Group of stars

A constellation is an area on the celestial sphere in which visible stars form patterns or projections that are commonly perceived to represent animals, mythological objects, or inanimate objects. The first constellations were probably created in prehistoric times when people used them to tell stories about their beliefs.

Pictures used to accompany the description:

- Visibility of satellites during twilight marked green and red. 30° above the horizon is where most astronomical observations take place. In Earth's shadow, represented by the darker area on the left, satellites become practically invisible.

- Neptune's L4 trojans with plutinos for reference.

Neptune trojans (selection) Plutin

2001 QR322 Pluto

2005 TN53 Orcus

2007 VL305 Ixion

- Positions of known outer Solar System objects as of 2017.

The centaurs orbit generally inwards of the Kuiper belt and outside the Jupiter trojans.

SunGiant planets:

Jupiter trojans (6,178)

Jupiter (J). Saturn (S)

Scattered disc (>300)

Uranus (U) Neptune (N)

Neptune trojans (9)

Centaurs (44,000)

Kuiper belt (>100,000)

(scale in AU; epoch as of January 2015; # of objects in parentheses).

- Deep sky image of NGC 3132, also known as the Eight-Star Nebula or Southern Ring Nebula. NASA.

- Dust ring around the binary star IRAS 08544-4431.,

IRAS 08544-4431 is a binary star system enclosed in a ring of dust in the constellation Vela. The system consists of the variable star RV Tauri and a much more massive but much less luminous companion star.

Group of stars

Through their creation experiences and legends, different cultures and countries have invented their own constellations, some dating back as far as the early 20th century, before the constellations of Nowadays, it is gaining international recognition. Perception of constellations has changed greatly over time. Many constellations have

Constellations vary in size and shape, some are popular but not well-known, others are restricted to a single culture or country. Naming constellations also helps astronomers and navigators to identify the stars more easily.

The zodiac is a group of twelve (or thirteen) ancient constellations located in the zodiac (a line along which the Sun, Moon, and planets orbit). The origins of the zodiac remain historically uncertain. Astrological divisions were prominent around 400 BC in

Babylonian or Chaldean astronomy Constellations appeared in Western culture through Greek and are mentioned in the writings of Hesiod, Hedosus and Aratus. The original 48 constellations, which made up the zodiac and 36 more (today 38 according to the three divisions of the Argonauts) were defined by Ptolemy, a Greco-Roman astronomer from Alexandria, Egypt, in his book Almagest. The formation of constellations has been the subject of much legend, especially in the writings of Hesiod, Hedosus and Aratus.

In the Latin poet Ovid's Metamorphoses, the constellation of the southern sky was added from the 15th century until the mid-18th

century, when European explorers began to travel to the Southern Hemisphere due to the transmission of signals.

Since Roman and European origins, each constellation has a Latin name.

In 1922 the International Astronomical Union (IAU) officially accepted a list of 88 constellations, and in 1928 it adopted an official constellation boundary that encompassed the entire celestial sphere; any constellation defined in the celestial coordinate system would be included in one of the modern constellations. Some astronomical nomenclature systems include constellations in which celestial objects are found to indicate their approximate positions in the sky. For example, the Flamsteed system of constellation names consists of a number and a pattern for the constellation name.

Star patterns or other constellation patterns known as asterisms are not officially defined as constellations, but are still used by observers to survey the night sky. A asterism may be a group of stars within the same constellation, or may be a combination of stars. More than one constellation. Examples of prominent constellations include the Teapot in Sagittarius or the Big Dipper in Ursa Major.

Vocabulary

The term constellation, derived from the later Latin constellātiō, meaning "group of stars," entered Middle English in the 14th century. The Ancient Greek word for constellation is άστρον (astron). Historically, these terms referred to recognizable star formations, which were associated with fictional or mythical creatures, terrestrial animals, or objects. Over time, the constellations became more clearly defined and widely accepted by European astronomers. In the 20th century, the International Astronomical Union (IAU) recognized 88 constellations.

A group of stars that never sets when viewed from a given latitude on Earth is called the circumpolar constellation. From the North or South Pole, all constellations that are below or above the celestial equator lie in the circumpolar line. Depending on the definition, equatorial constellations may include those that lie between 45° north and 45° south inclination, or those that pass through the range of declination of the ecliptic (or zodiac) between 23.5° north and 23.5° south.

Stars in different constellations may appear close together in the sky, but they are usually at different distances from Earth. Because individual stars move independently, entire constellations change very slowly over time. After tens to hundreds of thousands of years, their familiar outlines become almost unrecognizable! Astronomers can predict the past or future outlines of constellations by measuring the specific motions of individual stars, by measuring their precise positions and radial velocities using astronomical spectroscopy.

The 88 constellations recognized by the IAU, as well as those recognized by cultures throughout history, are all images and shapes created from the patterns of stars in the observable sky. Many of the officially recognized constellations are based on imagery from ancient Near Eastern and Mediterranean mythology. Some of these stories seem to involve constellations, such as the assassination of Orion by the constellation Scorpius, which appears at opposite times of the year.

The positions of the constellations change throughout the year because the Earth experiences nighttime as its orbit changes around the Sun. As the Earth rotates eastward, the celestial sphere appears to rotate westward, with stars orbiting counterclockwise around the North Pole and clockwise around the South Pole. Because the Earth's axis is tilted at 23.5°, the zodiac is evenly distributed across the hemispheres (along the ecliptic), roughly forming a great circle. The constellations of the zodiac in the northern sky are Pisces, Aries, Taurus, Gemini, Cancer, and Leo. In the southern sky, Virgo, Libra, Scorpio, Sagittarius, Capricorn, and Aquarius. The zodiac appears directly overhead from 23.5° north to 23.5° south latitudes, depending on the time of year. In summer, the ecliptic appears higher during the day and lower at night, while in winter, it is reversed for both hemispheres.

Because the Solar System is tilted at 60°, the galactic plane of the Milky Way is tilted 60° from the ecliptic. Between Taurus and Gemini (north) and Scorpio and Sagittarius (south and near the galactic center), the galaxy appears to pass through the constellations Aquila (near the celestial equator) and Cygnus, Cassiopeia, Perseus, Orion, and Orion (near Betelgeuse), as well as Monoceros (near the celestial equator) and the southern constellations Pleiades, Butterfly, Keel, Equine, Southern Triangle, and Horse.

Northern Hemisphere

Polaris is the North Star and the approximate center of the northern celestial hemisphere. It is located in the constellation Ursa Minor, which forms the tip of the Little Dipper. From about 35° north latitude in January, the constellation Ursa Major (which includes the Big Dipper) appears in the northeast, while Cassiopeia is in the northwest. To the west are Pisces (above the horizon) and Aries. To the southwest are Cetus, near the horizon. Above and to the south are Orion and Taurus. To the southeast, above the horizon is Canis Major. The constellation Gemini, which appears above and to the east of Orion, is Gemini. In addition, the constellations Cancer and Leo appear in the east (and increasingly near the horizon).

In addition to Taurus, Perseus and Aries appear overhead.

From the same latitude, in July Cassiopeia (which is low in the sky) and Cepheus appear to the northeast. Today, Ursa Major is to the northwest, Bouthes is high to the west, Virgo is to the west, Libra is to the southwest, and Scorpio is to the south. Sagittarius and Draco are to the southeast. Cygnus (which contains the Northern Cross) is to the east. Hercules is high in the sky, along with Corona Borelli.

Southern Hemisphere

January constellations include:

The constellations Pictor and Reticulum (near Hydra and Mensa, respectively) can be seen in July. Ara (adjacent to Triangulum Australe) and Scorpius are visible. The closest constellations to the North Star are Lizard, Eclipse, Equine, Equine, Equine, Equine, Equine, and Equine. Sigma Octantis is the closest star to the South Pole, but appears faint in the night sky, so the South Pole can be identified by the stars Crux, as well as the stars Alpha and Beta Centauri (about 30 degrees counterclockwise from Equine) of Equine (which orbit above Crux).

Doctoral degree (Ph.D) 🇹🇭 /เกาะลันตา

Surveyor / Photographer

By : Ratcharinda Teachaprasarn🇹🇭

Survey coordinates:

Kohlanta, Island, Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi Province

Thailand🇹🇭

Compiled in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn🇹🇭

KlearmillyInfinity8888🇹🇭

Klearmilly8888🇹🇭

Thailand 2025🇹🇭

July 24, 2025, 07 : 30 a.m🇹🇭

--------+++

กลุ่มดาว (Constellation)

กลุ่มดาวคือบริเวณบนทรงกลม ท้องฟ้าซึ่งกลุ่มดาว ที่มองเห็นได้ ก่อตัวเป็นรูปแบบหรือโครงร่างที่รับรู้ได้โดยทั่วไปจะแทนสัตว์ วัตถุในตำนาน หรือวัตถุที่ไม่มีชีวิตกลุ่มดาวกลุ่มแรกน่าจะถูก กำหนดขึ้นในยุคก่อน ประวัติศาสตร์ผู้คนใช้กลุ่มดาว เหล่านี้เพื่อเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อ.

ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

- ทัศนวิสัยของดาวเทียมในช่วงพลบค่ำจะแสดงเป็นสีเขียวและสีแดง จุดที่สังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ส่วนใหญ่มักเกิดขึ้นที่ระดับความสูง 30 องศาเหนือขอบฟ้า ในเงาของโลก ซึ่งแสดงด้วยพื้นที่มืดทางด้านซ้าย ดาวเทียมแทบจะมองไม่เห็น.

- โทรจัน L4 ของเนปจูนพร้อมพลูติโนเพื่อการอ้างอิงโทรจันดาวเนปจูน (ตัวเลือก) พลูติน

2001 QR322 พลูโต

2005 TN53 ออร์คัส

2007 VL305 อิกซิออน.

- ตำแหน่งของวัตถุท้องฟ้าชั้นนอกที่ทราบในระบบสุริยะ ณ ปี พ.ศ. 2560

โดยทั่วไปแล้ว เซนทอร์จะโคจรเข้าด้านในแถบไคเปอร์และด้านนอกของดาวพฤหัสบดี

ดาวเคราะห์สุริยะยักษ์ :

จูปิเตอร์โทรจัน (6,178)

ดาวพฤหัสบดี (J) ดาวเสาร์ (S)

ดิสก์กระจัดกระจาย (>300)

ดาวยูเรนัส (U) ดาวเนปจูน (N)

เนปจูนโทรจัน (9)

เซนทอร์ (44,000)

แถบไคเปอร์ (>100,000)

(มาตราส่วนใน AU; ยุคเมื่อเดือนมกราคม 2015; จำนวนวัตถุในวงเล็บ)

- ภาพท้องฟ้าลึกของ NGC 3132 หรือที่รู้จักกันในชื่อเนบิวลาแปดดาวหรือเนบิวลาวงแหวนใต้ นาซา

- วงแหวนฝุ่นรอบดาวคู่ IRAS 08544-4431

IRAS 08544-4431 เป็นระบบดาวคู่ที่ล้อมรอบด้วยวงแหวนฝุ่นในกลุ่มดาว Vela ระบบนี้ประกอบด้วยดาวแปรแสง RV Tauri และดาวคู่ที่มีมวลมากกว่ามากแต่ส่องสว่างน้อยกว่ามาก.

กลุ่มดาว (Constellation)

ประสบการณ์การสร้างและตำนาน ของพวกเขา วัฒนธรรมและประเทศต่างๆ ได้ประดิษฐ์กลุ่มดาว ของตนเองขึ้นมา บางกลุ่มมีอายุยาวนานจนถึงต้น ศตวรรษที่ 20 ก่อนที่กลุ่มดาวในปัจจุบันจะได้รับ การยอมรับในระดับสากล การรับรู้เกี่ยวกับกลุ่ม ดาวมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากเมื่อเวลาผ่านไป หลายกลุ่มมีการเปลี่ยนแปลงทั้งขนาดและรูปร่าง บางกลุ่มได้รับความนิยม แต่กลับไม่เป็นที่รู้จัก บางกลุ่มถูกจำกัดอยู่เพียงวัฒนธรรมหรือประเทศ เดียว การตั้งชื่อกลุ่มดาวยังช่วยให้นัก ดาราศาสตร์และนักเดินเรือสามารถระบุดาวได้ ง่ายขึ้น.

กลุ่มดาวโบราณสิบสองกลุ่ม (หรือสิบสามกลุ่ม)

(Twelve (or thirteen) ancient constellations)

อยู่ในจักรราศี (คร่อมเส้นสุริยวิถีซึ่งดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดาวเคราะห์โคจรรอบ) ต้นกำเนิด ของจักรราศียังคงไม่แน่นอนทางประวัติศาสตร์ การแบ่งกลุ่ม ทางโหราศาสตร์มีความโดดเด่นเมื่อประมาณ 400 ปีก่อนคริสตกาลในดาราศาสตร์ ของชาวบาบิโลนหรือชาวแคลเดียกลุ่มดาว ปรากฏในวัฒนธรรมตะวันตกผ่านทางกรีกและมี การกล่าวถึงในงานเขียนของเฮเซียดยูโดซัสและ อาราตัสกลุ่มดาวดั้งเดิม 48 กลุ่ม ซึ่งประกอบด้วย จักรราศีและอีก 36 กลุ่ม (ปัจจุบันคือ 38 กลุ่ม ตามการแบ่งกลุ่ม ดาว อาร์โก นาวิสออกเป็นสาม กลุ่ม) ได้รับการระบุโดยปโตเลมี นักดาราศาสตร์ กรีก-โรมันจากเมืองอเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์ ในหนังสือ Almagest ของเขา การก่อตัวของกลุ่ม ดาวเป็นหัวข้อของตำนาน อย่างกว้างขวาง โดย เฉพาะอย่างยิ่งในMetamorphosesของกวีชาว ละตินชื่อโอวิด กลุ่มดาวในท้องฟ้าทางตอนใต้ สุด ถูกเพิ่มเข้ามาตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 จนถึงกลาง ศตวรรษที่ 18 เมื่อนักสำรวจชาวยุโรปเริ่มเดินทาง ไปยังซีกโลกใต้เนื่องจากการถ่ายทอดสัญญาณ

จากโรมันและยุโรป กลุ่มดาวแต่ละกลุ่มจึงมีชื่อภาษาละติน.

ในปี ค.ศ. 1922 สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) ได้ยอมรับรายชื่อกลุ่มดาว 88 กลุ่ม อย่างเป็น ทางการ และในปี ค.ศ. 1928 ได้นำขอบเขตกลุ่ม ดาวอย่างเป็นทางการมาใช้ ซึ่งครอบคลุมทรงกลม ท้องฟ้าทั้งหมด จุดใดๆ ที่กำหนดในระบบ พิกัดท้องฟ้าจะอยู่ในหนึ่งในกลุ่มดาวสมัยใหม่ ระบบการตั้งชื่อทางดาราศาสตร์ บางระบบ จะรวม กลุ่มดาวที่พบวัตถุท้องฟ้าที่ระบุเพื่อบอกตำแหน่ง โดยประมาณบนท้องฟ้า ตัวอย่างเช่น การตั้งชื่อดาวแบบ Flamsteedประกอบด้วยตัวเลขและรูป แบบกรรมของชื่อกลุ่มดาว

รูปแบบดาวฤกษ์หรือกลุ่มดาวอื่นๆ ที่เรียกว่ากลุ่ม ดาวเรียงเด่น (asterism) ไม่ใช่กลุ่มดาวตามนิยาม อย่างเป็นทางการ แต่ยังถูกใช้โดยผู้สังเกตการณ์ เพื่อสำรวจท้องฟ้ายามค่ำคืน กลุ่มดาวเรียงเด่น อาจเป็นดาวหลายดวงภายในกลุ่มดาวเดียวกัน หรืออาจใช้ดาวร่วมกับกลุ่มดาวมากกว่าหนึ่งกลุ่ม ตัวอย่างของกลุ่มดาวเรียงเด่น ได้แก่ กาน้ำชาใน กลุ่มดาวคนยิงธนูหรือ กลุ่ม ดาวหมีใหญ่ในกลุ่ม ดาวหมีใหญ่.

คำศัพท์ (Vocabulary)

คำว่ากลุ่มดาว (Constellation) มาจากคำภาษา ละตินยุคหลังว่าcōnstellātiōซึ่งแปลว่า "กลุ่มดาว" เริ่มใช้ในภาษาอังกฤษกลางในช่วงศตวรรษที่ 14 คำ ภาษา กรีกโบราณสำหรับกลุ่มดาว คือἄστρον (astron) ในอดีตคำเหล่านี้หมายถึง รูปแบบดาวฤกษ์ที่เป็นที่รู้จัก ซึ่งมีลักษณะ เกี่ยวข้องกับตัวละครหรือสิ่งมีชีวิตในตำนาน สัตว์ ที่อาศัยอยู่บนโลก หรือวัตถุต่างๆ เมื่อเวลาผ่าน ไป กลุ่มดาวต่างๆ ในกลุ่มนักดาราศาสตร์ยุโรป ก็ได้รับการนิยามอย่างชัดเจนและเป็นที่ยอมรับ อย่างกว้างขวาง ในศตวรรษที่ 20 สหพันธ์ ดาราศาสตร์สากล (IAU) ได้รับรอง กลุ่มดาว ทั้งหมด88 กลุ่ม.

กลุ่มดาวหรือดาวฤกษ์ที่ไม่เคยลับขอบฟ้า

(A constellation or star that never sets on the horizon.)

เมื่อมอง จาก ละติจูด ใดละติจูด หนึ่งบนโลก เรียกว่ากลุ่ม ดาวเซอร์คัมโพลาร์จากขั้วโลกเหนือหรือขั้วโลก ใต้กลุ่มดาวทั้งหมดที่อยู่ใต้หรือเหนือเส้นศูนย์สูตร ฟ้าจะอยู่ ใน แนวเซอร์คัมโพลาร์ขึ้นอยู่กับคำ จำกัดความ กลุ่มดาวในแนวศูนย์สูตรอาจรวมถึง กลุ่มดาวที่อยู่ระหว่างมุมเอียง 45° เหนือและ 45° ใต้หรือกลุ่มดาวที่ผ่านช่วงมุมเอียงของสุริยวิถี (หรือจักรราศี) ซึ่งอยู่ในช่วง23.5° เหนือและ23.5°ใต้.

ดาวฤกษ์ในกลุ่มดาวต่างๆ

(Stars in various constellations)

อาจปรากฏใกล้กันบน ท้องฟ้า แต่โดยปกติแล้วจะอยู่ห่างจากโลกใน ระยะที่แตกต่างกัน เนื่องจากดาวฤกษ์แต่ละดวงมี การเคลื่อนที่อิสระของตนเอง กลุ่มดาวทั้งหมดจึง จะเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ เมื่อเวลาผ่านไป หลัง จากผ่านไปหลายหมื่นถึงหลายแสนปี โครงร่างที่ คุ้นเคยก็จะหายไปจนแทบจำไม่ได้! นัก ดาราศาสตร์สามารถทำนายโครงร่างกลุ่มดาวใน อดีตหรืออนาคตได้โดยการวัดการเคลื่อนที่เฉพาะ ของดาวฤกษ์แต่ละดวง ด้วยการวัดตำแหน่ง ดาวที่แม่นยำ และวัดความเร็วเชิงรัศมี ด้วยเทคนิคสเปกโทรสโกปีทางดาราศาสตร์.

กลุ่มดาวทั้ง 88 กลุ่มที่ IAU ยอมรับ

(The 88 constellations recognized by the IAU)

รวมถึงกลุ่ม ดาวที่ได้รับการยอมรับจากวัฒนธรรมต่างๆ ตลอด ประวัติศาสตร์ ล้วนเป็นภาพและรูปทรงที่ถูกสร้าง ขึ้นจากรูปแบบของดวงดาวบนท้องฟ้าที่สังเกตได้ กลุ่มดาวที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ หลายกลุ่มมีพื้นฐานมาจากจินตนาการของตำนาน เทพปกรณัมตะวันออกใกล้และเมดิเตอร์เรเนียน โบราณ เรื่องราวเหล่านี้บางส่วนดูเหมือน จะเกี่ยวข้องกับการปรากฏตัวของกลุ่มดาว เช่น การลอบสังหารนายพรานโดยกลุ่มดาวแมงป่อง ซึ่งกลุ่มดาวเหล่านี้ปรากฏขึ้นในช่วงเวลาที่ตรงกัน ข้ามกันของปี.

ตำแหน่งของกลุ่มดาวเปลี่ยนแปลงไปตลอดทั้งปี เนื่องจากโลก มี ช่วงกลางคืน เกิดขึ้นในช่วงที่ วง โคจรรอบดวงอาทิตย์ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป เมื่อโลกหมุนไปทางทิศตะวันออกทรงกลมฟ้าจะดู เหมือนหมุนไปทางทิศตะวันตก โดยดาวฤกษ์จะ โคจรทวนเข็มนาฬิการอบดาวขั้วโลก เหนือ และ โคจรตามเข็มนาฬิการอบดาวขั้วโลกใต้

เนื่องจากแกนโลกเอียง ที่ 23.5° จักรราศีจึงกระ จายเท่าๆ กันในซีกโลก (ตามแนวสุริยวิถี) ซึ่ง ประมาณเป็นวงกลมใหญ่กลุ่มดาวจักรราศีของ ท้องฟ้าทางเหนือคือราศีมีนราศีเมษราศีพฤษภ ราศีเมถุนราศีกรกฎและราศีสิงห์ในท้องฟ้าทางใต้ คือราศีกันย์ราศีตุลย์ราศีพิจิกราศีธนูราศีมังกร และราศีกุมภ์ จักรราศีปรากฏเหนือศีรษะ โดยตรงจากละติจูด 23.5° เหนือถึง 23.5° ใต้ ขึ้น อยู่กับช่วงเวลาของปี ในฤดูร้อน สุริยวิถีจะปรากฏ สูงขึ้นในเวลากลางวันและต่ำลงในเวลากลางคืน ในขณะที่ในฤดูหนาวจะเป็นในทางกลับกันสำหรับ ทั้งสองซีกโลก.

เนื่องจากระบบสุริยะเอียง 60° ระนาบกาแล็กซี ของทางช้างเผือกจึงเอียง 60° จากเส้นสุริย วิถีระหว่างราศีพฤษภและราศีเมถุน (เหนือ) และราศีพิจิกและราศีธนู (ใต้และใกล้

จุดศูนย์กลางกาแล็กซี) กาแล็กซีนี้ดูเหมือน จะผ่านกลุ่มดาวนกอินทรี (ใกล้เส้นศูนย์สูตรฟ้า) และกลุ่มดาวหงส์ กลุ่มดาวแคสสิโอเปีย กลุ่มดาว เพอร์ซิอุ ส กลุ่มดาว นายพรานและ กลุ่มดาว นาย พราน (ใกล้ดาวบีเทลจุส ) เช่นเดียวกับ กลุ่มดาว โมโนซีรอส (ใกล้ เส้นศูนย์สูตร ฟ้า ) และกลุ่มดาว ทางใต้ กลุ่มดาวลูกไก่กลุ่ม ดาวผีเสื้อ กลุ่ม ดาว กระดูกงู กลุ่ม ดาว ม้าคนครึ่งม้ากลุ่มดาว สามเหลี่ยมใต้และกลุ่มดาวดาวคนครึ่งม้า.

ซีกโลกเหนือ (Northern Hemisphere)

ดาวเหนือ (Polaris) เป็นดาวเหนือ และเป็น จุดศูนย์กลางโดยประมาณของซีกฟ้าเหนือส่วนหนึ่งของกลุ่มดาวหมีน้อย (Ursa Minor) ซึ่ง ประกอบขึ้นเป็นปลายด้ามของกลุ่มดาวกระบวย เล็ก จากละติจูดประมาณ 35° เหนือ ในเดือนมกราคม กลุ่มดาวหมีใหญ่ (ซึ่งมีกลุ่มดาวหมีใหญ่) จะ ปรากฏทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ในขณะที่ กลุ่มดาวแคสสิโอเปียจะอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียง เหนือ ทางทิศตะวันตกคือกลุ่มดาวมีน (เหนือขอบ ฟ้า) และกลุ่มดาวราศีเมษ ทางทิศตะวันตกเฉียง ใต้ คือ กลุ่มดาวซีตัสที่อยู่ใกล้ขอบฟ้า ด้านบนและ ทางทิศใต้คือกลุ่มดาวนายพรานและกลุ่มดาววัว ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เหนือขอบฟ้าคือกลุ่ม ดาวสุนัขใหญ่ กลุ่มดาวคนคู่ที่ปรากฏอยู่เหนือและ ทางทิศตะวันออกของกลุ่มดาวนายพรานคือกลุ่ม ดาวคนคู่นอกจากนี้ กลุ่มดาวกรกฎและกลุ่มดาว สิงโตยังปรากฏอยู่ทางทิศตะวันออก (และใกล้ ขอบฟ้ามากขึ้นเรื่อยๆ) นอกเหนือไปจากกลุ่มดาว วัวแล้ว กลุ่มดาวเพอร์ซีอุสและกลุ่มดาวสารถียัง ปรากฏอยู่เหนือศีรษะอีกด้วย.

จากละติจูดเดียวกัน ในเดือนกรกฎาคม แคสสิโอเปีย (ซึ่งอยู่ต่ำบนท้องฟ้า) และเซฟิอุสปรากฏทาง ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ปัจจุบันกลุ่มดาวหมีใหญ่ อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียง เหนือ กลุ่มดาวบูเตสอยู่ สูงทางทิศตะวันตก กลุ่มดาวหญิงสาวอยู่ทางทิศ ตะวันตก กลุ่มดาวราศีตุลย์อยู่ทางทิศตะวันตก เฉียงใต้และกลุ่มดาวแมงป่องอยู่ทางทิศใต้ กลุ่ม ดาวธนูและกลุ่มดาวมังกรอยู่ทางทิศตะวันออก เฉียงใต้ กลุ่มดาวหงส์ (ซึ่งมีกลุ่มดาวกางเขนเหนือ) อยู่ทางทิศตะวันออกกลุ่มดาวเฮอร์คิวลีสอยู่สูง บนท้องฟ้าพร้อมกับกลุ่มดาวโคโรนาโบเรลลิส.

กลุ่มดาวซีกโลกใต้

(Southern Hemisphere constellations)

กลุ่มดาวเดือนมกราคมได้แก่

กลุ่มดาวพิคเตอร์และกลุ่มดาวเรติคูลัม (ใกล้กับกลุ่มดาวไฮดรัส และกลุ่มดาวเมนซา ตามลำดับ)

ในเดือนกรกฎาคม สามารถมองเห็นอารา (ติดกับ Triangulum Australe) และสกอร์เปียสได้

กลุ่มดาวที่อยู่ใกล้ดาวเหนือ ได้แก่กลุ่มดาวกิ้งก่า กลุ่มดาวคนครึ่งม้า กลุ่มดาวคนครึ่งม้า กลุ่มดาว คนครึ่งม้ากลุ่มดาวคนครึ่งม้าและกลุ่มดาวคนครึ่ง ม้า ดาวซิกมาออกแทนติสเป็นดาวที่อยู่ใกล้ขั้วโลกใต้ มากที่สุด แต่ปรากฏแสงริบหรี่บนท้องฟ้ายาม ค่ำคืน ดังนั้นจึงสามารถระบุขั้วดาวได้โดยใช้กลุ่ม ดาวครูกซ์ รวมถึงดาวแอลฟาและ ดาว เบตาคน ครึ่งม้า (ประมาณ 30 องศาทวนเข็มนาฬิกาจาก กลุ่มดาวคนครึ่งม้า) ของกลุ่มดาวคนครึ่งม้า (ซึ่งโคจรอยู่เหนือกลุ่มดาวครูกซ์).

ปริญญาเอก 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา, กระบี่ 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย🇹🇭

เรียบเรียงบทความ ภาษาไทย, อังกฤษ🇹🇭

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

เคลียร์มิลลี่8888🇹🇭

ประเทศไทย 2568🇹🇭

24 กรกฎาคม 2568, 07 : 30 น.🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#PhasesOfTheMoonThailand🇹🇭

#QueenOfTheUniverse🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://www.facebook.com/share/p/16bYvFr7xa/?mibextid=oFDknk