Earth's Planet (2025) : โลก, ดาวเคราะห์

ภาพที่ใช้ประกอบในการอธิบาย :

1. มุมมองแผนผังของแมกนีโตสเฟียร์ของโลกโดยมีลมสุริยะไหลจากซ้ายไปขวา

2. พายุทะเลทรายสูงในโมฮาวี

3. การใช้ที่ดินของโลกเพื่อการเกษตรของมนุษย์ในปี 2562.

4. การเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิอากาศพื้นผิวโดยเฉลี่ยและปัจจัยที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว กิจกรรมของมนุษย์ทำให้อุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้น โดยแรงธรรมชาติทำให้เกิดความแปรปรวนในระดับหนึ่ง.

5. เทรซี่ คัลด์เวลล์ ไดสัน นักบินอวกาศของ NASA กำลังสังเกตโลกจากโมดูลคัพโปลาที่สถานีอวกาศนานาชาติเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2553

6. แอนิเมชั่นแสดงการเปลี่ยนแปลงความหนาแน่นของพืชพรรณที่มีผลผลิตบนบก (ต่ำในสีน้ำตาล หนักในสีเขียวเข้ม) และแพลงก์ตอนพืชที่ผิวน้ำทะเล (ต่ำในสีม่วง สูงในสีเหลือง)

7. บรรยากาศด้านบนของโลกด้านกลางคืนปรากฏจากด้านล่างเป็นแถบแสงเรืองรองที่ส่องสว่างชั้นโทรโพสเฟียร์เป็นสีส้มพร้อมกับเงาของเมฆ และชั้นสตราโตสเฟียร์เป็นสีขาวและสีน้ำเงิน ถัดมาคือมีโซสเฟียร์ (พื้นที่สีชมพู) ขยายไปจนถึงเส้นสีส้มและสีเขียวจางๆ ของแสงเรืองรองในอากาศที่ต่ำที่สุด ประมาณหนึ่งร้อยกิโลเมตรที่ขอบของอวกาศและขอบด้านล่างของเทอร์โมสเฟียร์ (มองไม่เห็น) ต่อเนื่องด้วยแถบสีเขียวและสีแดงของแสงเหนือที่ทอดยาวออกไปหลายร้อยกิโลเมตร.

8. - แถบเมฆของ ITCZ ​​เหนือแปซิฟิกตะวันออกและทวีปอเมริกาเมื่อมองจากอวกาศ

- การจำแนกประเภทภูมิอากาศเคิปเปนทั่วโลก

9. การสร้างภาพด้วยคอมพิวเตอร์เพื่อแสดงการแพร่หลายของดาวเทียมเทียมและเศษซากอวกาศรอบโลกในวงโคจรค้างฟ้าและวงโคจรต่ำของโลก.

10. มุมมองของโลกพร้อมด้วยมหาสมุทรและเมฆปกคลุมทั่วโลก ซึ่งปกคลุมพื้นผิวโลกและไฮโดรสเฟียร์ ในบริเวณขั้วโลกของโลก ไฮโดรสเฟียร์ก่อตัวเป็นบริเวณน้ำแข็งปกคลุมขนาดใหญ่.

11. มุมมองของโลกในชั้นบรรยากาศต่างๆ ที่มองเห็นได้ ได้แก่ ชั้นโทรโพสเฟียร์ที่มีเมฆทอดเงา แถบสีฟ้าของชั้นสตราโตสเฟียร์ที่ขอบฟ้า และเส้นแสงสีเขียวของชั้นเทอร์โมสเฟียร์ด้านล่างที่ระดับความสูง 100 กม. ที่ขอบของอวกาศ.

12. โลกและดวงจันทร์เมื่อมองจากดาวอังคารโดยยาน Mars Reconnaisance Orbiter.

13. ภาพถ่ายดาวเทียมแบบไทม์แลปส์แสดงการหมุนของโลกโดยแสดงให้เห็นแกนเอียง.

สนามโน้มถ่วงของโลก

(Earth's gravitational field)

แรงโน้มถ่วงของโลกคือความเร่งที่ส่งผลต่อวัตถุเนื่องจากการกระจายมวลภายในโลก ใกล้พื้นผิวโลก ความเร่งเนื่องจากแรงโน้มถ่วงอยู่ที่ประมาณ 9.8 m/s² (32 ft/s²) ความแตกต่างในภูมิประเทศ ธรณีวิทยา และโครงสร้างเปลือกโลกที่ลึกกว่าทำให้เกิดความแตกต่างในระดับท้องถิ่นและระดับภูมิภาคในสนามแรงโน้มถ่วงของโลก ซึ่งเรียกว่าความผิดปกติของแรงโน้มถ่วง.

สนามแม่เหล็กของโลก

(Earth's magnetic field)

ส่วนหลักของสนามแม่เหล็กโลกเกิดขึ้นที่แกนกลาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของกระบวนการไดนาโมที่แปลงพลังงานจลน์ของการพาความร้อนและองค์ประกอบที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานเป็นพลังงานสนามแม่เหล็ก และพลังงานไฟฟ้า สนามแม่เหล็กทอดยาวออกไปจากแกนกลาง ผ่านชั้นเนื้อโลก และขึ้นไปจนถึงพื้นผิวโลก ซึ่งโดยประมาณแล้วจะเป็นไดโพล ขั้วของไดโพลตั้งอยู่ใกล้กับขั้วทางภูมิศาสตร์ของโลก ที่เส้นศูนย์สูตรของสนามแม่เหล็ก ความเข้มของสนามแม่เหล็กที่พื้นผิว

คือ 3.05×10-5 T โดยมีโมเมนต์ไดโพลแม่เหล็กอยู่ที่ 7.79×1022 Am² ในยุค 2000 ลดลงเกือบ 6% ต่อศตวรรษ (แม้ว่าจะยังคงแข็งแกร่งกว่าค่าเฉลี่ยในระยะยาว) การเคลื่อนตัวของการพาความร้อนในแกนกลางนั้นสับสน

ขั้วแม่เหล็กจะเคลื่อนตัวและเปลี่ยนตำแหน่งเป็นระยะๆ ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กหลักและการกลับทิศของสนามแม่เหล็กเป็นระยะๆ โดยเฉลี่ยแล้วจะเกิดขึ้นไม่กี่ครั้งทุกล้านปี การกลับทิศล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 700,000 ปีก่อน ขอบเขตของสนามแม่เหล็กโลกในอวกาศกำหนดแมกนีโตสเฟียร์ ลอนส์ และอิเล็กตรอนของลมสุริยะถูกเบี่ยงเบนโดยแมกนีโตสเฟียร์ แรงดันของลมสุริยะบีบอัดด้านกลางวันของแมกนีโตสเฟียร์ให้เหลือประมาณ 10 รัศมีของโลก และทำให้แมกนีโตสเฟียร์ด้านกลางคืนขยายเป็นหางยาว  เนื่องจากความเร็วของลมสุริยะมากกว่าความเร็วที่คลื่นเคลื่อนที่ผ่านลมสุริยะ คลื่นกระแทกเหนือเสียงจึงเกิดขึ้นก่อนแมกนีโตสเฟียร์ด้านกลางวันภายในลมสุริยะ  อนุภาคที่มีประจุจะอยู่ภายในแมกนีโตสเฟียร์ พลาสมาสเฟียร์ถูกกำหนดโดยอนุภาคพลังงานต่ำซึ่งโดยพื้นฐานแล้วจะติดตามเส้นสนามแม่เหล็กขณะที่โลกหมุน กระแสวงแหวนถูกกำหนดโดยอนุภาคพลังงานปานกลางที่ลอยไปตามสนามแม่เหล็กโลก แต่มีเส้นทางที่ยังคงถูกครอบงำโดยสนามแม่เหล็ก และแถบรังสีแวนอัลเลนเกิดขึ้นจากอนุภาคพลังงานสูงซึ่งการเคลื่อนที่นั้นค่อนข้างสุ่ม แต่มีอยู่ในแมกนีโตสเฟียร์  ในระหว่างพายุแม่เหล็กและพายุย่อย อนุภาคที่มีประจุสามารถเบี่ยงเบนจากแมกนีโตสเฟียร์ด้านนอกและโดยเฉพาะอย่างยิ่งหางแมกนีโตสเฟียร์ โดยมุ่งไปตามเส้นสนามเข้าไปในไอโอโนสเฟียร์ของโลก ซึ่งอะตอมของบรรยากาศสามารถถูกกระตุ้นและแตกตัวเป็นไอออน ทำให้เกิดแสงเหนือ.

โคจรและการหมุนของ โลก

(The orbit and rotation of the earth)

หมุนของโลกระยะเวลาการหมุนรอบตัวเองของโลกเทียบกับดวงอาทิตย์ ซึ่งก็คือวันสุริยะเฉลี่ย 86,400 วินาทีของเวลาสุริยะเฉลี่ย

(86,400.0025 วินาที)  เนื่องจากวันสุริยะของโลกในปัจจุบันยาวนานขึ้นเล็กน้อยกว่าในช่วงศตวรรษที่ 19 เนื่องมาจากการชะลอตัวของแรงน้ำขึ้นน้ำลง ดังนั้นแต่ละวันจึงยาวนานกว่าวันสุริยะเฉลี่ยระหว่าง 0 ถึง 2 มิลลิวินาที

ระยะเวลาการหมุนรอบตัวเองของโลกเทียบกับดวงดาวคงที่ ซึ่งเรียกว่า วันดาวฤกษ์

โดย International Earth Rotation and Reference Systems Service (IERS) คือ 86,164.0989 วินาทีของเวลาสุริยะเฉลี่ย (UT1) หรือ 23 ชั่วโมง 56 นาที 4.0989 วินาที ระยะเวลาการหมุนรอบตัวเองของโลกเทียบกับการเคลื่อนตัวหรือโคจรรอบจุดศูนย์กลางเฉลี่ยในเดือนมีนาคม (เมื่อดวงอาทิตย์อยู่ที่ 90° บนเส้นศูนย์สูตร) ​​ คือ 86,164.0905 วินาที ของเวลาสุริยะเฉลี่ย (UT1) (23 ชั่วโมง 56 นาที 4.09055 วินาที) ดังนั้น วันฤกษ์จึงสั้นกว่าวันดาวฤกษ์ประมาณ 8.4 มิลลิวินาที นอกเหนือจากอุกกาบาตในชั้นบรรยากาศและดาวเทียมที่โคจรรอบโลกแล้ว การเคลื่อนที่ที่ชัดเจนที่สุดของวัตถุท้องฟ้าบนท้องฟ้าของโลกคือไปทางทิศตะวันตกด้วยอัตรา 15°/ชม. = 15'/นาที สำหรับวัตถุท้องฟ้าที่อยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตร นี่เทียบเท่ากับเส้นผ่านศูนย์กลางที่ปรากฏของดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ทุก ๆ สองนาที เมื่อพิจารณาจากพื้นผิวโลก ขนาดที่ปรากฏของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์จะเท่ากันโดยประมาณ.

วงโคจรของโลก และ ที่ตั้งโลก

(Earth's Orbit and Earth's Location)

โลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ ทำให้โลกเป็นดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์เป็นอันดับสามและเป็นส่วนหนึ่งของระบบสุริยะชั้นใน ระยะห่างเฉลี่ยของโลกในการโคจรอยู่ที่ประมาณ 150 ล้านกิโลเมตร (93 ล้านไมล์) ซึ่งเป็นพื้นฐานของหน่วยดาราศาสตร์ (AU) และเท่ากับประมาณ 8.3 นาทีแสง หรือ 380 เท่าของระยะห่างระหว่างโลกกับดวงจันทร์ โลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ทุกๆ 365.2564 วันสุริยะเฉลี่ย หรือ 1 ปีสุริยคติ ดวงอาทิตย์เคลื่อนที่ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 1°/วัน ซึ่งเท่ากับเส้นผ่านศูนย์กลางของดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ 1 เส้นผ่านศูนย์กลางทุก 12 ชั่วโมง การเคลื่อนที่นี้ทำให้โลกใช้เวลาเฉลี่ย 24 ชั่วโมง หรือ 1 วันสุริยะในการหมุนรอบแกนของตัวเองจนดวงอาทิตย์กลับสู่เส้นเมริเดียน.

ความเร็วการโคจรของโลกโดยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 29.78 กม./วินาที (107,200 กม./ชม. หรือ 66,600 ไมล์/ชม.) ซึ่งเร็วพอที่จะเดินทางได้ระยะทางเท่ากับเส้นผ่านศูนย์กลางของโลก ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 12,742 กม. (7,918 ไมล์) ในเวลา 7 นาที และระยะทางจากโลกถึงดวงจันทร์ซึ่งอยู่ที่ 384,400 กม. (238,900 ไมล์) ในเวลาประมาณ 3.5 ชั่วโมง.

ดวงจันทร์ และโลกโคจรรอบจุดศูนย์กลางมวลร่วมกันทุกๆ 27.32 วันเมื่อเทียบกับดวงดาวพื้นหลัง เมื่อรวมกับวงโคจรร่วมของระบบโลก-ดวงจันทร์รอบดวงอาทิตย์แล้ว ระยะเวลาของเดือนซินอดิก ตั้งแต่ดวงจันทร์ดับไปจนถึงดวงจันทร์ดับคือ 29.53 วันเมื่อมองจากขั้วโลกเหนือของท้องฟ้า การเคลื่อนที่ของโลก ดวงจันทร์ และแกนหมุนของดวงจันทร์จะหมุนทวนเข็มนาฬิกา เมื่อมองจากจุดที่อยู่เหนือดวงอาทิตย์และขั้วโลกเหนือของโลก โลกจะโคจรรอบดวงอาทิตย์ในทิศทางทวนเข็มนาฬิกา ระนาบวงโคจรและแกนไม่ได้เรียงกันอย่างแม่นยำ แกนของโลกเอียงประมาณ 23.44 องศาจากแนวตั้งฉากกับระนาบโลก-ดวงอาทิตย์ (สุริยวิถี) และระนาบโลก-ดวงจันทร์เอียงขึ้น ±5.1 องศาเทียบกับระนาบโลก-ดวงอาทิตย์ หากไม่มีการเอียงนี้.

ทรงกลมฮิลล์หรือทรงกลมแห่งอิทธิพลของแรงโน้มถ่วงของโลกมีรัศมีประมาณ 1.5 ล้านกิโลเมตร (930,000 ไมล์)  นี่คือระยะทางสูงสุดที่อิทธิพลของแรงโน้มถ่วงของโลกมีมากกว่าดวงอาทิตย์และดาวเคราะห์ที่อยู่ห่างไกลออกไป วัตถุต่างๆ จะต้องโคจรรอบโลกภายในรัศมีนี้ มิฉะนั้น วัตถุเหล่านั้นอาจหลุดออกจากวงโคจรได้จากการรบกวนของแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์ โลกและระบบสุริยะตั้งอยู่ในทางช้างเผือกและโคจรห่างจากศูนย์กลางประมาณ 28,000 ปีแสง โดยอยู่ห่างจากระนาบกาแล็กซี ประมาณ 20 ปีแสงในแขนของนายพราน.

การเอียงแกนและฤดูกาลของ โลก

(Earth's axis tilt and Seasons)

แกนโลกเอียงประมาณ 23.439281°

โดยแกนของระนาบวงโคจรของโลกจะชี้ไปทางขั้วฟ้าเสมอ เนื่องจากแกนโลกเอียง ปริมาณแสงอาทิตย์ที่ส่องถึงจุดใดจุดหนึ่งบนพื้นผิวโลกจึงแตกต่างกันไปตลอดทั้งปีส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศตามฤดูกาล โดยฤดูร้อนจะเกิดขึ้นในซีกโลกเหนือเมื่อเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์หันเข้าหาดวงอาทิตย์ และในซีกโลกใต้เมื่อเส้นทรอปิกออฟแคปริคอร์นหันเข้าหาดวงอาทิตย์ ในแต่ละกรณี ฤดูหนาวจะเกิดขึ้นพร้อมกันในซีกโลกตรงข้ามในช่วงฤดูร้อน

กลางวันจะยาวนานขึ้นและดวงอาทิตย์จะขึ้นสูงขึ้นบนท้องฟ้า ในฤดูหนาว สภาพอากาศจะเย็นลงและกลางวันจะสั้นลง  เหนืออาร์กติกเซอร์เคิลและใต้แอนตาร์กติกเซอร์เคิลไม่มีแสงแดดเลยตลอดช่วงของปี ทำให้เกิดคืนที่ขั้วโลก และกลางคืนนี้จะยาวนานขึ้นหลายเดือนที่ขั้วโลกเอง ละติจูดเดียวกันนี้ยังประสบกับเที่ยงคืนอีกด้วย

ซึ่งดวงอาทิตย์จะมองเห็นได้ตลอดทั้งวัน.

ตามธรรมเนียมดาราศาสตร์ ฤดูกาลทั้งสี่สามารถกำหนดได้จากครีษมายัน ซึ่งเป็นจุดในวงโคจรที่แกนหมุนเอียงเข้าหาหรือออกจากดวงอาทิตย์มากที่สุด และวิษุวัต ซึ่งเป็นช่วงที่แกนหมุนของโลกอยู่ในแนวเดียวกับแกนโคจร ในซีกโลกเหนือ ครีษมายันในปัจจุบันเกิดขึ้นประมาณวันที่ 21 ธันวาคม ครีษมายันจะอยู่ใกล้กับวันที่ 21 มิถุนายน วิษุวัตฤดูใบไม้ผลิจะอยู่ที่ประมาณวันที่ 20 มีนาคม และวิษุวัตฤดูใบไม้ร่วงจะอยู่ที่ประมาณวันที่ 22 หรือ 23 กันยายน ในซีกโลกใต้ สถานการณ์จะกลับกัน โดยมีครีษมายันและฤดูหนาวสลับกัน และวันวิษุวัตฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงจะสลับกัน.

มุมเอียงของแกนโลกมีค่าสัมพันธ์กัน

(The tilt angles of the Earth's axis are related) มีเสถียรภาพตลอดช่วงเวลาที่ยาวนาน แกนเอียงของดาวจะเกิดการพลิกกลับ ซึ่งเป็นการเคลื่อนที่เล็กน้อยและไม่สม่ำเสมอ โดยมีคาบหลัก 18.6 ปี ทิศทาง (แทนที่จะเป็นมุม) ของแกนโลกก็เปลี่ยนแปลงไปตามเวลาเช่นกัน โดยเคลื่อนที่เป็นวงกลมสมบูรณ์ตลอดรอบ 25,800 ปี การเคลื่อนตัวนี้เป็นสาเหตุของความแตกต่างระหว่างปีฤกษ์และปีเขตร้อน การเคลื่อนที่ทั้งสองแบบนี้เกิดจากแรงดึงดูดที่แตกต่างกันของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่บริเวณโป่งนูนที่เส้นศูนย์สูตรของโลก ขั้วโลกยังเคลื่อนที่เป็นระยะทางไม่กี่เมตรข้ามพื้นผิวโลก การเคลื่อนที่ของขั้วโลกนี้มีองค์ประกอบแบบวัฏจักรหลายแบบ ซึ่งเรียกรวมกันว่าการเคลื่อนที่แบบกึ่งคาบ นอกจากองค์ประกอบรายปีของการเคลื่อนที่นี้แล้ว ยังมีวัฏจักร 14 เดือนที่เรียกว่า การสั่นของแชนด์เลอร์ ความเร็วในการหมุนของโลกยังเปลี่ยนแปลงไปในปรากฏการณ์ที่เรียกว่าการแปรผันของความยาวของวัน.

วงโคจรประจำปีของโลกเป็นวงรีมากกว่า

วงกลมและเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด

เรียกว่าจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด ในยุคปัจจุบัน โลกจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดเกิดขึ้นประมาณวันที่ 3 มกราคม และ จุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุดประมาณวันที่ 4 กรกฎาคม วันเหล่านี้จะเปลี่ยนแปลงเมื่อเวลาผ่านไปอันเนื่องมาจากการเคลื่อนตัวและการเปลี่ยนแปลง

วงโคจรซึ่งตามหลังนั้นเป็นแบบวัฏจักร

รูปแบบที่เรียกว่า " วัฏจักรมิลานโควิช (Milankovic cycle) การเปลี่ยนแปลงรายปีของระยะห่างระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์

ทำให้พลังงานแสงอาทิตย์เพิ่มขึ้นประมาณ 6.8%

พลังงานที่ไปถึงโลกเมื่อถึงจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดสัมพันธ์ถึงจุดที่ไกลดวงอาทิตย์ที่สุดเพราะว่าทิศใต้ซีกโลกเอียงเข้าหาดวงอาทิตย์ประมาณ

ในเวลาเดียวกันกับที่โลกเข้าใกล้ที่สุด

เข้าใกล้ดวงอาทิตย์ทางทิศใต้

ซีกโลกได้รับพลังงานเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

จากดวงอาทิตย์มากกว่าทิศเหนือ

ตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ผลที่ได้จะน้อยลงมาก

สำคัญกว่าการเปลี่ยนแปลงพลังงานรวมอันเนื่องมาจากไปทางแนวแกนเอียง และส่วนเกินส่วนใหญ่จะถูกดูดซับโดยน้ำในสัดส่วนที่สูงกว่าในซีกโลกใต้.

ระบบโลก-ดวงจันทร์

(Earth-Moon system)

ทฤษฎีดวงจันทร์ และวงโคจรของดวงจันทร์

(The lunar theory and lunar orbit)

ดวงจันทร์เป็นดาวบริวารตามธรรมชาติที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ คล้ายโลก มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งในสี่ของโลก ดวงจันทร์เป็นดวงจันทร์ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะเมื่อเทียบกับขนาดของดาวเคราะห์ แม้ว่าคาโรนจะมีขนาดใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับดาวพลูโตซึ่งเป็นดาวเคราะห์แคระก็ตาม  ดาวบริวารตามธรรมชาติของดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ เรียกอีกอย่างว่า "ดวงจันทร์" ตามชื่อของโลก ทฤษฎีที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางที่สุดเกี่ยวกับต้นกำเนิดของดวงจันทร์ ซึ่งก็คือสมมติฐานการชนกันของดาวเคราะห์ยักษ์ ระบุว่าดวงจันทร์ก่อตัวขึ้นจากการชนกันของดาวเคราะห์ยุคแรกที่มีขนาดเท่ากับดาวอังคารที่เรียกว่า ธีอา กับโลกในยุคแรก สมมติฐานนี้อธิบายถึงการขาดธาตุเหล็กและธาตุระเหยของดวงจันทร์ และความจริงที่ว่าองค์ประกอบของดวงจันทร์นั้นเกือบจะเหมือนกับเปลือกโลกทุกประการ การจำลองด้วยคอมพิวเตอร์แสดงให้เห็นว่าเศษซากคล้ายก้อนวุ้นสองก้อนของดาวเคราะห์ยุคแรกนี้อาจอยู่ภายในโลก. แรงดึงดูดระหว่างโลกกับดวงจันทร์ทำให้เกิดแรงน้ำขึ้นน้ำลงบนโลก  ผลกระทบแบบเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับดวงจันทร์และทำให้เกิดการล็อกของแรงน้ำขึ้นน้ำลง โดยระยะเวลาการหมุนรอบตัวเองของดวงจันทร์จะเท่ากับระยะเวลาที่ดวงจันทร์ใช้ในการโคจรรอบโลก ดังนั้น ดวงจันทร์จึงแสดงด้านเดียวกันเสมอต่อดาวเคราะห์  ขณะที่ดวงจันทร์โคจรรอบโลก ส่วนต่างๆ ของดวงจันทร์จะได้รับแสงจากดวงอาทิตย์ ทำให้เกิดช่วงของดวงจันทร์  เนื่องมาจากปฏิสัมพันธ์ของแรงน้ำขึ้นน้ำลง ดวงจันทร์จึงเคลื่อนออกจากโลกด้วยอัตราประมาณ 38 มม./ปี (1.5 นิ้ว/ปี) การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเหล่านี้และวันของโลกที่ยาวขึ้นประมาณ 23 ไมโครวินาที/ปี รวมกันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญตลอดหลายล้านปี  ตัวอย่างเช่น ในช่วงเวลาเอเดียคารัน (ประมาณ 620 ล้านปีก่อน) มี 400±7 วันในหนึ่งปี โดยแต่ละวันกินเวลา 21.9±0.4 ชั่วโมง.

ดวงจันทร์อาจส่งผลกระทบอย่างมากต่อการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตโดยการปรับสภาพอากาศของดาวเคราะห์ หลักฐานทางบรรพชีวินวิทยาและการจำลองด้วยคอมพิวเตอร์แสดงให้เห็นว่าแกนเอียงของโลกได้รับการปรับให้คงที่โดยปฏิสัมพันธ์ของแรงน้ำขึ้นน้ำลงกับดวงจันทร์

นักทฤษฎีบางคนคิดว่าหากไม่มีการปรับให้คงที่นี้เพื่อต่อต้านแรงบิดที่ดวงอาทิตย์และดาวเคราะห์กระทำต่อส่วนนูนที่เส้นศูนย์สูตรของโลก แกนหมุนอาจไม่เสถียรอย่างสับสนและมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ตลอดหลายล้านปี เช่นเดียวกับกรณีของดาวอังคาร แม้ว่าจะยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่ก็ตาม.

เมื่อมองจากโลก ดวงจันทร์อยู่ห่างออกไปเพียงพอที่จะทำให้มีจานที่มองเห็นได้เกือบเท่ากับดวงอาทิตย์ ขนาดเชิงมุม (หรือมุมตัน) ของวัตถุทั้งสองนี้เท่ากัน เนื่องจากแม้ว่าเส้นผ่านศูนย์กลางของดวงอาทิตย์จะใหญ่กว่าดวงจันทร์ประมาณ 400 เท่า แต่ก็อยู่ห่างออกไปมากกว่า 400 เท่าด้วยเช่นกัน  ซึ่งทำให้สามารถเกิดสุริยุปราคาเต็มดวงและสุริยุปราคาวงแหวนบนโลกได้.

-

แหล่งที่มาของข้อมูล

1. ^ Hurley, P. M.; Rand, J. R. (June 1969). "Pre-drift continental nuclei". Science. 164 (3885): 1229-1242. Bibcode:1969Sci...164.1229Hで、 doi:10.1126/science.164.3885.1229 PMID 17772560

2. Armstrong, R. L. (1991). "The persistent myth of crustal growth (PDF). Australian Journal of Earth Sciences. 38 (5): 613-630. Bibcode:1991A.JES..38..613A CiteSeerX 10.1.1.527.95773. doi:10.1080/08120099108727995. Archived (PDF) from the original on 8 August 2017. Retrieved 24 October 2017.

3. De Smet, J.; Van Den Berg, A.P.; Vlaar, N.J. (2000). "Early formation and long-term stability of continents resulting from decompression melting in a convecting mantle" (PDF). Tectonophysics. 322 (1-2): 19-33. Bibcode:2000Tectp.322...190. doi:10.1016/S0040-1951(00)00055-X2.

hdl:1874/1653, Archived from the original on 31 March 2021. Retrieved 25 August 2019.

4. Dhuime, B.; Hawksworth, C.J.; Delavault, H.; Cawood, P.A. (2018), 'Rates of generation and destruction of the continental crust: implications for continental growth. Philosophical Transactions A. 376 (2132), Bibcode:2018RSPTA 37670403D、 doi:10.1098/rsta.2017.0403, PMC 61895573. PMID 30275156.

5. ^ Bradley, D.C. (2011), "Secular Trends in the Geologic Record and the Supercontinent Cycle". Earth-Science Reviews, 108 (1-2): 16-33. Bibcode:2011ESRv.. 108...168 CiteSeerX 10.1.1.715.66183. doi:10.1016/j.earscirev.2011.05.003 S2CID 140601854년

6. Kinzler, Ro. "When and how did the ice age end? Could another one start?". Ology. American Museum of Natural History. Archived from the original on 27 June 2019. Retrieved 27 June 2019.

7. Chalk, Thomas B.; et al. (12 December 2007). "Causes of ice age intensification across the Mid-Pleistocene Transition". Proc Natl Acad Sci US A. 114 (50): 13114-13119.

doi:10.1073/pnas.17021431143. PMC 57406802. PMID 29180424

8. Staff. 'Paleoclimatology The Study of Ancient Climates. Page Paleontology Science Center. Archived from the original on 4 March 2007. Retrieved 2 March 2007.

9. Tumer, Chris S.M.; et al. (2010). "The potential of New Zealand kauri (Agathis australis) for testing the synchronicity of abrupt climate change during the Last Glacial Interval (60,000-11,700 years ago) 6 Quaternary Science Reviews. 29 (27-28). Elsevier: 3677-3682. Bibcode:2010QSRv...29.3677T doi:10.1016/j.quascirev 2010.08.017. Archived from the original on 31 March 2021. Retrieved 3 November 2020,

10. ^ Doolittle, W. Ford; Worm, Boris (February 2000). "Uprooting the tree of life" (PDF). Scientific American, 282 (6): 90-95.

Bibcode:2000SciAm.282b..90D. doi:10.1038/scientificamerican0200-90 PMID 10710791. Archived from the original (PDF) on 15 July 2011.

11. Zimmer, Cari (3 October 2013). "Earth's Oxygen: A Mystery Easy to Take for Granted". The New York Times. Archived from the original on 3 October 2013. Retrieved 3 October 2013.

12. Berkner, LV; Marshall, L. C. (1965). "On the Origin and Rise of Oxygen Concentration in the Earth's Atmosphere", Journal of the Atmospheric Sciences. 22 (3): 225-261. Bibcode: 1965JAtS 22 225B doi:10.1175/1520-0469(1965)022-0225:OTOARO>2.0.CO;23.

13. Burton, Kathleen (29 November 2002), "Astrobiologists Find Evidence of Early Life on Land". NASA. Archived from the original on 11 October 2011. Retrieved 5 March 2007.

14. Noffke, Nora; Christian, Daniel, Wacey, David; Hazen, Robert M. (8 November 2013). "Microbially Induced Sedimentary Structures Recording an Ancient Ecosystem in the ca. 3.48 Billion-Year-Old Dresser Formation, Pilbara, Western Australia" Astrobiology. 13 (12): 1103-1124. Bibcode:2013AsBio.. 13.1103N doi:10.1089/ast.2013.1030. PMC 38709163. PMID 24205812

15. Ohtomo, Yoko; Kakegawa, Takeshi; Ishida, Akizumi; et al. (January 2014). "Evidence for biogenic graphite in early Archaean Jesus metasedimentary rocks. Nature Geoscience. 7(1):25-28. Bibcode:2014NatGe...7.250."

doi:10.1038/ngeo2025. ISSN 1752-0894. S2CID 54767854

16. ^ Borenstein, Seth (19 October 2015). "Hints of life on what was thought to be desolate early Earth". Excite. Yonkers, NY: Mindspark Interactive Network. Associated Press. Archived from the original on 18 August 2016. Retrieved 20 October 2015.

17. Bell, Elizabeth A.; Boehnike, Patrick; Harrison, T. Mark; Mao, Wendy L (19 October 2015). "Potentially biogenic carbon preserved in a 4.1 billion-year-old zirconi. Proc. Natl. Acad. Sci. USA. 112 (47): 14518-4521. Bibcode:2015PNAS..11214518B doi:10.1073/pnas.15175571123. ISSN 1091-6490 PMC 46643513. PMID 26483481. Early edition, published online before print.

18. Tyrell, Kelly April (18 December 2017). "Oldest fossils ever found show life on Earth began before 3.5 billion years ago. University of Wisconsin-Madison. Archived from the original on 31 March 2021. Retrieved 18 December 2017.

19. Schopf, J. William; Kitajima, Kouki, Spicuzza, Michael J.; Kudryavtsev, Anatolly B.; Valley, John W. (2017). "SIMS analyses of the oldest known assemblage of microfossils document their taxon-correlated carbon isotope compositions". PNAS. 115 (1): 53-58. Bibcode:2018PNAS..115...53S. doi:10.1073/pnas. 17180631153. PMC 57768303. PMID 29255053

20. "Earth-Moon Dynamics, Lunar and Planetary Institute. Archived from the original on 7. September 2015. Retrieved 2 September 2022.

21. ^ Brooke, John L. (2014). Climate Change and the Course of Global History, Cambridge University Press. p. 42. ISBN 978-0-521-87164-8.

22. Cabej, Nelson R. (2019). Epigenetic Mechanisms of the Cambrian Explosion. Elsevier Science. p. 56. ISBN 978-0-12-814312-4.

23. Stanley, S. M. (2016). "Estimates of the magnitudes of major marine mass extinctions in earth history. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 113 (42): E6325-E6334.

Bibcode:2016PNAS.. 113E6325S

doi:10.1073/pnas. 16130941132. PMC 50816222. PMID 27698119 S2CID 23599425

24. Gould, Stephen J. (October 1994). "The Evolution of Life on Earth 6. Scientific American. 271 (4): 84-91. Bibcode:1994SciAm.271d..84G doi:10.1038/scientificamerican 1094-84, PMID 7939569. Archived from the original on 25 February 2007. Retrieved 5 March 2007.

25. Daver, G.; Guy, F.; Mackaye, H. T.; Likius, A.; Boisserie, J.-R., Moussa, A., Pallas, L.; Vignaud, P.; Clarisse, N. D. (2022). "Postcranial evidence of late Miocene horninin bipedalism in Chad. Nature. 609. (7925): 94-100. Bibcode:2022Natur.609...940. doi:10.1038/s41586-022-04901-22 ISSN 1476-4687. PMID 36002567. Archived from the original on 27 August 2022. Retrieved 29 March 2024.

26. Wilkinson, B. H.; McElroy, B. J. (2007). "The impact of humans on continental erosion and sedimentation". Bulletin of the Geological Society of America. 119 (1-2): 140-156. Bibcode:2007GSAB. 119..140W

doi:10.1130/825899.1. S2CID 128776283

27, abc Sackmarın, I.-J.; Boothroyd, A. I.; Kraemer, K. E. (1993). "Our Sun. III. Present and Future". Astrophysical Journal. 418: 457-468. Bibcode:1993ApJ... 418.4575 doi:10.1086/1734072.

28. Britt, Robert (25 February 2000). "Freeze, Fry of Dry: How Long Has the Earth Got?". Space.com. Archived from the original on 5 June 2009.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา, กระบี่

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย🇹🇭

เรียบเรียงบทความ ภาษาไทย

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

เคลียร์มิลลี่8888🇹🇭

ประเทศไทย 2568🇹🇭

30 มิถุนายน 2567,  10 : 45 น.🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#PhasesOfTheMoonThailand🇹🇭

#QueenOfTheUniverse👑🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://s.lemon8-app.com/al/GgbrURsMev