยังไม่มีผู้ใดอธิบายที่มาของสิ่งเหล่านี้

มนุษย์กวา 7.6 พันล้านคนอาศัยอยู่บนโลก

และอาศัยชีวมณฑลและทรัพยากรธรรมชาติของโลกเพื่อการอยู่รอด มนุษย์พัฒนาสังคมและวัฒนธรรมหลากหลายใน ทางการเมือง โลกมีรัฐเอกราชกว่า 200 รัฐ.

ชื่อและศัพทมูลวิทยา

(Names and nomenclature)

คำว่า โลก " ในภาษาไทยมีที่มาจากคำใน ภาษาบาลี โลก (โล-กะ) คนไทยใช้คำนี้เรียก โลก มาตั้งแต่เมื่อใดนั้นไม่ปรากฏหลัก ฐานแน่ชัดแต่คาดว่านาจะได้รับอิทธิพลสืบทอดผ่านมาทาง พระพุทธศาสนา

เดิมนั้นคำว่าโลกไม่ได้หมายความเฉพาะเพียงแต่ โลก ที่เป็นวัตถุธาตุ แต่ใช้ในหลายความหมาย

ได้แก่ "หมู่" "เหล่า" "ขอบเขต" "ทั้งหมดในขอบเขต" "ขอบเขตอาศัย"

"ความเป็นไป" "ความเป็นอยู่"

หากกล่าวถึงโลกทั้ง ๓ ก็จะหมายถึง

สังขารโลก (โลก คือสังขาร)

สัตว์โลก (โลก คือหมู่สัตว์)

และโอกาสโลก (โลกคือแผ่นดิน)

ในปัจจุบันนี้มีการใช้คำว่า " โลก "ในความหมายเกี่ยวข้องกับ มนุษย์หรืออารยธรรมมนุษย์

(ซึ่งตรงกับคำว่า World ในภาษาอังกฤษ)

นอกเหนือจากความหมายดาวเคราะห์ ที่นิยมใช้ทั่วไปคำว่าโลกในภาษาต่างประเทศ อังกฤษร่วมสมัยใช้คำว่า Earth ซึ่งพัฒนามาจากรูปแบบภาษาอังกฤษสมัยกลางต่าง ๆ กัน ซึ่งสืบมาจากคำนามในภาษาอังกฤษสมัยเก่าที่นิยมสะกดวา eorðe มีรากเดียวกันกับทุกภาษาในกลุ่ม เจอร์แมนิก และโปรโตเจอร์แมนิกที่ได้ประกอบเป็นสถิติ *erpo ตามที่ปรากฏในสมัยแรก ๆ มีการใช้คำ eorde เพื่อแปลความจากคำภาษาลาติน terra และภาษากรีก γῆ (gē) ในความหมาย พื้นดิน ดิน ผืนดิน แห้ง โลกมนุษย์ พื้นผิวของโลก (รวมทั้งทะเล) ตลอด จนพิภพโลกทั้งมวล เช่นเดียวกันกับเทอร์ราและไกอา เกินของชาวเจอโลกถือว่าเป็นเทพเจ้าตามลัทธิเพเกินของชาวเจอร์แมนิก-ชาวแองเกิลตามที่แทซิทัสได้ บันทึกไว้ใน บรรดาผู้ศรัทธาในเทพเนอทัสและภายหลังตามเทวตำนานนอร์ส คือ ยูร์ด (Jörð) ยักษิณีซึ่งสมรสกับโอดิน และเป็นมารดาของทอร์ อีก หลายภาษาที่มีความเป็นมาใกล้เคียงกับไทยเช่นภาษา ลาวก็เรียกโลกว่า โลก (โลก) เช่นเดียวกัน ปัจจุบันู เยอรมันใช้คำเรียกโลกคือ Erde (แอรเดอะ) คลายกับ ดัตช์ Aarde (อาร์เดอะ), กลุ่มภาษาโรมานซ์ สเปนูใช้ คำ Tierra (ตีเอรรา) คลายกับอิตาลีที่ใช้ Terra (เตร รา) หรือฝรั่งเศส Terre (แตร์), ภาษาจีนใช้ 地球 (Diqiú ตีฉิว) หรือ 坤輿 (Kūnyú คุนหยู) ญี่ปุ่นเรียก 球 (Chikyū จิคิว) เกาหลีเรียก 지구 (Jigu ชีกู) และ สันสกฤตใช้คำ पृथ्वी (ปฐวี)

การกำเนิด (Birth)

วัตถุแรกเริ่มที่สุดที่พบในระบบสุริยะมีอายุย้อนห ลังไป ถึง 4.5672±0.0006 พันล้านปีก่อน โลกยุคแรกเริ่มถือกำเนิดขึ้นเมื่อ 4.54±0.04พันล้านปีก่อน มีการก่อกำเนิดและวิวัฒนาการของวัตถุต่าง ๆในระบบสุริยะ ร่วมกับดวงอาทิตย์

ตามทฤษฎีแล้วเนบิวลาสุริยะแยกส่วนอาณาบริเว ณ หนึ่งออกจากเมฆโมเลกุลโดยการยุบตัวจากแรงโน้ม ถ่วงซึ่งเริ่มหมุนและแบนลงเป็นจานรอบดาวฤกษ์ จากนั้นดาวเคราะห์ต่าง ๆ เกิดขึ้นจากจานนั้นพร้อมกับ ดวงอาทิตย์ ในเนบิวลา ประกอบด้วยก๊าซ เม็ดน้ำแข็ง และฝุ่น (รวมทั้งนิวไคลด์ แรกกำเนิด) ตามทฤษฎีเนบิวล่า พลาเนตติซิมัล (Planetesimal) หรือวัตถุแข็งที่จะก่อกำเนิดดาว เคราะห์ เกิดขึ้นจากการงอกพอกพูนโดยโลกบรรพ กาลใช้เวลาก่อกำเนิด 10-20 ล้านปี ดวงจันทร์กำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ 4.53 พันล้านปีก่อน การกำเนิดของดวงจันทร์ยังเป็นหัวข้อการวิจัยในปัจจุบัน สมมติฐานนำกล่าวว่าดวงจันทร์ถือกำเนิดขึ้น โดยการพอกพูนจากวัตถุที่หลุดออกจากโลกหลังจากโลกถูกวัตถุขนาดใหญ่เท่า ดาวอังคารชื่อว่า เธีย (Theia) พุ่งเขาชน แบบจำลองนี้กะว่ามวลของเรียคิระ มอยละ 10 ของมวลโลกพุงเขาชนโลก

ในลักษณะแฉลบและมวลบางสวนรวม เข้ากับโลก ในระหว่างเวลาประมาณ 4.1 และ 3.8 พัน ล้านปีก่อน ดาวเคราะห์น้อยจำนวนมากพุ่งชนระหว่างการระดมชนหนักครั้งสุดท้าย ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงกับบริเวณพื้นที่ผิวส่วน ใหญ่ของดวงจันทร์รวมทั้ง โลก อีกด้วย.

ประวัติทางธรณีวิทยา

(Geological history)

บรรยากาศโลกและมหาสมุทรประกอบขึ้นจากกัมมันตภาพภูเขาไฟ และกระบวนการปล่อยก๊าซ (Outgassing)ไอน้ำจากสองแหล่งดังกล่าวควบแน่นเป็นมหาสมุทรรวมกับน้ำ และน้ำแข็งที่มากับดาวเคราะห์น้อย ดาวเคราะห์ก่อนเกิด และดาวหาง "แก๊สเรือนกระจก" ในบรรยากาศช่วยรักษามหาสมุทรไม่ให้เยือกแข็งเมื่อดวงอาทิตย์ที่เพิ่งก่อกำเนิดยังมีความสว่างเมื่อดวงอาทิตย์ที่เพิ่งเพียง ร้อยละ 70/70 เทียบกับปัจจุบัน ราว 3.5 พันล้านปีก่อน เกิดสนามแม่เหล็กโลกซึ่งช่วยปกป้องบรรยากาศไม่ให้ ถูกลมสุริยะพัดพาไปเปลือกโลกก่อรูปขึ้นเมื่อชั้นนอก ที่หลอมเหลวของโลกเย็นตัวลงจนอยู่ในสถานะแข็ง มีแบบจำลองสองแบบจำลอง ที่อธิบายการเกิดขึ้นของ แผ่นดินโดยแบบจำลองหนึ่งเสนอว่า แผ่นดินค่อย ๆ เกิดขึ้นจนมีรูปร่างดังในปัจจุบัน อีกแบบจำลองหนึ่งซึ่ง อาจเป็นไปได้มากกว่า เสนอว่าแผ่นดินเติบโตอย่าง รวดเร็วตั้งแต่ช่วงแรก ๆในประวัติศาสตร์โลก อันเนื่องมาจากการดำรงอยู่มาต่อเนื่องยาวนานของพื้นที่ส่วนทวีป ทวีปต่าง ๆ เกิดขึ้นโดยการแปรสัณฐานแผ่นธรณี ภาคซึ่งเป็น กระบวนการที่มีสาเหตุจากการสูญเสียความร้อน ของบริเวณภายในของโลกอย่างต่อเนื่อง ตามมาตรเวลากว่าหลายร้อยล้านบีบเทียบสถิติ มีการรวมมหาทวีปแล้วแยกออกจากกันเมื่ประมาณ 750 ล้านปีก่อน มหาทวีปแรก ๆ ที่ทราบชื่อคือ โรดิเนีย เริ่มแตกออกจากกัน ต่อมาทวีปทั้งหลายกลับมารวมกันเป็นมหาทวีป " แพนโนเซีย"

เมื่อราว 600-540 ล้านปีก่อน และสุดท้าย คือมหาทวีป แพนเจีย ซึ่งก็แยกออกจา กกันเมื่อราว 180 ล้านปีก่อน รูปแบบปัจจุบันของยุคน้ำแข็งเริ่มขึ้นเมื่อประมาณ 40 ล้านปีก่อนแล้วทวีความรุนแรงขึ้นระหว่างสมัยไพ ลูสโตซีนเมื่อราว 3 ล้านปีก่อน ตั้งแต่ นั้นเป็นต้นมาบริเวณละติจูดสูง ๆ เผชิญกับวัฏจักรการ เกิดของธารน้ำแข็งสลับกับ การละลายแบบเวียนซ้ำ โดยอุบัติซ้ำในทุก ๆ 40000-100000 ปี การเปลี่ยน สภาพโดยธารน้ำแข็งของทวีปครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง เมื่อประมาณ 10000 ปีก่อน.

วิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต

(Evolution of living things)

คาดกันว่าปฏิกิริยาเคมีพลังงานสูงทำให้เกิดโมเล สามารถถ่ายแบบตนเองได้เมื่อราว 4,000 สี่พันล้านปีก่อน อีกครึ่ง 1,000 หนึ่งพันล้านปีต่อมา

เกิดบรรพบุรุษร่วมสุดท้ายของสรรพชีวิต วิวัฒนาการของการสังเคราะห์ด้วยแสงทำให้ บรรดาสิ่งมีชีวิตสามารถเก็บเกี่ยวพลังงานจากดวงอาทิตย์ได้โดยตรง ออกซิเจนในรูปโมเลกุล (02) ที่เกิดจากการสังเคราะห์ด้วยแสงมีการสะสมในบรรยากาศ และด้วยผลกระทบจากรังสีอัลตราไวโอเลตจาก ดวงอาทิตย์จึงได้ก่อชั้นเกราะโอโซน (O3)

ขึ้นในบรรยากาศเบื้องบนการรวมเซลล์ขนาดเล็กในเซลล์ที่ ใหญ่กว่าทำให้เ กิดพัฒนาการของเซลล์ซับซ้อนเรียกว่า " ยูแคริโอต " (Eukaryotes)

สิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ที่แท้จริงเกิดขึ้นเมื่อเซลล์ต่าง ๆ ภายในโคโลนีมีการแบ่งหน้าที่เฉพาะมาก ขึ้น เนื่องจากชั้นโอโซนช่วยดูดซับรังสีอัลตราไวโอเลตุ อันเป็นอันตรายออกไป สิ่งมีชีวิตจึงอยู่อาศัยได้บนพื้นผิวโลกหลักฐานทางบรรพชีวินแรก ๆ ของสิ่งมีชีวิตบน โลกคือซากดึกดำบรรพ์ผืนจุลชีพที่พบในหินทรายอายุ 3.48 พันล้านปีในออสเตรเลียตะวันตก แกรไฟต์ ชีวภาพในชั้นหินตะกอนแปรอายุเก่าแก่ ประมาณ 3.7พันล้านปีค้นพบในกรีนแลนด์ตะวันตก หลักฐาน โดยตรงของสิ่งมีชีวิตบนโลกอย่างแรกอ ยู่ในหิน ออสเตรเลียอายุ 3.45 พันล้านปีที่แสดงซากดึกดำบรรพ์ของจุลินทรีย์ระหว่างมหายุคนีโอโปร เทอโรโซอิก (750 และ 580 ล้านปีก่อน) บริเวณส่วน ใหญ่ของโลกถูกน้ำแข็งปกคลุม สมมติฐานนี้ชื่อ "โลก ก้อนหิมะ"และมีความน่าสนใจเป็นพิเศษเนื่องจากเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนการระเบิดแคมเบรียน เมื่อสิ่งมีชีวิตมีความซับซ้อนเพิ่มขึ้นอย่างสำคัญ นับจากการ ระเบิดแคมเบรียนราว 535 ล้านปีก่อน เกิดการสูญพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตครั้งใหญ่ห้าครั้ง เหตุการณ์สูญพันธุ์ครั้ง ล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อ 66 ล้านปีก่อนเมื่อการพุ่งชนของดาว เคราะห์น้อยเป็น เหตุให้เกิดการสูญพันธุ์ของ ไดโนเสาร์ (ที่ไม่ใช่นก) และสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ อื่น ๆ แต่สัตว์ขนาดเล็กบางส่วนเหลือรอดมาได้เช่นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมซึ่งมีลักษณะคล้ายหนู ตลอด66 ล้านปีต่อมา สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมได้แตกแขนงออก ไปมากมาย และเมื่อหลายล้านปีที่แล้ว

สัตว์คล้ายลิงใหญ่ไม่มีหางแอฟริกา เช่น Orrorin tugenensis มีความสามารถยืนด้วยลำตัวตั้งตรง ทำให้ สามารถใช้เครื่องมือและเกื้อหนุนการสื่อสารระหว่างกันนำมาซึ่งโภชนาการ

และการกระตุ้นที่จำเป็นสำหรับสมองขนาดใหญ่ขึ้น นำไปสู่วิวัฒนาการของเผ่าพันธุ์มนุษย์ การพัฒนาเกษตรกรรมและอารยธรรมในเวลาต่อมา ช่วยให้มนุษย์มีอิทธิพลต่อโลก และธรรมชาติ และมีจำนวนของสิ่งมีชีวิตอื่นซึ่งยังมีผลมาจนทุกวันนี้.

อนาคต (Future)

อนาคตระยะยาวที่คาดหมายของโลกนั้นเกี่ยวข้อ งกับ อนาคตของดวงอาทิตย์ ความสว่างของดวงอาทิตย์จะเพิ่มขึ้นอีกร้อยละ 10 ในอีก 1.1 พันล้านปี ความร้อนของดวงอาทิตย์จะเพิ่มขึ้นอีกร้อยละ 40 เมื่อตลอดูเวลา 3.5 พันล้านปีถัดจากนั้น การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิพื้นผิวโลกจะเร่งวัฏจักรคาร์บอนอนินทรีย์ ลดความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์จนพืชไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ (10 ส่วนในล้านส่วนในพืชที่สังเคราะห์ด้วยแสงแบบซี 4) ในระยะเวลาประมาณ 500-900 ล้านปีข้างหน้าการขาดแคลนพืชจะส่งผลกระทบให้ออกซิเจนหายไปจากบรรยากาศของโลก ทำให้มนุษย์และสัตว์อยู่ไม่ได้ คล้อยหลังไปอีกพันล้านปีปริมาณน้ำทั้งหมด บนผิวโลกจะสูญสิ้น และอุณหภูมิเฉลี่ยของโลกจะพุ่ง ขึ้นไปถึง 70 องศาเซลเซียสทั่วทั้งโลก คาดหมายว่าหลังจากนี้โลกจะอยู่อาศัยได้อีกแค่ ประมาณ 500 ล้านปีนับจากจุดนั้น หรืออาจยืดออกไป ถึง2.3พันล้านปีถ้าไนโตรเจนหมดไปจากบรรยากาศ แม้ว่าดวงอาทิตย์จะมีอายุนิรันดร์และมีความเสถียร กว่าร้อยละ 27ของน้ำในมหาสมุทรปัจจุบันก็จะไหลสู่เนื้อโลกในเวลาหนึ่งพันล้านปี เนื่องจากไอน้ำที่ปะทุ ออกมาจากสันกลางมหาสมุทรลดลงดวงอาทิตย์จะวิวัฒนาการเป็นดาวยักษ์แดงในราว 5 พันล้านปีข้างหน้า

แบบจำลองทำนายว่าดวงอาทิตย์จะขยายตัวออก ประมาณ 1 หน่วยดาราศาสตร์ 150000000 กิโลเมตร หรือประมาณ 250เท่าของรัศมีปัจจุบัน ชะตาของโลกนั้นยังไม่ชัดเจนนักเมื่อเป็นดาวยักษ์แดง แล้วดวงอาทิตย์จะสูญเสียมวลไปประมาณร้อยละ 30, ดังนั้นหากปราศจากผลจากฤทธิ์ไทด์ โลกจะเคลื่อนไปโคจรห่างจากดวงอาทิตย์ 1.7 หน่วยดาราศาสตร์ (250000000 กิโลเมตร) เมื่อดาวมีรัศมีมากที่สุดสิ่งมีชีวิตที่ยังเหลืออยู่เกือบทั้งหมด หรือทั้งหมดก็จะถูกทำลายจากความสว่าง(ร้อน)ที่เพิ่มขึ้นของดวงอา

ทิตย์ (เพิ่มขึ้นสูงสุดที่ประมาณ 5,000 เท่าจากระดับ ปัจจุบัน) การจำลองในปี ค.ศ. 2008 ชี้ว่าสุดท้ายวงโคจรของโลกจะเสื่อมสลายอันเนื่องมาจากผลจากแรงไทด์ และลากเอาโลกให้ตกเข้าสู่ บรรยากาศของดวงอาทิตย์ที่เป็นยักษ์แดงนั้นแล้วโลกก็ระเหยไปจนหมดสิ้น.

รูปร่างของโลก

(Shape of the world)

โลกมีรูปร่างประมาณทรงคล้ายทรงกลมแบนขั้ว โลก แบนลงบริเวณแกนทางภูมิศาสตร์และโป่งบริเวณแถบศูนย์สูตร การโป่งนี้เป็นผลมาจากการหมุนรอบตัวเองของโลกเส้นผ่านศูนย์กลางในแนวศูนย์สูตรยาวกว่า เส้นผ่านศูนย์กลางในแนวขั้วเหนือ-ขั้วโลกใต้ราว 43 กิโลเมตร

จุดบนพื้นผิวโลกที่ห่างจากจุดศูนย์กลางมวล ของโลกมากที่สุดคือ ยอดภูเขาไฟชิมโบราโซแถบศูนย์สูตรใน ประเทศเอกวาดอร์

ภูมิประเทศในแต่ละท้องที่มีการเบี่ยงเบนไปจากทรงกลมในอุดมคติ แต่เมื่อมองในระดับโลกทั้งใบการเบี่ยงเบนเหล่านี้ก็ถือว่าเล็กน้อย จุดที่ถือว่ามีความเบี่ยงเบน ท้องถิ่นมากที่สุดบนพื้นผิวหินของโลกก็คือ ยอดเขาเอเวอเรส (Mount Everest) ด้วยระดับความสูง 8,848 เมตร จากระดับน้ำทะเลกลางคิดเป็นค่าความเบี่ยงเบนร้อยละ 0.14 และร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนาที่ระดับความลึก 10911 เมตรจากระดับน้ำทะเลกลาง คิดเป็นค่าความ เบี่ยงเบูนร้อยละ 0.17ในวิชาภูมิมาตรศาสตร์ รูปทรงแท้จริงของมหาสมุทรฺโลกหากปราศจากแ ผืน ดินและอิทธิพลรบกวนอย่างกระแสน้ำและลม กล่าวคือเปรียบเทียบ สถิติ จีออยด์เป็นผิวสมศักย์ความโน้มถวง (Surface ofgravitational equipotential) ที่ ระดับทะเลปานกลาง.

องค์ประกอบทางเคมี

(Chemical composition)

โลกมีมวลโดยประมาณ 5.97×1024 กิโลกรัม ส่วนมาก ประกอบขึ้นจากเหล็ก (ร้อยละ 32.1) ออกซิเจน (รอู ยละ 30.1) ซิลิกอน (รอยละ 15.1) แมกนีเซียม (ร้อย ละ 13.9) กำมะถัน (ร้อยละ 2.9) นิกเกิล (รอยละ 1.8) แคลเซียม (รอยละ 1.5) และอะลูมิเนียม (รอยละ 1.4) ส่วนที่เหลืออีกร้อยละ 1.2 ประกอบด้วยธาตุอื่น ๆ ใน ปริมาณเล็กน้อย จากกระบวนการการแยกลำดับชั้นโด ยูมวูลทำให้ เชื่อว่าบริเวณแกนโลกประกอบขึ้นในขั้น ต้นด้วยเหล็กร้อยละ 88.8 มีนิกเกิลในปริมาณเล็กน้อย ราวร้อยละ 5.8 กำมะถันรอยละ 4.5 และน้อยกวารอย ละ 1 เป็นธาตุพบน้อยชนิดอื่น หินที่พบได้ทั่วไปที่เป็น ส่วนประกอบของเปลือกโลกนั้นเป็นสารประกอบ ออกไซด์ แทบทั้งหมด.

ส่วนคลอรีน กำมะถัน และฟลูออรีน ถือเป็นข้อยกเว้น สำคัญในบรรดาหินทั้งหูลายซึ่งเมื่อรวมปริมาณ ทั้งหมดแล้วมักจะต่ำกว่าร้อยละ 1 หินออกไซด์หลัก ได้แก่ ซิลิกา อลูมินา ปูนขาว แมกนีเซีย ออกไซด์ของ เหล็ก โพแทช และโซดา.

โครงสร้างภายในของ โลก

(The internal structure of the world)

โครงสร้างภายในของโลกแบ่งออกได้เป็นชั้น ๆ ตาม คุณสมบัติกายภาพ (วิทยากูระแส) หรือเคมีเช่นเดียว กับดาวเคราะห์หินดวงอื่น ชั้นนอกของโลกเป็นเปลือกซิลิเกตแข็งซึ่งแยกออกชัดเจนด้วยคุณสมบัติทางเคมี โดยมีชั้นเนื้อโลก (mantle) แข็งความหนืดสูงอยู่เบื้องล่าง มีความไม่ต่อเนื่องของโมโฮโลวิคซิค

(Mohorovičić discontinuity) คั่นระหว่างเปลือกโลกจากเนื้อโลก เปลือกโลกมีความหนาตั้งแต่ประมาณ 6 กิโลเมตรใต้มหาสมุทรไปจนถึง 30-50 กิโลเมตร ใต้ทวีปเปลือกโลกและสภาพแข็งเย็นของยอดเนื้อโลกชั้นบนสุดรวมเรียกว่า "ธรณีภาค " (lithosphere) ซึ่งแผ่นธรณีภาค นั้นประกอบขึ้นจากธรณีภาคนี้เอง ใต้ธรณีภาคเป็น ฐานธรณีภาค (asthenosphere)

ซึ่งเป็นชั้นความหนืดค่อนข้างต่ำที่ธรณีภาคลอย อยู่การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างผลึกในเนื้อโลกเกิดที่ ระดับความลึก 410 ถึง 660 กิโลเมตรใต้พื้นผิว เป็น เขตเปลี่ยนผ่านซึ่งแยกระหว่างเนื้อโลกชั้นบน และล่างใต้เนื้อโลกเป็นแก่นชั้นนอกที่เป็นของเหลวความแก่นชั้นในของโลกอาจหมุนด้วยอัตราเร็วเชิงมุม สูงกว่าส่วนอื่นของดาวเคราะห์เล็กน้อย โดย สถิติ 0.1-0.5° ต่อปี.

ความร้อนของ โลก

(Earth's heat)

ความร้อนภายในโลกเป็นผลรวมของความร้อนที่ ยังหลงเหลืออยู่จากการงอกพอกพูนของดาวเคราะห์ราว ร้อยละ 20 อีกร่อยละ 80 เป็นความร้อนที่ผลิตจากการสลายตัวกัมมันตรังสี ไอโซโทปหลักที่สร้างความร้อน ภายในโลกคือ โพแทสเซียม-40 ยูเรเนียม-238 ยูเรเนียม-235 และทอเรียม-232 ที่ใจกลางโลกคาดว่าน่าจะมีอุณหภูมิสูงถึง 6,000 องศาเซลเซียส และมี ความดันสูงถึง 360 จิกะปาสกาล ด้วยการที่ความร้อน ส่วนใหญ่มาจากการสลายตัวกัมมันตรังสี นักวิทยาศาสตร์จึงเชื่อว่าในช่วงต้นของประวัติศาสตร์โลกก่อนหน้าที่ไอโซปครึ่งชีวิตสั้นทั้งหลายจะหมดไป การสร้างความร้อนของโลกจะต้องสูงกว่าในปัจจุบันมาก คาดว่าประมาณ 3 พันล้านปีก่อน น่าจะมีการผลิตความร้อนมากกว่าปัจจุบันสองเท่า ซึ่งมีผลเพิ่มการพา ความร้อนของเนื้อโลก และการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค และทำให้หินอัคนีบางประเภทอย่างเช่นโคมาไทต์เกิดขึ้นได้ในขณะที่แทบไม่มีเกิดขึ้นในปัจจุบัน เฉลี่ยของการสูญเสียความร้อนจากโลกอยู่ที่ 87 มิลลิวัตตต่อตารางเมตร คิดรวมทั้งโลกจะสูญเสียความร้อน ที่ 4.42 x 1013 วัตต์ พลังงานความร้อนบางส่วนจากแก่นถูกแมนเทิลพลูมส่งผ่านขึ้นมายังเปลือกโลกซึ่ง เป็นการพาความร้อนแบบหนึ่งที่เกิดจากการไหลขึ้น ของหินอุณหภูมิสูงพลูมนี้สามารถทำให้เกิดจุดร้อน และทุ่งบะซอลท์ ความร้อนจากภายในโลกส่วนใหญ่ สูญเสียไปกับการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค โดยการไหลขึ้นของเนื้อโลกที่สัมพันธ์กับสันกลางมหาสมุทร หนทางการสูญเสียความร้อนสำคัญสุดท้าย คือการนำความร้อนผ่านธรณีภาคซึ่งปรากฏใต้มหาสมุทรเป็นส่วนใหญ่เพราะเปลือกโลกบริเวณนั้นบาง มากกว่าแผ่นเปลือกทวีปมาก.

แผ่นธรณีภาค (Tectonic plate)

ธรณีภาคอันเป็นชั้นนอกแข็งที่อเชิงกลของโลกนั้ น สามารถแบ่งออกได้หลายชิ้น เรียกว่า แผ่นธรณีภาค แผ่นเหล่านี้เป็นส่วนแข็งที่เคลื่อนที่ไปโดยสัมพันธุ์กับแผ่นใกล้เคียงอื่นโดยมีขอบเขตระหว่างกันอย่างใดอย่างหนึ่ง ในสามแบบนี้ได้แก่ ขอบเขตแบบเข้าหากัน ซึ่งแผ่นทั้งสองเลื่อนมาชนกัน ขอบเขตุแบบแยกจากกัน ซึ่งแผ่น ทั้งสองเลื่อนออกห่างกันไป และขอบเขตแปลง (รอยเลื่อนแปรสภาพ) ซึ่งแผ่นทั้งสองไถลผ่านกันทางด้านข้าง เปรียบเทียบการเกิดแผ่นโลก.

แหล่งที่มาข้อมูล :

1. Aab Simon, J.L.; et al. (February 1994). "Numerical expressions for precession formulae and mean elements for the Moon and planets". Astronomy and Astrophysics. 282 (2): 663-683.

Bibcode:1994A&A...282.663S

2. Aabede Staff (13 March 2021). "Useful Constants. International Earth Rotation and Reference Systems Service. Archived from the original on 29 October 2012. Retrieved 8 June 2022.

3. Aabcdefghijklm Williams, David R. (15 November 2024). "Earth Fact Sheet, NASA/Goddard Space Flight Center. Archived from the original on 8 May 2013. Retrieved 30 December 2024.

4. Allen, Clabon Walter, Cox, Arthur N. (2000). Arthur N. Cox (ed.). Allen's Astrophysical Quantities. Springer, p. 294. ISBN 978-0-387-98746-0.

Archived from the original on 21 February 2023. Retrieved 13 March 2011.

5. Park, Ryan (9 May 2022). "Horizons Batch Call for 2023 Perihelion, NASA/JPL Archived from the original on 3 July 2022. Retrieved 3 July 2022.

6. Various (2000). David R. Lide (ed.). Handbook of Chemistry and Physics (81st ed.). CRC Press. ISBN 978-0-8493-0481-1.

7. "Selected Astronomical Constants, 2011". The Astronomical Almanac. Archived from the original on 26 August 2013. Retrieved 25 February 2011.

8. World Geodetic System (WGS-84). Available online Archivede 11 March 2020 at the Wayback Machine from National Geospatial-Intelligence Agency.

9. Cazenave, Anny (1995). 'Geaid, Topography and Distribution of Landforms" (PDF). In Ahrens, Thomas J (ed.). Global Earth Physics: A Handbook of Physical Constants. AGU Reference Shelf. Vol. 1. Washington, DC: American Geophysical Union.

Bibcode:1995geph.conf.....A.

doi:10.1029/RF001, ISBN 978-0-87590-851-9, Archived from the original (PDF) on 16 October

2006. Retrieved 3 August 2008.

10. International Earth Rotation and Reference Systems Service (IERS) Working Group (2004). "General Definitions and Numerical Standards" (PDF). In McCarthy, Dennis D.; Petit, Gérard (eds.). IERS Conventions (2003) (PDF). Frankfurt am Main: Federal Agency for Cartography and Geodesy. p. 12. ISBN 978-3-89888-884-4.

Archived (PDF) from the original on 12 August 2016. Retrieved 29 April 2016.

11. Humerfelt, Sigurd (26 October 2010). "How WGS 84 defines Earth". Home Online. Archived from the original on 24 April 2011. Retrieved 29 April 2011.

12. Pidwiny, Michael (2 February 2006). "Surface area of our planet covered by oceans and continents. (Table 80-1). University of British Columbia, Okanagan. Archived from the original on 9 December 2006. Retrieved 26 November 2007.

13. "Planetary Physical Parameters". Jet Propulsion Laboratory. 2008. Retrieved 11 August 2022.

14. The international system of units (SI) (PDF) (2008 ed.). United States Department of Commerce, NIST Special Publication 330. p. 52. Archived from the original (PDF) on 5 February 2009.

15. Williams, James G. (1994), "Contributions to the Earth's obliquity rate, precession, and nutation". The Astronomical Journal. 108:711. Bibcode:1994AJ... 108.711Wc.、 doi:10.1086/1171082. ISSN 0004-6256 S2CID 122370108

16. Allen, Clabon Walter, Cox, Arthur N. (2000). Arthur N. Cox (ed.). Allen's Astrophysical Quantities. Springer. p. 296. ISBN 978-0-387-98746-0. Archived from the original on 21 February 2023. Retrieved 17 August 2010.

17. Allen, Clabon Walter, Cox, Arthur N. (2000). Arthur N. Cox (ed.). Allen's Astrophysical Quantities (4th ed.). New York: AIP Press. p. 244. ISBN 978-0-387-98746-0. Archived from the original on 21 February 2023. Retrieved 17 August 2010.

18. ^ "Atmospheres and Planetary Temperatures. American Chemical Society, 18 July 2013. Archived from the original on 27 January 2023. Retrieved 3 January 2023.

19. ^ "World: Lowest Temperature". WMO Weather and Climate Extremes Archive, Arizona State University, Archived from the original on 23 March 2019. Retrieved 6 September 2020.

20. Jones, P. D.; Harpham, C. (2013). "Estimation of the absolute surface air temperature of the Earth". Journal of Geophysical Research: Atmospheres. 118 (8): 3213-3217. Bibcode:2013JGRD 118.3213J doi:10.1002/jgrd.503593. ISSN 2169-8996

21. "World: Highest Temperature", WMO Weather and Climate Extremes Archive. Arizona State University... Archived from the original on 1 May 2018. Retrieved 6 September 2020.

22. United Nations Scientific Committee on the Effects. of Atomic Radiation (2008). Sources and effects of ionizing radiation. New York: United Nations (published 2010), Table 1. ISBN 978-92-1-142274-0. Archived from the original on 16 July 2019. Retrieved 9 November 2012.

23. "earth, n. 1". Oxford English Dictionary (3 ed.). Oxford, England: Oxford University Press. 2010. doi:10.1093/acref/9780199571123.001.0001 ISBN 978-0-19-957112-3.

24. Simek, Rudolf (2007). Dictionary of Northern Mythology. Translated by Hall, Angela. D. S. Brewer. p. 179. ISBN 978-0-85991-513-7.

( ปริญญาเอก )

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา, กระบี่

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย🇹🇭

เรียบเรียงบทความ ภาษาไทย

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

เคลียร์มิลลี่8888🇹🇭

ประเทศไทย 2568🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา, กระบี่