การหมุนของดวงจันทร์: เหตุผลที่ดวงจันทร์หันด้านเดียวสู่โลกและผลกระทบในอนาคต

Rotation of the moon

The moon's synchronous rotation as it orbits the Earth means that it almost always shows the same side to the Earth. The side facing Earth is called the near side, and the opposite side is called the far side. The far side is often incorrectly called the "dark side," but in reality, the far side receives sunlight just as frequently as the near side, approximately every 29.5 Earth days. During the period between new moons, the near side receives less sunlight.

Originally, the moon rotated at a faster speed, but In the early stages of its history, the Moon's rotation slowed and was locked in place by Earth's gravity in this direction, a result of friction associated with gravitational deformation. Over time, the energy from the Moon's rotation on its axis dissipated into heat until there was no longer any rotation of the Moon relative to the Earth. In 2016, planetary scientists using data collected from the 1998-1999 NASA Lunar Prospector mission discovered two areas with high hydrogen concentrations.

(Likely ancient ice formations) are located opposite each other on the Moon. It is speculated that these regions were once the lunar poles billions of years ago, before being locked in place by Earth's gravity.

System evolution

Delays in the tidal peaks of both ocean and solid-body tides cause torque in opposition to the Earth's rotation. This 'drains" angular momentum and rotational kinetic energy from Earth's rotation, slowing the Earth's rotation. That angular momentum, lost from the Earth, is transferred to the Moon in a process known as tidal acceleration, which lifts the Moon into a higher orbit while lowering orbital speed around the Earth. This has resulted in the length of a anomalistic month having increased from 20 days to today's 27.55 days over the course of 3.2 billion years. Thus the distance between Earth and Moon is increasing, and the Earth's rotation is slowing in reaction. Measurements from laser reflectors left during the Apollo missions (lunar ranging experiments) have found that the Moon's distance increases by 38 mm (1.5 in) per year (roughly the rate at which human fingernails grow), Atomic clocks show that Earth's Day lengthens by about 17 microseconds every year, Slowly increasing the rate at which UTC is adjusted by leap seconds.

This tidal drag makes the rotation of the Earth, and the orbital period of the Moon very slowly match. This matching first results in tidally locking the lighter body of the orbital system, as is already the case with the Moon. Theoretically, in 50 billion years, The Earth's rotation will have slowed to the point of matching the Moon's orbital period, causing the Earth to always present the same side to the Moon. However, the Sun will become a red giant, most likely engulfing the Earth-Moon system long before then, If the Earth-Moon system is not engulfed by the enlarged Sun, the drag from the solar atmosphere can cause the orbit of the Moon to decay. Once the orbit of the Moon closes to a distance of 18,470 km (11,480 mi), it will cross Earth's Roche limit, meaning that tidal interaction with Earth would break apart the Moon, turning it into a ring system. Most of the orbiting rings will begin to decay, and the debris will impact Earth. Hence, even if the Sun does not swallow up Earth, the planet may be left moonless.

Orientation and appearance

Lunar observation

At the North and South Poles the Moon is 24 hours above the horizon for two weeks every tropical month (about 27.3 days), comparable to the polar day of the tropical year. Zooplankton in the Arctic use moonlight when the Sun is below the horizon for months on end.

Orientation and appearance

Lunar observation

The Moon appears In Earth's sky differently depending on the position of observation on Earth and the time of lunar year, lunar month and day on Earth. During a year the Moon culminates during a day at different altitudes. The Moon appears highest in the sky unlike the Sun during winter and lowest during summer, which is true for the seasons of each of Earth's northem and southern hemispheres. At the North and South Poles the Moon is 24 hours above the horizon for two weeks every tropical month (about 27.3 days), comparable to the polar day of the tropical year. Zooplankton in the Arctic use moonlight when the Sun is below the horizon for months on end.

The apparent orientation of the Moon depends on its position in the sky and the hemisphere of the Earth from which it is being viewed. In the Northern Hemisphere it appears upside down compared to the view from the Southern Hemisphere, Sometimes the horns" of a crescent moon appear to be pointing more upwards than sideways. This phenomenon is called a wet moon and occurs more frequently in the tropics.

The distance between the Moon and Earth varies from around 356,400 km (221,500 mi) (perigee) to 406,700 km (252,700 ml) (apogee), making the Moon's distance and apparent size fluctuate up to 14%

On average the Moori's angular diameter is about 0.52", roughly the same apparent size as the Sun In addition, a purely psychological effect, known as the Moon Illusion, makes the Moon appear larger when close to the horizon.

***

Pictures used to accompany the description :

A Sun-synchronous view of the day-side of Earth from the Sun-Earth Lagrange point L1, with Earth rotating and the Moon passing on its orbit in between the observing DSCOVR satellite and Earth, showing the Moon's far side when it is illuminated and the Moon's day-side.

Doctoral degree (Ph.D) 🇹🇭

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Kohlanta Island 🇹🇭

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi Province Thailand 🇹🇭

Compiled in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

February 6, 2026, 06 : 22 a.m 🇹🇭

--------------+++

การหมุนของดวงจันทร์

(Rotation of the moon)

การหมุนรอบตัวเองแบบซิงโครนัสของดวงจันทร์ขณะโคจรรอบโลก ทำให้ดวงจันทร์หันด้านเดิมเข้าหาโลกเกือบตลอดเวลา ด้านที่หันเข้าหาโลกเรียกว่าด้านใกล้ และด้านตรงข้ามเรียกว่าด้านไกล ด้านไกลมักถูกเรียกอย่างไม่ถูกต้องว่า "ด้านมืด" แต่ในความเป็นจริงแล้ว ด้านไกลก็ได้รับแสงบ่อยพอๆ กับด้านใกล้ คือประมาณทุกๆ 29.5 วันของโลก ในช่วงระหว่างจันทร์ดับถึงจันทร์ดับ ด้านใกล้จะมืด.

เดิมทีดวงจันทร์หมุนด้วยความเร็วที่เร็วกว่า แต่ในช่วงต้นของประวัติศาสตร์ การหมุนของดวงจันทร์ช้าลงและถูกล็อกด้วยแรงโน้มถ่วงของโลกในทิศทางนี้ อันเป็นผลมาจากแรงเสียดทานที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงรูปร่างจากแรงโน้มถ่วงของโลก เมื่อเวลาผ่านไป พลังงานจากการหมุนของดวงจันทร์บนแกนของมันก็สลายไปเป็นความร้อน จนกระทั่งไม่มีการหมุนของดวงจันทร์เมื่อเทียบกับโลก ในปี 2016 นักวิทยาศาสตร์ด้านดาวเคราะห์ใช้ข้อมูลที่รวบรวมได้จากภารกิจ NASA Lunar Prospector ในปี 1998-1999 พบพื้นที่ที่มีไฮโดรเจนสูงสองแห่ง (น่าจะเป็นน้ำแข็งในอดีต) อยู่ตรงข้ามกันบนดวงจันทร์ มีการคาดการณ์ว่าบริเวณเหล่านี้เคยเป็นขั้วของดวงจันทร์เมื่อหลายพันล้านปีก่อนที่จะถูกล็อกด้วยแรงโน้มถ่วงของโลก.

วิวัฒนาการของระบบของดวงจันทร์

(Evolution of the lunar system)

ความล่าช้าในช่วงน้ำขึ้นน้ำลงทั้งจากมหาสมุทรและวัตถุแข็ง ทำให้เกิดแรงบิดต้านการหมุนของโลก ซึ่งจะ "ดึง" โมเมนตัมเชิงมุมและพลังงานจลน์จากการหมุนของโลก ทำให้การหมุนของโลกช้าลง โมเมนตัมเชิงมุมที่สูญเสียไปจากโลกจะถูกถ่ายโอนไปยังดวงจันทร์ในกระบวนการที่เรียกว่า การเร่งความเร็วของน้ำขึ้นน้ำลง ซึ่งจะยกดวงจันทร์ขึ้นสู่วงโคจรที่สูงขึ้น ในขณะที่ความเร็วในการโคจรรอบโลกลดลง ส่งผลให้ความยาวของเดือนที่ผิดปกติเพิ่มขึ้นจาก 20 วันเป็น 27.55 วันในปัจจุบัน ในช่วงเวลา 3.2 พันล้านปี

ดังนั้นระยะห่างระหว่างโลกและดวงจันทร์จึงเพิ่มขึ้น และการหมุนของโลกก็ช้าลงตามไปด้วย การวัดจากตัวสะท้อนแสงเลเซอร์ที่ทิ้งไว้ระหว่างภารกิจอะพอลโล (การทดลองหาระยะทางดวงจันทร์) พบว่าระยะห่างของดวงจันทร์เพิ่มขึ้น 38 มม. (1.5 นิ้ว) ต่อปี (โดยประมาณเท่ากับอัตราการเจริญเติบโตของเล็บมือมนุษย์) นาฬิกาอะตอมแสดงให้เห็นว่าวันของโลกยาวขึ้นประมาณ 17 ไมโครวินาทีทุกปี ทำให้ค่อยๆ เพิ่มอัตราการปรับ UTC ด้วยวินาทีอธิกสุรทิน.

แรงดึงดูดจากน้ำขึ้นน้ำลงนี้ทำให้การหมุนของโลกและคาบการโคจรของดวงจันทร์ค่อยๆ ตรงกันอย่างช้าๆ การตรงกันนี้ส่งผลให้วัตถุที่เบากว่าในระบบวงโคจรถูกล็อกด้วยน้ำขึ้นน้ำลงก่อน ดังเช่นที่เกิดขึ้นกับดวงจันทร์แล้ว ในทางทฤษฎี ในอีก 50 พันล้านปีข้างหน้า การหมุนของโลกจะช้าลงจนตรงกับคาบการโคจรของดวงจันทร์ ทำให้โลกหันด้านเดิมเข้าหาดวงจันทร์เสมอ อย่างไรก็ตาม ดวงอาทิตย์จะกลายเป็นดาวยักษ์แดง ซึ่งมีแนวโน้มที่จะกลืนกินระบบโลก-ดวงจันทร์ก่อนหน้านั้นนานแล้ว.

หากระบบโลก-ดวงจันทร์ไม่ถูกกลืนกินโดยดวงอาทิตย์ที่ขยายใหญ่ขึ้น แรงต้านจากชั้นบรรยากาศของดวงอาทิตย์อาจทำให้วงโคจรของดวงจันทร์เสื่อมลง เมื่อวงโคจรของดวงจันทร์เข้าใกล้โลกจนเหลือระยะห่าง 18,470 กิโลเมตร (11,480 ไมล์) มันจะตัดผ่านขีดจำกัดโรชของโลก ซึ่งหมายความว่าแรงดึงดูดระหว่างดวงจันทร์กับโลกจะทำให้ดวงจันทร์แตกออกเป็นวงแหวน วงแหวนส่วนใหญ่จะเริ่มสลายตัว และเศษซากจะพุ่งชนโลก ดังนั้น แม้ว่าดวงอาทิตย์จะไม่กลืนกินโลก โลกก็อาจไม่มีดวงจันทร์.

การวางแนว และรูปลักษณ์

ในการสังเกตดวงจันทร์

ดวงจันทร์ปรากฏบนท้องฟ้าของโลกแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่สังเกตบนโลก และช่วงเวลาของปีจันทรคติ เดือนจันทรคติ และวันบนโลก ในระหว่างปี ดวงจันทร์จะขึ้นสูงสุดในระดับความสูงที่แตกต่างกันในแต่ละวัน ดวงจันทร์จะปรากฏสูงที่สุดบนท้องฟ้าไม่เหมือนดวงอาทิตย์ในช่วงฤดูหนาว และต่ำที่สุดในช่วงฤดูร้อน ซึ่งเป็นความจริงสำหรับฤดูกาลของซีกโลกเหนือและซีกโลกใต้ของโลก.

ที่ขั้วโลกเหนือและขั้วโลกใต้ ดวงจันทร์จะอยู่เหนือขอบฟ้าเป็นเวลา 24 ชั่วโมงเป็นเวลาสองสัปดาห์ในแต่ละเดือนเขตร้อน (ประมาณ 27.3 วัน) ซึ่งเทียบได้กับวันขั้วโลกของปีเขตร้อน แพลงก์ตอนสัตว์ในอาร์กติกใช้แสงจันทร์เมื่อดวงอาทิตย์อยู่ต่ำกว่าขอบฟ้าเป็นเวลาหลายเดือนติดต่อกัน ทิศทางที่ปรากฏของดวงจันทร์ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของมันบนท้องฟ้าและซีกโลกที่มองจาก ในซีกโลกเหนือ ดวงจันทร์จะปรากฏกลับหัวเมื่อเทียบกับการมองจากซีกโลกใต้ บางครั้ง "เขา" ของดวงจันทร์เสี้ยวจะดูเหมือนชี้ขึ้นมากกว่าชี้ไปด้านข้าง ปรากฏการณ์นี้เรียกว่าดวงจันทร์เปียก และเกิดขึ้นบ่อยกว่าในเขตร้อน.

ทิศทางที่ปรากฏของดวงจันทร์ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของมันบนท้องฟ้า และซีกโลกที่มองจาก ในซีกโลกเหนือ ดวงจันทร์จะปรากฏกลับหัวเมื่อเทียบกับการมองจากซีกโลกใต้ บางครั้ง "เขา" ของดวงจันทร์เสี้ยวจะดูเหมือนชี้ขึ้นมากกว่าชี้ไปด้านข้าง ปรากฏการณ์นี้เรียกว่าดวงจันทร์เปียก และเกิดขึ้นบ่อยกว่าในเขตร้อน ระยะห่างระหว่างดวงจันทร์กับโลกแตกต่างกันไปตั้งแต่ประมาณ 356,400 กม. (221,500 ไมล์) (จุดใกล้โลกที่สุด) ถึง 406,700 กม. (252,700 ไมล์) (จุดไกลโลกที่สุด) ทำให้ระยะห่างและขนาดปรากฏของดวงจันทร์ผันผวนได้ถึง 14% โดยเฉลี่ยแล้ว เส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุมของดวงจันทร์อยู่ที่ประมาณ 0.52" ซึ่งมีขนาดปรากฏใกล้เคียงกับดวงอาทิตย์ นอกจากนี้ ผลกระทบทางจิตวิทยาล้วนๆ ที่เรียกว่า ภาพลวงตาของดวงจันทร์ ทำให้ดวงจันทร์ดูใหญ่ขึ้นเมื่ออยู่ใกล้ขอบฟ้า.

***

ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

ภาพถ่ายจากดาวเทียม DSCOVR แสดงให้เห็นด้านสว่างของโลกเมื่อได้รับแสง และด้านสว่างของดวงจันทร์เมื่อได้รับแสง โดยโลกกำลังหมุน และดวงจันทร์โคจรผ่านระหว่างโลกและดาวเทียม แสดงให้เห็นด้านไกลของดวงจันทร์เมื่อได้รับแสง และด้านสว่างของดวงจันทร์เมื่อได้รับแสง.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา, กระบี่🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย🇹🇭

เรียบเรียงบทความ อังกฤษ, ไทย

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

เคลียร์มิลลี่8888🇹🇭

ประเทศไทย2569🇹🇭

วันที่ 6 เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ 2569🇹🇭

เวลา 06 : 22 น.🇹🇭