ตักบาตรเทโว : Tak Bat Devo

Tak Bat Devo

means making merit by offering alms to monks, in commemoration of the Lord Buddha's descent from the heavenly world on Mahapavarana Day, the 15th day of the waxing moon of the 11th month, and his arrival in the human world on the 15th day of the waxing moon of the 11th month. The word Devo comes from the word Devo Rohana (Deva + Orohana), which means descent from the heavenly world.

The original story is that in the seventh year of the rains retreat Since the day of his enlightenment, the Lord Buddha went to reside in the Davadungsa heaven to preach to his mother, who was born as a deva in the Dusit heaven (the fourth heaven). He came down to listen to the Dhamma in the Davadungsa heaven (the second heaven) until she attained Sotapanna (the fruition of the Sotapanna stage). (The reason the Lord Buddha did not go to preach the Dhamma in the Dusit heaven is because the devas in the Davadungsa heaven are unable to ascend to the Dusit heaven due to their lesser power, in order to give those devas the opportunity to listen to the Dhamma.)

When the day of Mahapavarana arrived

(the 15th day of the waxing moon in the 11th month), he descended from the heavenly world at the city of Sankassa. At the time of his descent from the heavenly world

He performed the miracle of the worldview, or opened the three worlds, heaven, human beings, and hell, to be seen together. From Avici Hell to the Brahma world, looking at the main and diagonal directions, hundreds of thousands of universes had the same mound. Devas saw them, humans saw them, and hell beings saw humans, and the devas saw each other. At that moment, the Lord Buddha emitted six-colored rays.

As he descended from the Tavatimsa heaven, today (the 15th day of the waxing moon in the 11th lunar month) has another name: "The day the Lord opened the world."

The next day, the 1st waning day of the 11th lunar month, The townspeople therefore made a great merit by offering alms to the monks, as they had not seen the Lord Buddha for three months. The merit-making ceremony on that day was therefore called Tak Bat The Worohana. Later, the name was shortened to simply Tak Bat Thevo, to commemorate the events of that day. Therefore, Tak Bat Thevo became popular, and it has become a tradition that continues to this day.

Meaning

The word "Devorohana" means the Buddha's descent from the heavenly realm. It is an event of the Buddha's descent. During the seventh rains retreat, he ascended to the heavenly realm of the Tavatimsa to preach the Dharma to his mother. On the day of the great pavarana, he descended from the heavenly realm on the full moon day of the eleventh lunar month. Legend has it that Indra presented three staircases: a golden staircase, a crystal staircase, and a silver staircase. The top of the staircase rests on Mount Sumeru, with the base at the gate of Sankassa City. When he descended, he used the crystal staircase; the devas descended on the golden staircase, and the great Brahmas descended on the silver staircase. This descent is called "Devorohana."

Events in the history of Buddhism

The Buddha regularly preached sermons to the people in Savatthi, which led to a large number of people converting to Buddhism. This led to the decline of heretics. (A heretic is a type of monk who predates Buddhism and is extremely hostile to Buddhism. The Buddha prescribed that if a heretic were to seek ordination in Buddhism, he or she must first undergo training to verify his ordination, a process known as Titthiyaparivasa.)

Offering alms to monks

The day of the Lord Buddha's descent from the Tavatimsa heaven on the full moon day of the 11th lunar month and the alms-giving ceremony took place the following morning. Therefore, the Tak Bat Devo day falls on the 1st waning moon day of the 11th lunar month. In the current Tak Bat Devo festival, alms-giving on this day is unique in that a Buddha image is placed on a vehicle. A person pulls or slowly moves the vehicle ahead of the monks, who then walk in a line to collect alms, following the vehicle containing the Buddha image. Buddhists line up along the roadside, waiting to offer alms in their order. Flags decorate the route used for the alms-giving ceremony. (Currently, the Tak Bat Devo tradition involves offering alms of rice and dried food.)

When the day of Tak Bat Thevo arrives (the 1st waning moon of the 11th lunar month), Buddhists usually go to the temple to make merit by offering alms. The practice is as follows:

1. Prepare breakfast with care to offer to the monks in the early morning of the day of Tak Bat (Thevo) and prepare rice, dried food and other items that can be stored for a long time such as canned fish, medicine, incense sticks and candles in the morning.

2. After giving alms, there is a request for the precepts, taking the precepts, and keeping the precepts.

3. Listen to the Dharma and meditate when possible to purify and clear your mind.

4. Spread loving-kindness and pour water to dedicate merit to relatives, the deceased, and all creatures on this world.

Offering alms to monks is a tradition that Buddhists have practiced since the time of the Buddha. Monks carry alms bowls and go out to collect food or other offerings from villages in the morning. People who come out to offer alms bring food that has been prepared with cleanliness and care, such as rice, side dishes, and dried food to offer to the monks.

The word "Bin-ta-bat" (Pronounced "bin-ta-bat") is a Pali word derived from the words "pinda" and "pat", meaning "the falling of rice grains." The word generally refers to the daily routine of Buddhist monks and novices, who go out with their alms bowls to receive offerings of food or other items from villagers in the morning. This practice, known as "going for alms," has been a part of the daily routine established by the Buddha since his time. The Buddha praised almsgiving as a noble act, or, more commonly, "helping others." This practice is also considered a means of spreading Buddhism. During the Buddha's time, monks would preach to the villagers who came to make merit, which is the origin of the current practice of chanting blessings after meals.

The purpose of giving alms to monks

It is the continuation and maintenance of Buddhism, the accumulation of merit and virtue for oneself, the reduction of stinginess and the promotion of giving alms, the dedication of merit to the deceased, the preservation of the good traditions of Thailand, and the encouragement of monks and novices to survive in this world forever. Buddhism exists because Monks and novices have food to sustain themselves. Offering alms to monks is a way to support them in their survival, to continue to study, practice, and spread the teachings of the Lord Buddha.

Offering alms to monks is considered a Buddhist tradition that has been practiced since the time of the Buddha.

Giving alms by offering food to monks is a way to accumulate merit and virtue that brings happiness in life and is provisions for future travel. It is a good deed that purifies the mind. Offering food to monks is a clever strategy that helps to refine the mind to let go of stinginess and become a person who knows how to sacrifice, give, and share It promotes morality and ethics among people in society, especially by instilling in children the knowledge of giving, sharing, and compassion.

Compiled articles in Thai and English

By: Ratcharinda Teachaprasarn🇹🇭

Klearmilly8888🇹🇭

Thailand 2025🇹🇭

October 8, 2025, 20 : 26 p.m.🇹🇭

--------+++

ตักบาตรเทโว

หมายถึง การทำบุญตักบาตร ปรารภเหตุที่ พระพุทธเจ้าเสด็จลงจากเทวโลก

ในวันมหาปวารณา วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11

และเสด็จถึงโลกมนุษย์ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11

คำว่า เทโว เรียกมาจากคำว่า เทโว โรหณะ (เทว+โอโรหณ) ซึ่งแปลว่า การลงจากเทวโลก

ความเดิมมีว่า ในพรรษาที่ 7

นับแต่วันตรัสรู้ พระพุทธเจ้าเสด็จไปจำพรรษาอยู่บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เพื่อเทศน์โปรดพระพุทธมารดา ที่ได้กำเนิดเป็นเทพบุตรอยู่ในชั้นดุสิต (สวรรค์ชั้น ที่ 4) โดยลงมาฟังธรรมที่ชั้นดาวดึงส์ (สวรรค์ชั้น ที่ 2) จนบรรลุโสดาปัตติผล (สาเหตุที่พระศาสดา ไม่เสด็จไปแสดงธรรมในชั้นดุสิต เพราะเทวดาที่ อยู่ในชั้นดาวดึงส์ไม่สามารถขึ้นไปในชั้นดุสิตได้ ด้วยศักดานุภาพที่น้อยกว่า เพื่อให้โอกาสฟังธรรม แก่เทวดาเหล่านั้น)

ครั้นถึงวันมหาปวารณา (วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11)

จึงเสด็จลงจากเทวโลกที่ เมืองสังกัสสนคร

ในกาลที่เสด็จลงจากเทวโลก

ได้ทรงแสดงโลกวิวรณปาฏิหารย์ หรือเปิดโลกทั้งสาม คือ สวรรค์ มนุษย์ นรก ให้เห็นกันและกันได้ ได้มีเนินเป็นอันเดียวกัน ตั้งแต่อเวจีนรกจนถึงพรหมโลก แลดูทิศใหญ่และทิศเฉียง จักรวาลหลายแสนก็มีเนินเป็นอันเดียวกัน เทวดาก็เห็นพวกมนุษย์ แม้พวกมนุษย์ก็เห็นเทวดา สัตว์นรกก็เห็นมนุษย์ และเทวดาต่างก็เห็นกัน ลำดับนั้นเองพระผู้มีพระภาคเจ้าจึงทรงเปล่งฉัพพรรณรังสี ขณะที่พระองค์เสด็จลงมาจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ดังนั้น วันนี้ (ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11) จึงมีอีกชื่อหนึ่งว่า " วันพระเจ้าเปิดโลก "

รุ่งขึ้นวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11

ชาวเมืองจึงพากันทำบุญตักบาตรเป็นการใหญ่ เพราะไม่ได้เห็น พระพุทธเจ้ามาถึง 3 เดือน การทำบุญตักบาตรใน วันนั้นจึงได้ชื่อว่า ตักบาตรเทโวโรหณะ ต่อมามีการเรียกกร่อนไปเหลือเพียง ตักบาตรเทโว เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น จึงนิยม ตักบาตรเท โว กันจนเป็นประเพณีสืบมาตราบเท่าทุกวันนี้.

ความหมาย

เทโวโรหณะ แปลว่า การเสด็จลงจากเทวโลก

(ของพระพุทธเจ้า) เป็นเหตุการณ์ตอนหนึ่งของ พระพุทธเจ้า คือในพรรษาที่ 7 ได้เสด็จขึ้นไปจำ พรรษาบนเทวโลกคือบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เพื่อแสดงธรรมโปรดพุทธมารดา ครั้นถึงวันมหาปวารณา เสด็จลงจากเทวโลกในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 ตำนานเล่าว่า พระอินทร์ทรงนิมิตบันได 3 อย่างถวาย คือ บันไดทอง บันไดแก้วมณี บันไดเงิน หัวบันไดพาดอยู่ที่ยอดเขาสิเนรุ เชิงบันไดอยู่ที่ประตูเมืองสังกัสสนคร เวลาเสด็จลงทรงใช้บันไดแก้วมณี, เหล่าเทวดาก็จะเสด็จลงทางบันไดทอง ส่วนเหล่ามหาพรหมก็เสด็จลงมาทางบันไดเงิน เรียกการเสด็จครั้งนั้นว่า เทโวโรหณะ.

เหตุการณ์ในพุทธประวัติ

พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมเทศนาแก่ประชาชนอยู่เป็นประจำ ณ นครสาวัตถี จนมีประชาชนจำนวนมากหันมาเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนา จึงเป็นเหตุทำให้เหล่า " เดียรถีย์" เสื่อมลง

เดียรถีย์ หมายถึง นักบวชประเภทหนึ่งมี มาก่อนพระพุทธศาสนา และเป็นปฏิปักษ์ต่อพระพุทธศาสนาอย่างยิ่ง มีพุทธบัญญัติว่า หากเดียรถีย์จะมาขอบวชในพระพุทธศาสนาต้องมา รับการฝึก เพื่อตรวจสอบว่ามีความเลื่อมใสแน่นอนเสียก่อน

เรียกว่า ติตถิยปริวาส.

การตักบาตร

วันเทโวโรหณะ หมายถึง วันที่พระพุทธเจ้าเสด็จลงจากสวรรค์ ชั้นดาวดึงส์ ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 และบิณฑบาตรในเช้าของอีกวันหนึ่ง ดัง นั้น วันตักบาตรเทโวจึงเป็นวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11

ในประเพณีเทศกาลตักบาตรเทโวที่จัดขึ้นในปัจจุบัน การตักบาตรในวันนี้มีลักษณะพิเศษ คือจะอัญเชิญพระพุทธรูปขึ้นประดิษฐานบนรถ โดยจะมีคนลากหรือขับเคลื่อนรถไปอย่างช้า ๆ โดยจะนำหน้าพระสงฆ์ และพระสงฆ์ก็จะเดินเป็นแถวเพื่อบิณฑบาตเดินตามรถที่ประดิษฐานพระพุทธรูปอย่างช้าๆ

ส่วนพุทธศาสนิกชนก็จะเรียงเป็นแถวอยู่ข้างทาง เพื่อรอใส่บาตรตามลำดับ ขบวนพระพุทธรูปจะมีธงราวประดับประดาตามเส้นทางที่ใช้ ประกอบเทศกาลบิณฑบาต (ในปัจจุบันประเพณี ตักบาตรเทโว จะเป็นการตักบาตรข้าวสารอาหาร แห้ง)

เมื่อถึงวันตักบาตรเทโว (วันแรม 1 ค่ำ เดือน 11) พุทธศาสนิกชนนิยมไปทำบุญตักบาตรที่วัด การปฏิบัติตน ดังนี้ โดย :

1. เตรียมอาหารเช้าด้วยความพิถีพิถันฑ์เพื่อไว้ใส่บาตรพระในตอนเช้าตรู่ ของเช้าวันตักบาตรเทโว และจัดเตรียมข้าวสาร อาหารแห้งและของใช้อื่นๆที่สามารถเก็บรักษาไว้ได้นานอย่างเช่น ปลากะป๋อง ยารักษาโรค ธูป เทียน ในตอนเช้า

2. หลังจากตักบาตรแล้ว มีการอาราธนาศีล สมาทานศีล และรักษาศีล

3. ฟังธรรมและทำสมาธิตามโอกาส เพื่อทำให้จิตใจบริสุทธิ์ผ่องใส

4. แผ่เมตตา และกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้กับญาติ ผู้ล่วงลับ และสรรพสัตว์ทั้งหลายบนโลกใบนีั.

การตักบาตร คือ ประเพณีอย่างหนึ่งที่ชาวพุทธปฏิบัติกันมาแต่สมัยพุทธกาล พระภิกษุจะถือบาตรออกบิณฑบาตเพื่อรับอาหาร หรือทานอื่น ๆ ตามหมู่บ้านในเวลาเช้า ผู้คนที่ออกมาตักบาตรจะนำอาหารที่ตั้งใจปรุงด้วยความสะอาดและความตั้งใจต่าง ๆ เช่น ข้าว กับข้าว อาหารแห้ง มาใส่บาตรถวายพระสงฆ์.

บิณฑบาต (อ่านว่า บิน-ทะ-บาด) เป็นภาษาบาลี มาจากคำว่า ปิณฺฑ + ปาต แปลว่า การตกลงแห่งก้อนข้าว โดยทั่วไปคำนี้ หมายถึง กิจวัตรของพระภิกษุสงฆ์ และสามเณร ในพระพุทธศาสนา ในการออกเดินถือบาตรรับการถวายภัตตาหาร หรือสิ่งของจากชาวบ้านในเวลาเช้า เรียกว่า " การออกบิณฑบาต "

การออกบิณฑบาตของพระภิกษุเป็นกิจวัตรที่พระพุทธเจ้าทรงกำหนดไว้ให้เป็นหน้าที่ ของพระภิกษุสามเณรมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล โดยพระพุทธองค์ทรงสรรเสริญการบิณฑบาตว่าเป็น กิจอันประเสริฐ หรือในสามัญเรียกว่าการโปรด สัตว์ เพราะการออกบิณฑบาตนั้นนับว่าเป็นการ เผยแผ่พระศาสนาทางหนึ่งด้วย ดังในสมัยพุทธกาลที่พระภิกษุสงฆ์จะเทศนาโปรดแก่บรรดาชาวบ้านที่มาร่วมทำบุญ อันเป็นต้นเหตุแห่งการสวดให้พรหลังภัตตกิจในปัจจุบันนี้.

วัตถุประสงค์ของการตักบาตร

คือ การสืบทอดและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา, การสั่งสมบุญ และบารมีให้แก่ตนเอง, การลดความตระหนี่และส่งเสริมการให้ทาน, การอุทิศส่วนกุศลให้แก่ผู้ที่ล่วงลับ, การรักษา ประเพณีอันดีงามของประเทศไทย, และการสร้างกำลังใจให้แก่พระภิกษุสามเณรให้ดำรงตนอยู่ได้คู่โลกนี้ตลอดไป, พระพุทธศาสนาดำรงอยู่ได้ด้วยการที่พระภิกษุ สามเณรมีอาหารเลี้ยงชีพ ซึ่งการตักบาตร เป็นการสนับสนุนให้ท่านสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ เพื่อศึกษาปฏิบัติ และเผยแผ่พระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าต่อไป

การตักบาตร ถือเป็นการรักษาประเพณีของพุทธ ศาสนาที่ปฏิบัติสืบต่อกันมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล.

การให้ทานด้วยการตักบาตรเป็นการสั่งสมบุญ บารมีที่นำมาซึ่งความสุขในชีวิต และเป็น เสบียงเดินทางในอนาคต เป็นการทำความดี ทำให้จิตใจผ่องใส การตักบาตรเป็นกุศโลบายที่ช่วยขัดเกลา จิตใจให้ละความตระหนี่ เป็นผู้รู้จักเสียสละ รู้จักการให้ และแบ่งปันเป็นการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมให้แก่ผู้คน ในสังคม โดยเฉพาะการปลูกฝังให้เด็กๆ เรียนรู้ การให้ทาน การแบ่งปัน และความเมตตา.

เรียบเรียงบทความ ภาษาไทย, อังกฤษ

โดย: รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

เคลียร์มิลลี่8888🇹🇭

ประเทศไทย 2568🇹🇭

8 ตุลาคม 2568, 20 : 26 น.🇹🇭

*

*

ศาสนาพุทธ ศาสนาประจำชาติไทย

คนไทยนับถือ ศาสนาพุทธ

ศาสนาพุทธ คือศาสนาที่ถูกยกย่องให้เป็นศาสนาที่ดีงามที่สุดในโลก และศาสนาพุทธเป็นเพียงศาสนาหนึ่งเดียวบนโลกที่วิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ได้ .

#BuddhismIsTheNationalReligionOfThailandAndIsPracticedByThaiPeopleBuddhism 🇹🇭

#ศาสนาพุทธศาสนาประจำชาติไทยคนไทยนับถือศาสนาพุทธ🇹🇭

#BuddhismInThailand🇹🇭

#InfinityGalleryDiscipleOfLuangPuThuat🇹🇭

#อินฟินิตี้แกลเลอรี่ศิษย์หลวงปู่ทวด🇹🇭

https://www.facebook.com/share/p/178eRPSUrC/