จรวด : Rocket 🇹🇭
A rocket refers to a missile, spacecraft, aircraft, or any other vehicle that relies on the thrust of exhaust gases acting on a rocket to propel it forward. It uses the combustion of fuel in a rocket engine. In all types of rockets, the exhaust gases are generated entirely from the propellant carried inside the rocket before it is used. Rockets generate energy from the combustion of rocket fuel. The combustion of fuel and oxidizers within the combustion chamber produces very hot gases that expand and are expelled through the nozzle, causing the gases to move at hypersonic speeds. This creates an enormous thrust on the rocket, according to Newton's third law (action equals reaction). Historically, rockets have been used as weapons and tools in both military and recreational contexts.
Rockets have been used for military and recreational purposes dating back at least to the 13th century in India. Military, scientific, and industrial applications utilized rockets as weapons and tools, but they didn't become widespread until the 20th century, when rocket science emerged, opening the door to the space age and leading to the moon landing. Rockets have been used for fireworks and weapons, pilot seats, and vehicles for launching satellites, astronauts, and planetary exploration. While less efficient rockets are used for low-speed propulsion, scientists are searching for lighter, more efficient alternative thrust systems to create greater acceleration and achieve extremely high speeds with optimal performance., Chemical rockets are the most common type of rocket, and they typically generate exhaust by combusting rocket fuel. Chemical rockets require massive fuel storage in a form that is readily and dangerously self-releasing. However, this must be done with careful design, testing, construction, and with minimal risk.
History of Jarad
Timeline of Rockets and Ballistic Technology: The first gunpowder-powered rockets were developed in medieval China under the Song dynasty. In the 13th century, the Mongols adopted Chinese rocket technology, and this technology spread through the Mongol invasions into the Middle East and Europe in the mid-13th century. The readily available black powder (gunpowder) was used to propel projectiles, an early development of solid-fuel rockets. Rocket technology began as early as the 9th century AD with the discovery of black powder by a Chinese Taoist hermit who found it while searching for a cure for immortality. This accidental discovery led to experiments in creating weapons such as bombs, cannons, fire arrows for insurgency, and rocket-propelled fire arrows. The discovery of gunpowder was a product of centuries of alchemical experimentation in Teochew, where alchemists attempted to create an elixir of immortality (panacea) that would grant physical immortality to those who consumed it.
It was around this time that the first rocket flights occurred, leading to a competition. The problem was whether the Chinese fire arrows could be either arrows with attached explosives or arrows propelled by gunpowder. Reports of fire arrows and iron pots could be heard as far as 25 kilometers (15 miles) away when they exploded upon impact, causing destruction within a 600-meter (2,000-foot) radius, largely due to shrapnel. The first documented use of these weapons in combat is attributed to the Chinese in 1232 against the Mongol army at Kai Feng Fu. However, smaller versions of iron pots may have been used as a means for armies to encircle invaders. Academic records state that in 998 AD, a man named Tang Fu equipped a new type of fire arrow with an iron head—either an arrow attached with an explosive or one propelled by gunpowder, similar to the Korean branch weapon (Hwacha).
Gunpowder-powered rockets were first developed during the Song Dynasty in China. In the mid-13th century, Chinese rocket technology was adopted by the Mongols, and this invention spread during the Mongol invasions of the Middle East and Europe in the mid-13th century. Rockets are recorded as being used in the Song navy during military exercises in 1245. Internal combustion rocket propulsion is mentioned in a document from 1264, which records that a 'ground-rat,' a type of firework, impressed the Empress., Empress Mother Gongsheng was shocked at a banquet held in her honor by her own son, Emperor Lizong. Later, rockets were included in a military treatise called Huolongjing, also known as the Fire Drake Manual.
Written by a Chinese artillery officer named Jiao Yu in the mid-14th century, this text mentions a multi-stage rocket, first known as 'fire dragon flowing from the water' (huo long chu shui), which was used by the Chinese navy. Modern rockets in the mid- and early periods were used as incense weapons in military sieges.
The spread of rocket technology: Rocket technology was first introduced to Europeans by the Mongol emperors Genghis Khan and Ögedei Khan when they conquered parts of eastern Russia and central Europe. The Mongols acquired the technology from the Chinese through their conquests in northern China and by hiring Chinese rocket specialists as mercenaries for the Mongol army. Reports from the Battle of Mohi in 1241 describe the use of rocket weapons by Mongol soldiers against the Magyars.17) Rocket technology also spread to Korea in the 15th century, with the use of "hwachs" (right-wheel legs) to launch rockets, known as "Singijeon." Furthermore, the spread of rocket technology also entered Europe under the influence of the Ottoman Empire during its siege of Constantinople in 1453.
Although it's highly probable that the Ottomans themselves were influenced by earlier Mongol invasions just a few centuries prior, the history of rockets has been widely publicized on the internet. NASA states that "rockets appear in Arabic literature as early as 1258, describing the Mongol invasion on February 15th to capture Baghdad." Between 1270 and 1280, Hasan al-Rammah wrote al-furusiyyah wa al-manasib al-harbiyya (Book of the Art of Horsemanship and Ingenious War Devices), which included 107 gunpowder recipes, 22 of which were for rockets.
Accuracy of early rockets
William Congreve, son of an inspector at the Royal Arsenal in Woolwich, London, became a key figure in this field. From 1801, Congreve researched designs that would later become prototypes of Mysore rockets, and based on a rigorous development program at the Royal Arsenal laboratories, he formulated new rocket fuel mixtures and developed rockets with strong steel tubes and conical nozzles. These early Congreve rockets weighed approximately 32 pounds (14.5 kilograms). The Royal Arsenal demonstrated solid-fuel rockets in 1805. Rockets were used effectively during the Napoleonic Wars and the War of 1812. Congreve published three books on rocket science.
The military use of rockets then spread to the Western Hemisphere. At the Battle of Baltimore in 1814, the rockets that struck Fort McHenry from the rocket vessel HMS Erebus (40), the Greek mythological figure of darkness (41), were the source of the rocket's bright red flash of light described by Francis Scott Key in *The Star Spangled Banner*. Rockets were also used at the Battle of Waterloo.
Early rockets were not very accurate, relying not on gimballing (the spinning of the compass ring) generated by rocket thrust for propulsion. They tended to rapidly change direction from their intended target. Early Mysorean rockets and later British Congreve rockets were improved by attaching a long rod to the tail of the rocket (similar to modern-day bottle rockets) to make it more difficult to alter its trajectory. The largest Congreve rockets had a 32-pound (14.5 kg) rod, 15 feet (4.6 m) long. Originally mounted on the side, it was later moved to the center of the rocket, reducing drag and improving accuracy during launch from the launch tube.
The problem of rocket accuracy was greatly improved in 1844 when William Hale modified the rocket design so that the thrust vector was slightly upward, causing the rocket to spin along its axis of motion like a bullet. Hale's rocket therefore did not need a long thrust vector to maintain direction during flight, resulting in more fluid motion due to reduced air resistance, although it was still far from highly accurate.
***
🔥 Pictures used to accompany the description:
A Soyuz-FG rocket launches from "Gagarin's Start" (Site 1/5), Baikonur Cosmodrome.
Doctoral degree (Ph.D) 🇹🇭
Surveyor / Recorder 🇹🇭
By: Ratcharinda Teachaprasarn🇹🇭
Location: Koh Lanta, Krabi
Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi Province, Thailand 🇹🇭
Compiled articles English and Thai 🇹🇭
By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭
Klearmilly 8888 🇹🇭
Thailand 2026 🇹🇭
March 2, 2026, 00 : 55 a.m🇹🇭
---------------+++
จรวด หมายถึง ขีปนาวุธ, ยานอวกาศ, เครื่องบิน หรือพาหนะอื่นใดที่อาศั ยแรงผลักดันของไอเสียที่มีต่อตัวจรวดในการพุ่งไปข้างหน้า โดยใช้การเผาผลาญเชื้อเพลิงในเครื่องยนต์จรวด, ในจรวดทุกชนิดไอเสียจะ เกิดขึ้นทั้งหมดจากเชื้อเพลิงขับต้นที่บรรทุกไปด้วยภายในจรวดก่อนที่จะถูกใช้งานจรวดเคมีสร้างพลังงาน จากการเผาผลาญเชื้อเพลิงจรวด ผลจากการเผาผลาญเชื้อเพลิง และตัวอ๊อกซิไดซ์ภายในห้องเผาไหม้จะทำให้เกิดก๊าซร้อนที่มีอุณหภูมิสูงมากและขยายตัวออกไปทางหัวฉีดทำให้ก๊าซเคลื่อนที่ด้วยความเร่งในระดับ ไฮเปอร์โซนิก ซึ่งทำให้เกิดแรงผลักมหาศาลต่อตัวจรวดตามกฎข้อที่สามของนิวตัน (แรงกิริยาเท่ากับแรง ปฏิกิริยา) โดยในทางทหาร และสันทนาการมีประวัติของการใช้จรวดเป็นอาวุธและเครื่องมือในช่วงเวลานั้น.
จรวดได้ถูกใช้สำหรับงานทางทหาร และสันทนาการ ย้อนกลับไปอย่างน้อยศตวรรษที่ 13 ในทางทหาร, วิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรมได้ใช้จรวดเป็นอาวุธและเครื่องมือแต่ก็ยังไม่เป็นที่แพร่ หลายจนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 20, เมื่อวิทยาการที่เกี่ยวกับจรวดได้ถือกำเนิดขึ้น เป็นการเปิดประตูสู่ยุคอวกาศ,กับการที่มนุษย์กำลังจะไปเหยียบดวงจันทร์ จรวดได้ถูกใช้สำหรับทำดอกไม้ไฟ และอาวุธ, เก้าอี้ติดตัว สำหรับนักบิน และพาหนะสำหรับนำส่งดาวเทียม, นักบินอวกาศ และการสำรวจดาวเคราะห์ต่าง ๆ ในขณะที่ จรวดที่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพนั้นจะใช้สำหรับการขับเคลื่อนย้ายอัตราเร็วที่ต่ำๆ, นักวิทยาศาสตร์จะเปรียบเทียบหาจรวดที่มีแรงขับเคลื่อนในระบบอื่น ๆ, ที่มีน้ำหนักเบากว่า และมีประสิทธิภาพสูงกว่า, ทำให้สามารถสร้างความเร่งในการเคลื่อนที่ของจรวดได้มากขึ้น และสามารถทำให้เคลื่อนที่ด้วยอัตราเร็วที่สูงอย่าง ยิ่งด้วยประสิทธิภาพที่เหมาะสม.
จรวดเคมีเป็นชนิดของจรวดที่พบมากที่สุดและพวกมันมักจะสร้างไอเสียโดยการเผาไหม้ของเชื้อเพลิงจรวด จรวดเคมีต้องการที่เก็บพลังงานเชื้อเพลิงที่มีขนาดใหญ่โตมากในรูปแบบที่พร้อมจะปลดปล่อยตัวเองออกมาได้อย่างง่ายดาย และมีอันตรายมาก อย่างไรก็ตาม, จะต้องทำด้วยการออกแบบอย่างรอบคอบ, การทดสอบ, การก่อสร้าง, และใช้ความเสียงอันตรายให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทําได้.
ประวัติความเป็นมาของจรวด
ไทม์ไลน์ของจรวด และเทคโนโลยีขีปนาวุธ
จรวดที่ขับเคลื่อนด้วยพลังจากดินป็นลำแรกถูกพัฒนาขึ้นในประเทศจีน ยุคกลาง ภายใต้การ ปกครองของราชวงศ์ซ่ง (Song dynasty) ในศตวรรษที่ 13 ชาวมองโกลได้รับเอาเทคโนโลยีจรวดของจีนและการแพร่กระจายเทคโนโลยีจรวดนี้ผ่านการรุกรานของชาวมองโกล (Mongol Invasions)
ไปยังตะวันออกกลาง และยุโรปในช่วงกลางศตว รรษที่ 13 ด้วยความที่หาได้ง่ายของดินดำ (ดินปืน) ได้ถูกนำมาใช้ขับดันกระสุนยิ่งอันเป็นพัฒนาการยุคเริ่มแรกของจรวดเชื้อเพลิงแข็ง วิทยาการจราดเริ่มขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 มีการคิดค้นฝันปั้นโดยนักพรตชาวจีนในสัทธิเต๋ซึ่งได้ค้นพบผงสีดำใน ขณะที่กำลังทำการค้นหาตัวยาสำหรับการทำชีวิตให้เป็นอมตะ การค้นพบโดยบังเอิญนี้ได้นำไปสู่การทดลองทำเป็นอาวุธเช่น ระเบิด, ปืนใหญ่, ธนูไฟ สำหรับการก่อความไม่สงบและจรวดขับเคลื่อนธนูไฟ การค้นพบดินปืนถางเป็นผลผลิตแห่งศตวรรษของการทดลองเล่นแร่แปรธาตุในลัทธิเต๋า ซึ่งนักเล่นแร่แปรธาตุได้พยายามที่จะสร้างยาอายุวัฒนะ (Panacea) แห่งความเป็นอมตะที่จะช่วยให้คนที่กินมันจะกลายเป็นอมตะทางร่างกาย.
เป็นเวลาพอดิบพอดีเมื่อมีเที่ยวบินแรกของจรวดเกิดขึ้นคือเกิดการประกวดประชันแข่งขันกัน ปัญหาคือว่าลูกธนูไฟของชาวจีนสามารถเป็นลูกธนูทั้งที่มีวัตถุระเบิดที่แนบมาหรือลูกธนูที่ขับเคลื่อนโดยดันปันกันแน่ มี รายงานของธนูไฟและ หม้อเหล็ก ซึ่งอาจจะได้ยินเป็นระยะทางไกลได้ถึง 25 กิโลเมตรหรือ 15 ไมล์ เมื่อมีการระเบิดขณะเกิดปะทะกัน, ก่อให้เกิดการทำลายล้างรัศมี 600 เมตร (2,000 ฟุต), อย่างเด่นชัดเนื่องจากเศษกระสุน ได้มีการอ้างสิทธิการวิจัยร่วมกันต่อบันทึกแรกที่ใช้จราตในการสู้พบโดยชาวจีนในปี 1232 กับ กองทัพมองโกลที่ไคเพ่งฟู (Kai Feng Fu) อย่างไรก็ตาม ขนาดที่ลดลงมาของหม้อเหล็กอาจถูกใช้เป็นวิธี สำหรับกองทัพเพื่อล้อมยังผู้รุกราน ข้อมูลอ้างอิงทางวิชาการ กล่าวว่าในปี ค.ศ. 998 ชายคนหนึ่งชื่อ ถึง ฟู (Tang Fu) ได้ติดต้นลูกธนูไฟชนิดใหม่ที่มีหัวเหล็ก ธนูไฟ ดิตธนูที่แนบติดกับวัตถุระเบิดหรือธนูที่ขับต้นโดยดินปืนอย่าง ใดอย่างหนึ่งดังเช่นอาวุธ สาขา (Hwacha) ของเกาหลี.
จรวดขับเคลื่อนด้วยพลังดินปืนได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ซ่งของประเทศจีน ในยุคกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เทคโนโลยีจรวดของจีนได้รับการยอมรับโดยชาวมองโกลและสิ่งประดิษฐ์นี้ได้แพร่ ขยายออกไปโดยการรุกรานของมองโกล (Mongol invasions) ไปยังตะวันออกกลางและยุโรปในช่วงกลาง คริสต์ศตวรรษที่ 13 จรวดถูกบันทึกไว้ว่าถูกใช้ในกองทัพเรือของราชวงศ์ซ่ง (Song navy) ในการฝึกซ้อมของทหารซึ่งระบุปี ค.ศ. 1245 การขับเคลื่อนจรวดแบบสันดาปภายในถูกกล่าวถึงในเอกสารอ้างอิงในปี ค.ศ. 1264 ซึ่งบันทึกว่า 'ground-rat' ซึ่งเป็นดอกไม้ไฟชนิดหนึ่ง ได้ทำให้จักรพรรดินี "Gongsheng" (Empress-Mother Gongsheng) รู้สึกตกใจในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่พระนางโดยลูกชายของพระนางเองคือจักรพร รติข่งลี้จง (Emperor Lizong) ต่อมา, จรวดถูกรวมอยู่ในตำราทางทหารท ี่ชื่อว่า Huolongjing หรือที่รู้จักกัน ในชื่อว่า Fire Drake Manual ซึ่งเขียนขึ้นโดยเจ้าหน้าที่เหล่าทหารปืนใหญ่ของจีนชื่อ Jiao Yu ในช่วงกลางคริสต์ ศตวรรษที่ 14 ข้อความนี้กล่าวถึงจรวดแบบหลายตอนที่รู้จักกันเป็นครั้งแรกว่า 'มังกรไฟที่ไหลออกจากน้ำ (huo long chu shui) ซึ่งถูกใช้โดยกองทัพเรือจีน จรวดสมัยใหม่ในยุคกลางและยุคต้นถูกใช้เป็นอาวุธเพลิง (Incendiary weapon) ในทางการทหารในการ ล้อมเมือง (siege).
การแพร่ขยายของเทคโนโลยีจรวด
เทคโนโลยีจรวดกลายเป็นที่รู้จักกันเป็นครั้งแรกในชาวยุโรปโดยกษัตริย์มองโกล เจงกิสข่าน
(Mongols Genghis Khan) และโอก็ไลข่าน (Ögedei Khan) เมื่อครั้งที่สามารถพิชิตดินแดนส่วนหนึ่งของ รัสเซีย ทางด้านตะวันออก และศูนย์กลางยุโรป ชาวมองโกลได้รับเทคโนโลยีมาจากขาวจีนโดยการมีชัยชนะ ในทางภาคเหนือของประเทศจีนและโดยการได้รับการว่าจ้างของผู้เชี่ยวชาญด้านจรวดชาวจีนที่เป็นทหารรับจ้างต่อกองทัพมองโกล รายงานจากการต่อสู้ของโมฮิ (Mohi) ในปี 1241 อธิบายถึงการใช้อาวุธจรวดโดย ทหารมองโกล ต่อพวกแม็กมาร์ (Magyars) 17) เทคโนโลยีจรวดยังแพร่กระจายไปยังประเทศเกาหลี ในศตวรรษที่ 15 กงล้อขวาขา" (hwachs) ที่จะปล่อยจรวด "ซึ่งก็เจียน (Singijeon) นอกจากนี้การแพร่ กระจายของเทคโนโลยีจรวดยังได้แพร่เข้ามาในยุโรปที่ได้รับอิทธิพลโดยจักรวรรดิออตโตมัน (Ottomans) ในการบุกโจมตีกรุงคอนสแตนติโนเปิล (Constantinople) ใน ปี 1453
แม้ว่าจะมีโอกาส มากที่พวกออตโตมันเองได้รับอิทธิพลโดยการรุกรานของมองโกลก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่ศตวรรษ ประวัติศาสตร์ของจรวดนั้นได้ถูกเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต นาซา (NASA) กล่าวว่า "จรวดได้ปรากฏอยู่ ในวรรณคดีอาหรับใน ค.ศ. 1258 บรรยายถึงการรุกรานของพวกมองโกล ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ในการเข้ายึดครองกรุงแบกแดด" ระหว่างปี 1270 และ 1280, ฮาซาน อัล-รามมาห์ (Hasan al-Rammah) เขียน al - furusiyyah wa al-manasib al-harbiyya (หนังสือเรื่อง ความชำนาญในการขี่ม้าของทหาร และอุปกรณ์สงครามอันแยบยล) ซึ่งรวมถึง 107 สุตรดินปืน, 22 ชนิดที่มีสำหรับจรวด.
ความแม่นยำาของจรวดยุคต้น
วิลเลียม คอยกรีฟ (William Congreve)
บุตรชายของผู้ตรวจสอบของกองคลังสรรพาวุธแห่งวัส (the Royal Arsenal, Woolwich), ลอนดอน, กลายเป็นคนที่สำคัญในงานด้านนี้ จากปี 1801 คองกริฟ วิจัยเกี่ยวกับการออกแบบที่เป็นต้นแบบของจรวดแห่งมับซอร์ (Mysore rockets) และตั้งอยู่บน โครงการพัฒนาที่เข้มแข็งของห้องปฏิบัติการแห่งคลังสรรพาวุธ คองกริฟได้จัดทำส่วนผสมเชื้อเพลิงจรวดใหม่และพัฒนาจรวดด้วยท่อเหล็กที่แข็งแกร่งกับหัวจรวดรูปทรงกรวย จรวดคองกริฟยุด แรกนี้มีน้ำหนักประมาณ 32 ปอนด์ (14.5 กิโลกรัม) กองคลังสรรพาวุธได้แสดงการสาธิตจรวดเชื้อเพ ลิงแข็งขึ้นในปี ค.ศ. 1805 จรวดได้ถูกนำมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพในช่วงสงครามนโปเลียนและ สงครามในปี ค.ศ. 1812 คองกรีฟ ได้ตีพิมพ์หนังสือสามเล่มเกี่ยวกับวิทยาการที่เกี่ยวกับจรวด.
จากนั้น การใช้จรวดในทางทหารได้แผ่กระจายไปทำซีกโลกตะวันตก ในสงครามบัลติมอร์ (Battle of Baltimore) ในปี ค.ศ. 1814, จรวดที่ใช้ยิงป้อมแมกเฮนรี (Fort McHenry) โดยเรือจราด (Rocket vessel) อันเป็นเรือรบหลวงที่มีชื่อว่า เอระบ์ส ที่แปลว่า "ความมืด, เงา, ปกปิด" ซึ่งเป็นตัวตนของความผิดในตำนานเทพเจ้ากรีก (His (Her) Majesty's Ship, HMS Erebus) นั้น เป็นแหล่งที่มาของแสงเจิดจ้าสีแดงของจรวดที่ได้อธิบายไว้โดยฟรานซิส สกอตต์ ดิบ (Francis Scott Key) ในเดอะสตาร์สแปงเกิลด์แบนเนอร์ จรวดบังถูกนำมาใช้อยู่ในสงครามวอเตอร์ลู.
จรวดในยุคแรก ๆ มีความไม่เที่ยงตรงแม่นยำมากนัก โดยที่ไม่ได้ใช้การปั้นหรือ การหมุนของวงแหวนเข็มทิศ (gimballing) ที่เกิดจากแรง ผลักดันของจรวดแต่อย่างใดในการเคลื่อนที่ของจรวด พวกมันมีแนวโน้มอย่างมากที่จะเปลี่ยนทิศทางของการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วออกจากเป้า หมายที่ได้ตั้งเป้าเอาไว้ จรวดมิสโซเรียน (Mysorean rockets) ช่วงต้นและช่วงต่อมาของจรวดตองกริฟ (Congreve rockets) ของอังกฤษนี้ได้ถูก ปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นโดยการแนบติดแท่งยาวเข้ากับส่วนท้ายของจรวด (คล้ายกับจรวดขวดในยุคสมัยปัจจุบันนี้) ที่จะทำให้มัน เปลี่ยนแปลงแนววิถีทิศทางของการเคลื่อนที่ได้ยากยิ่งขึ้น จรวดตองกริฟที่ใหญ่ที่สุด เป็นชิ้นส่วนที่มีมาลขนาด 32 ปอนด์ (14.5 กิโลกรัม) ซึ่งมี แท่งยาว 15 ฟุต (4.6 เมตร) แต่เดิมนั้น แห่งยาวถูกติดตั้งอยู่บนด้านข้าง แต่ต่อมาภายหลังเปลี่ยนเป็นคิดตั้งอยู่ตรงใจกลางของจรวด, ช่วยลดแรง ฉุดรั้งในขณะเคลื่อนที่และช่วยให้จรวดถูกยิงได้อย่างแม่นย่ามากขึ้นจากส่วนของท่อยิง.
ปัญหาเรื่องความแม่นย่าของจรวดได้รับการปรับปรุงอย่างมากในปี 1844 เมื่อวิลเลียม เซล (William Hale) ได้แก้ไขการออกแบบจรวดเพื่อที่ ว่าจรวดจะได้มีเวกเตอร์แรงขับดันขึ้นเล็กน้อย (slightly vectored), ทําให้จรวดเกิดการปั่นหมุนตามแกนของทิศทางการเคลื่อนที่เหมือนกับกระสุน จรวดของเซลจึงไม่มีความจำเป็นต้องใช้แห่งยาวเพื่อรักษาทิศทางในขณะเคลื่อนที่ของจรวดแต่อย่างใด, ทำให้การเคลื่อนที่ของจรวดมีความคล่อง ตัวมากขึ้นเนื่องจากแรงด้านของอากาศที่ลดลงแต่ก็ยังห่างไกลจากความแม่นย่ามากอยู่ดี.
***
🔥 ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :
การปล่อย จรวด Soyuz-FG ปล่อยจาก "จุดเริ่มต้น ของกาการิน" (ไซต์ 1/5), Baikonur Cosmodrome.
ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭 /เกาะลันตา
ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ
โดย : รัชรินทร ์ดา เตชะประสาน 🇹🇭
พิกัด : เกาะลันตา, กระบี่ 🇹🇭
ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่
ประเทศไทย 🇹🇭
เรียบเรียงบทความภาษาอังกฤษ ไทย 🇹🇭
โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭
เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭
ประเทศไทย 2569 🇹🇭
วันที่ 2 เดือน มีนาคม พ.ศ 2569 🇹🇭
เวลา 00 : 55 น. 🇹🇭
#KingRama10NumberOneInTheWorld👑🇹🇭
https://www.facebook.com/share/p/18TEnEvDWB/
https://www.facebook.com/share/p/1CAksjUbjg/.
https://www.facebook.com/share/p/18Q85WBWdq/
ประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับจรวดและเทคโนโลยีจรวดที่น่าสนใจพบว่า การศึกษาประวัติศาสตร์และพัฒนาการของจรวดช่วยให้เข้าใจถึงความซับซ้อนและนวัตกรรมที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาหลายศตวรรษ ตั้งแต่การค้นพบดินปืนโดยนักพรตเต๋าจนถึงการประดิษฐ์จรวดหลายขั้นตอนในตำราทหาร Huolongjing การเปลี่ยนแปลงนี้สะท้อนให้เห็นถึงความพยายามอย่างไม่หยุดยั้งของมนุษย์ในการขยายขอบเขตความรู้และเทคโนโลยีเพื่อความก้าวหน้าด้านอากาศยานและอวกาศ ผมได้ติดตามการพัฒนาด้านแรงขับเคลื่อนจรวดมาอย่างใกล้ชิดตั้งแต่อ่านหนังสือเกี่ยวกับจรวดเคมีและจรวดแข็ง จรวดเคมีที่ใช้เชื้อเพลิงแข็งเป็นสิ่งที่พบมากที่สุด เนื่องจากความสามารถในการจัดเก็บพลังงานที่สูงและออกแบบระบบที่มีความปลอดภัยแม้จะมีความเสี่ยงสูงในเชื้อเพลิงที่ใช้ การออกแบบหัวฉีดที่ถูกปรับปรุงเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการขยายตัวของก๊าซร้อนทำให้เกิดแรงผลักมหาศาลตามหลักการแรงกิริยาและแรงปฏิกิริยา ที่น่าสนใจคือการพัฒนาความแม่นยำของจรวดในยุคก่อนหน้า เช่น การติดตั้งแท่งยาวที่ส่วนท้ายจรวดซึ่งช่วยลดการเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว และการประดิษฐ์ของ William Hale ที่ทำให้จรวดหมุนตามแกนทิศทางการเคลื่อนที่ เพิ่มความเสถียรและแม่นยำมากขึ้น แม้จะยังไม่ถึงระดับสูงสุด แต่ก็ถือเป็นก้าวสำคัญในการนำจรวดมาใช้ในสงครามและการสำรวจอวกาศ ในการศึกษาเส้นทางวิทยาศาสตร์นี้ผมรู้สึกว่าสมรรถนะและความท้าทายในการพัฒนาจรวดไม่ได้จบแค่เรื่องของแรงขับเคลื่อนเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการจัดการกับปัจจัยด้านความปลอดภัย การใช้วัสดุที่คงทนแต่เบา รวมทั้งการลดแรงต้านอากาศและการเพิ่มสมรรถนะในการควบคุมจรวด การเปรียบเทียบเทคโนโลยีในอดีตและปัจจุบันทำให้เห็นว่าการทดลองและนวัตกรรมมีบทบาทสำคัญอย่างมากต่อความสำเร็จของจรวด สำหรับผู้ชื่นชอบประวัติศาสตร์และเทคโนโลยี การเข้าใจถึงวิวัฒนาการและความหลากหลายของจรวด ตั้งแต่จรวดขับเคลื่อนด้วยดินปืนในสมัยจีนโบราณ จรวดในยุคกลางที่แพร่กระจายโดยชาวมองโกล จรวดยุคสมัยสงครามนโปเลียน จนถึงจรวดสมัยใหม่ที่ขับเคลื่อนยานอวกาศ ถือเป็นการสร้างแรงบันดาลใจและความรู้ที่มีคุณค่าเพิ่มขึ้นในการมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีที่มีผลต่อมนุษยชาติอย่างแท้จริง
👍👍