Andromeda Galaxy : กาแล็กซีแอนโดรเมดา

Andromeda Galaxy

"Galaxy M31" , The Andromeda Galaxy is a barred spiral galaxyled and is the nearest major galaxy to the Milky Way. It was originally named the Andromeda Nebula and is cataloged as Messier 31, M31, and NGC 224. Andromeda has a Das isophotal diameter of about 46.56 kiloparsecs (152,000 light-years) and is approximately 765 kpc (2.5 million light-years) from Earth. The galaxy's name stems from the area of Earth's sky in which it appears, the constellation of Andromeda, which itself is named after the princess who was the wife of Perseus in Greek mythology,

The virial mass of the Andromeda Galaxy is of the same order of magnitude as that of the Milky Way, at 1 trillion solar masses (2.0 x 1042 kilograms). The mass of either galaxy is difficult to estimate with any accuracy, but it was long thought that the Andromeda Galaxy was more massive than the Milky Way by a margin of some 25% to 50% However, this has been called into question by early-21st-century studies Indicating a possibly lower mass for the Andromeda Galaxy and a higher mass for the Milky Way The Andromeda Galaxy has a diameter of about 46.56 kpc (152,000 ly), making it the largest member of the Local Group of galaxies in terms of extension.

The Milky Way and Andromeda galaxies have about a 50% chance of colliding with each other in the next 10 billion years,  merging to potentially form a giant elliptical galaxy or a large lenticular galaxy,

With an apparent magnitude of 3.4, the Andromeda Galaxy is among the brightest of the Messier objects,  and is visible to the naked eye from Earth on moonless nights, even when viewed from areas with moderate light pollution.

Observation history

The Andromeda Galaxy is visible to the naked eye in dark skies.It has been speculated that the Babylonian constellation of the Rainbow, Mul Dingir Tir-an-na, may have referred to M31.123 Around the year 964 CE, the Persian astronomer Abd al-Rahman al-Sufi described the Andromeda Galaxy in his Book of Fixed Stars as a "nebulous smear" or 'small cloud" , This was the first historical reference to the Andromeda Galaxy and the earliest known reference to a galaxy other than the Milky Way.  Star charts of that period labeled it as the Little Cloud.  In 1612, The German astronomer Simon Marius gave an early description of the Andromeda Galaxy based on telescopic observations John Flamsteed cataloged it as 33 Andromedae.al Pierre Louis Maupertuis conjectured in 1745 that the blurry spot was an island universe. Charles Messier cataloged Andromeda as object M31 in 1764 and Incorrectly credited Marius as the discoverer despite it being visible to the naked eye. In 1785, the astronomer William Herschel noted a faint reddish hue in the core region of Andromeda. He believed Andromeda to be the nearest of all the "great nebulae," and based on the color and magnitude of the nebula, he incorrectly guessed that it was no more than 2,000 times the distance of Sirius, or roughly 18,000 ly (5.5 kpc).

In 1850, William Parsons, 3rd Earl of Rosse, made a drawing of Andromeda's spiral structure, better sotace needer.

In 1864, William Huggins noted that the spectrum of Andromeda differed from that of a gaseous nebula, The spectrum of Andromeda displays a continuum of frequencies, superimposed with dark absorption lines that help identify the chemical composition of an object. Andromeda's spectrum is very similar to the spectra of individual stars, and from this, it was deduced that Andromeda has a stellar nature. In 1885, A supernova (known as S Andromedae) was seen in Andromeda, the only one ever observed in that galaxy,  At the time, it was called "Nova 18851341-the difference between "novae" in the modern sense and supernovae was not yet known. Andromeda was considered to be a nearby object, and it was not realized that the "nova" was much brighter than ordinary novae.

In 1888, Isaac Roberts took one of the first photographs of Andromeda, which was still commonly thought to be a nebula within the Milky Way galaxy. Roberts mistook Andromeda and similar 'spiral nebulae' as star systems being formed, In 1912, Vesto Slipher used spectroscopy to measure the radial velocity of Andromeda with respect to the Solar System-the largest velocity yet measured, at 300 km/s (190 mi/s),

Island universes" hypothesis

As early as 1755, The German philosopher Immanuel Kant proposed the hypothesis that the Milky Way is only one of many galaxies In his book Universal Natural History and Theory of the Heavens. Arguing that a structure like the Milky Way would look like a circular nebula viewed from above and like an ellipsoid if viewed from an angle, he concluded that the observed elliptical nebulae like Andromeda, which could not be explained otherwise at the time, were indeed galaxies similar to the Milky Way, not nebulae, as Andromeda was commonly believed to be.

In 1917, Heber Curtis observed a nova within Andromeda. After searching the photographic record, 11 more novae were discovered. Curtis noticed that these novae were, on average, 10 magnitudes fainter than those that occurred elsewhere in the sky. As a result, he was able to come up with a distance estimate of 500,000 ly  billion AU), Although this estimate is about fivefold lower than the best estimates now available, it was the first known estimate of the distance to Andromeda that was correct to within an order of magnitude (i.e., to within a factor of ten of the current estimates, which place the distance around 2.5 million light-years Curtis became a proponent of the so-called "island universes hypothesis: that spiral nebulae were actually independent galaxies.

In 1920, the Great Debate between Harlow Shapley and Curtis took place concerning the nature of the Milky Way, spiral nebulae, and the dimensions of the universe.

To support his claim that the Great Andromeda Nebula is, in fact, an external galaxy, Curtis also noted the appearance of dark lanes within Andromeda that resembled the dust clouds in the Milky Way galaxy, as well as historical observations of the Andromeda Galaxy's significant Doppler shift. In 1922, Ernst Öpik presented a method to estimate the distance of Andromeda using the measured velocities of its stars. His result placed the Andromeda Nebula far outside the Milky Way at a distance of about 450 kpc (1,500 kly),  Edwin Hubble settled the debate in 1925 when he identified extragalactic Cepheid variable stars., for the first time on astronomical photos of Andromeda. These were made using the 100-inch (2.5 m) Hooker telescope, and they enabled the distance of the Great Andromeda Nebula to be determined. His measurement demonstrated conclusively that this feature was not a cluster of stars and gas within the Milky Way galaxy, but an entirely separate galaxy located a significant distance from the Milky Way.

In 1943, Walter Baade was the first person to resolve stars in the central region of the Andromeda Galaxy. Baade identified two distinct populations of stars based on their metallicity, naming the young, high-velocity stars in the disk Type I and the older, red stars in the bulge Type 11.14 This nomenclature was subsequently adopted for stars within the Milky Way and elsewhere. (The existence of two distinct populations had been noted earlier by Jan Oort.) Baade also discovered that there were two types of Cepheid variable stars, which resulted in doubling the distance estimate to Andromeda, as well as the remainder of the universe  In 1950, radio emissions from the Andromeda Galaxy were detected by Robert Hanbury Brown and Cyril Hazard at the Jodrell Bank Observatory, The first radio maps of the galaxy were made in the 1950s by John Baldwin and collaborators at the Cambridge Radio Astronomy Group. The core of the Andromeda Galaxy is called 2C 56 in the 20 radio astronomy catalog.

In 1959 rapid rotation of the semi-stellar nucleus of M31 was discovered by Andre Lallemand, M. Duschene and Merle Walker at the Lick Observatory, using the 120-inch telescope, coudé Spectrograph, and Lallemand electronographic camera. They estimated the mass of the nucleus to be about 1.3 x 107 solar masses. The second example of this phenomenon was found in 1961 in the nucleus of M32 by M.F Walker at the Lick Observatory, using the same equipment as used for the discovery of the nucleus of M31. He estimated the nuclear mass to be between 0.8 and 1 x 10 solar masses. Such rotation is now considered to be evidence of the existence of supermassive black holes in the nuclei of these galaxies.

21st century

In 2009, an occurrence of microlensing-a phenomenon caused by the deflection of light by a massive object-may have led to the first discovery of a planet in the Andromeda Galaxy, In 2020, observations of linearly polarized radio emission with the Westerbork Synthesis Radio Telescope, the Effelsberg 100-m Radio Telescope, and the Very Large Array revealed ordered magnetic fields aligned along the "10-kpc ring" of gas and star formation.

In 2023, amateur astronomers Marcel Drechsler, Xavier Strottner and Yann Sainty announced the discovery of a huge, oxygen-rich emission nebula just south of M31, near the bright star 35 And. This nebula, now classified as SDSO-1, is exceedingly faint, requiring dozens of hours of exposure time minimum to detect, and appears to only emit in oxygen-III.155] Deep studies of the surrounding regions showed no signs of similarly bright oxygen nebulae near M31, nor any sign of connecting hydrogen filaments to SDSO-1, suggesting a high oxygen-hydrogen ratio. Current research suggests SDSO-1 is extragalactic in nature, specifically caused by interaction between the Milky Way's and M31's circumgalactic halos, although more research is needed to fully understand this object. A later study using spectroscopy found the nebula to be in the Milky Way, One study found the nebula to be a bow shock of a ghost planetary nebula around the binary EG Andromedae, In 2025, NASA published a huge mosaic made by the Hubble Space Telescope, assembled from approximately 600 separate overlapping fields of view taken over 10 years of Hubble observation. Hubble resolves an estimated 200 million stars that are hotter than the Sun, but still a fraction of the galaxy's total estimated stellar population.

Formation and history

A major merger occurred 2 to 3 billion years ago at the Andromeda location, involving two galaxies with a mass ratio of approximately 4., The discovery of a recent merger in the Andromeda galaxy was first based on interpreting its anomalous age-velocity dispersion relation, As well as the fact that 2 billion years ago, Star formation throughout Andromeda's disk was much more active than today, Modelinglell of this violent collision shows that it has formed most of the galaxy's (metal-rich) galactic halo, including the Giant Stream, And also the extended thick disk, the young age thin disk, and the static 10 kpc ring. During this epoch, its rate of star formation would have been very high, to the point of becoming a lurninous infrared galaxy for roughly 100 million years. Modeling also recovers the bulge profile, the large bar, and the overall halo density profile. Andromeda and the Triangulum Galaxy (M33) might have had a very close passage 2-4 billion years ago, but it seems unlikely from the last measurements from the Hubble Space Telescope.

General

The estimated distance of the Andromeda Galaxy from our own was doubled in 1953 when it was discovered that there is a second, dimmer type of Cepheid variable star. In the 1990s, measurements of both standard red giants as well as red clump stars from the Hipparcos satellite measurements were used to calibrate the Cepheid distances.

Distance estimate

At least four distinct techniques have been used to estimate distances from Earth to the Andromeda Galaxy. In 2003, using the infrared surface brightness fluctuations (I-SBF) and adjusting for the new period-luminosity value and a metallicity correction of -0.2 mag dex-1 in (0/H), an estimate of 2.57 + 0.06 million ly (162.5 +3.8 billion AU) was derived. A 2004 Cepheid variable method estimated the distance to be 2.51 +0.13 million light-years (770+ 40 kpc), In 2005, an eclipsing binary star was discovered in the Andromeda Galaxy. The binary is made up of two hot blue stars of types O and B. By studying the eclipses of the stars, astronomers were able to measure their sizes. Knowing the sizes and temperatures of the stars, they were able to measure their absolute magnitude. When the visual and absolute magnitudes are known, the distance to the star can be calculated. The stars lie at a distance of 2.52±0.14 million ly (159.4±8.9 billion AU) and the whole Andromeda Galaxy at about 2.5 million ly (160 billion AU),  This new value is in excellent agreement with the previous, independent Cepheid-based distance value. The TRGB method was also used in 2005 giving a distance of 2.56+0.08 million ly (161.9+ 5.1 billion AU), Averaged together, these distance estimates give a value of 2.54 + 0.11 million ly (160.6 + 7.0 billion AU)

Mass estimates

Until 2018, mass estimates for the Andromeda Galaxy's halo (including dark matter) gave a value of approximately 1.5 x 1012 M66 compared to 8 x 1011 M for the Milky Way. This contradicted even earlier measurements that seemed to indicate that the Andromeda Galaxy and Milky Way are almost equal in mass. In 2018, the earlier measurements for equality of mass were re-established by radio results as approximately 8×1011 M.  In 2006, the Andromeda Galaxy's spheroid was determined to have a higher stellar density than that of the Milky Way, and its galactic stellar disk was estimated at twice the diameter of that of the Milky Way. The total mass of the Andromeda Galaxy is estimated to be between 8 x 1011 M and 1.1x1012 M. 74 76 The stellar mass of M31 is 10-15x1010 Mo with 30% of that mass in the central bulge, 56% in the disk, and the remaining 14% in the stellar halo, The radio results (similar mass to the Milky Way Galaxy) should be taken as likellest as of 2018, although clearly, this matter is still under active Investigation by several research groups worldwide.

As of 2019, current calculations based on escape velocity and dynamical mass measurements put the Andromeda Galaxy at 0.8x1012 M. which is only half of the Milky Way's newer mass, calculated in 2019 at 1.5 x 1012 M., In addition to stars, the Andromeda Galaxy's interstellar medium contains at least 7.2 x 109 M81l in the form of neutral hydrogen, at least 3.4 x 108 M as molecular hydrogen (within its innermost 10 kiloparsecs), and 5,4 x 107 Me of dust.

The Andromeda Galaxy is surrounded by a massive halo of hot gas that is estimated to contain half the mass of the stars in the galaxy. The nearly invisible halo stretches about a million light-years from its host galaxy, halfway to our Milky Way Galaxy. Simulations of galaxies Indicate the halo formed at the same time as the Andromeda Galaxy. The halo is enriched in elements heavier than hydrogen and hellum, formed from supernovae, and its properties are those expected for a galaxy that lies in the "green valley of the Galaxy color-magnitude diagram Supernovae erupt in the Andromeda Galaxy's star-filled disk and eject these heavier elements into space. Over the Andromeda Galaxy's lifetime, nearly half of the heavy.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

April 19, 2026, 23 : 05 p.m 🇹🇭

----------------+++

กาแล็กซีแอนโดรเมดา

(Andromeda Galaxy)

"Galaxy M31" กาแล็กซีแอนโดรเมดา เป็นกาแล็กซีเกลียวมีแถบ และเป็นกาแล็กซีขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้กับทางช้างเผือกมากที่สุด เดิมทีมีชื่อว่าเนบิวลาแอนโดรเมดา และถูกจัดอยู่ในแคตตาล็อกเป็น Messier 31, M31 และ NGC 224 แอนโดรเมดามีเส้นผ่านศูนย์กลางไอโซโฟทัลประมาณ 46.56 กิโลพาร์เซก (152,000 ปีแสง) และอยู่ห่างจากโลกประมาณ 765 กิโลพาร์เซก (2.5 ล้านปีแสง) ชื่อของกาแล็กซีมาจากบริเวณบนท้องฟ้าของโลกที่ปรากฏให้เห็น ซึ่งก็คือกลุ่มดาวแอนโดรเมดา ซึ่งตั้งชื่อตามเจ้าหญิงที่เป็นภรรยาของเพอร์เซอุสในเทพนิยายกรีก มวลวิเรียลของกาแล็กซีแอนโดรเมดาอยู่ในระดับเดียวกับกาแล็กซีทางช้างเผือก คือ 1 ล้านล้านเท่าของมวลของดวงอาทิตย์ (2.0 x 10⁴² กิโลกรัม) การประมาณมวลของกาแล็กซีทั้งสองอย่างแม่นยำนั้นทำได้ยาก แต่เคยเชื่อกันมานานแล้วว่ากาแล็กซีแอนโดรเมดามีมวลมากกว่ากาแล็กซีทางช้างเผือกประมาณ 25% ถึง 50% อย่างไรก็ตาม งานวิจัยในช่วงต้นศตวรรษที่ 21 ได้ตั้งคำถามถึงเรื่องนี้ โดยระบุว่ากาแล็กซีแอนโดรเมดาอาจมีมวลน้อยกว่า และกาแล็กซีทางช้างเผือกอาจมีมวลมากกว่า กาแล็กซีแอนโดรเมดามีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 46.56 กิโลพาร์เซก (152,000 ปีแสง) ทำให้เป็นสมาชิกที่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มกาแล็กซีท้องถิ่นในแง่ของขนาด., กาแล็กซีทางช้างเผือก และกาแล็กซีแอนโดรเมดามีโอกาสประมาณ 50% ที่จะชนกันในอีก 10 พันล้านปีข้างหน้า และอาจรวมตัวกันเป็นกาแล็กซีรูปวงรีขนาดยักษ์/16l หรือกาแล็กซีรูปเลนส์ขนาดใหญ่ กาแล็กซีแอนโดรเมดามีความสว่างปรากฏ 3.4 ซึ่งเป็นหนึ่งในวัตถุเมสซิเยร์ที่สว่างที่สุด  และสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากโลกในคืนที่ไม่มีดวงจันทร์  แม้ว่าจะมองจากพื้นที่ที่มีมลภาวะทางแสงปานกลางก็ตาม.

ประวัติการสังเกตการณ์

(Observation history)

กาแล็กซีแอนโดรเมดาสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าในท้องฟ้ามืด  มีการคาดการณ์ว่ากลุ่มดาวรุ้งของชาวบาบิโลน Mul Dingir Tir-an-na อาจหมายถึง M31 ประมาณปี ค.ศ. 964 นักดาราศาสตร์ชาวเปอร์เซีย Abd al-Rahman al-Sufi ได้บรรยายถึงกาแล็กซีแอนโดรเมดาในหนังสือดาวคงที่ของเขาว่าเป็น "รอยเปื้อนเนบิวลา" หรือ "เมฆเล็ก" นี่เป็นการอ้างอิงทางประวัติศาสตร์ครั้งแรกเกี่ยวกับกาแล็กซีแอนโดรเมดา และเป็นการอ้างอิงที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักเกี่ยวกับกาแล็กซีอื่นที่ไม่ใช่ทางช้างเผือก แผนที่ดาวในยุคนั้นเรียกมันว่าเมฆเล็ก ในปี ค.ศ. 1612 นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน Simon Marius ได้ให้คำอธิบายเบื้องต้นเกี่ยวกับกาแล็กซีแอนโดรเมดาโดยอิงจากการสังเกตการณ์ด้วยกล้องโทรทรรศน์  John Flamsteed ได้จัดทำแคตตาล็อกเป็น 33 Andromedae.al Pierre Louis Maupertuis คาดการณ์ในปี ค.ศ. 1745 จุดที่พร่ามัวนั้นคือจักรวาลเกาะ ชาร์ลส์ เมสซิเยร์ จัดทำแคตตาล็อกแอนโดรมีดาเป็นวัตถุ M31 ในปี 1764 และให้เครดิตผิดพลาดแก่มาริอุสว่าเป็นผู้ค้นพบ ทั้งๆ ที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในปี 1785 นักดาราศาสตร์ วิลเลียม เฮอร์เชล สังเกตเห็นสีแดงจางๆ ในบริเวณแกนกลางของแอนโดรมีดา เขาเชื่อว่าแอนโดรมีดาเป็นเนบิวลาที่อยู่ใกล้ที่สุดในบรรดา "เนบิวลาขนาดใหญ่" ทั้งหมด และจากสีและขนาดของเนบิวลา เขาคาดเดาผิดพลาดว่ามันอยู่ห่างออกไปไม่เกิน 2,000 เท่าของระยะทางจากดาวซิริอุส หรือประมาณ 18,000 ปีแสง (5.5 กิโลพาร์เซก)

ในปี ค.ศ. 1850 วิลเลียม พาร์สันส์ เอิร์ลแห่งรอสส์คนที่ 3 ได้วาดภาพโครงสร้างเกลียวของกาแล็กซีแอนโดรเมดา  Better sotace needer.

ในปี ค.ศ. 1864 วิลเลียม ฮักกินส์ สังเกตว่าสเปกตรัมของแอนโดรเมดาแตกต่างจากสเปกตรัมของเนบิวลาก๊าซ สเปกตรัมของแอนโดรเมดาแสดงความถี่ต่อเนื่อง ซ้อนทับด้วยเส้นดูดกลืนแสงสีเข้มที่ช่วยระบุองค์ประกอบทางเคมีของวัตถุ สเปกตรัมของแอนโดรเมดาคล้ายกับสเปกตรัมของดาวฤกษ์แต่ละดวงมาก และจากสิ่งนี้ จึงสรุปได้ว่าแอนโดรเมดามีลักษณะเป็นดาวฤกษ์ ในปี ค.ศ. 1885 มีการพบซูเปอร์โนวา (รู้จักกันในชื่อ S Andromedae) ในแอนโดรเมดา ซึ่งเป็นซูเปอร์โนวาเพียงดวงเดียวที่เคยพบในกาแล็กซีนั้น  ในขณะนั้น มันถูกเรียกว่า "โนวา 18851341" - ความแตกต่างระหว่าง "โนวา" ในความหมายสมัยใหม่กับซูเปอร์โนวายังไม่เป็นที่รู้จัก แอนโดรเมดาถูกพิจารณาว่าเป็นวัตถุที่อยู่ใกล้เคียง และไม่ได้ตระหนักว่า "โนวา" นั้นสว่างกว่าโนวาธรรมดามาก.

ในปี ค.ศ. 1888 ไอแซค โรเบิร์ตส์ ถ่ายภาพแรกๆ ของกาแล็กซีแอนโดรเมดา ซึ่งในขณะนั้นยังเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นเนบิวลาภายในกาแล็กซีทางช้างเผือก โรเบิร์ตส์เข้าใจผิดคิดว่าแอนโดรเมดาและ "เนบิวลาเกลียว" ที่คล้ายกันเป็นระบบดาวฤกษ์ที่กำลังก่อตัว (ค.ศ. 1973) ในปี ค.ศ. 1912 เวสโต สลิเฟอร์ ใช้สเปกโทรสโกปีในการวัดความเร็วเชิงรัศมีของกาแล็กซีแอนโดรเมดาเทียบกับระบบสุริยะ ซึ่งเป็นความเร็วที่วัดได้มากที่สุดเท่าที่เคยมีมา คือ 300 กิโลเมตรต่อวินาที (190 ไมล์ต่อวินาที)

สมมติฐาน "จักรวาลเกาะ"

ย้อนกลับไปในปี ค.ศ. 1755 อิมมานูเอล คานต์ นักปรัชญาชาวเยอรมัน ได้เสนอสมมติฐานว่าทางช้างเผือกเป็นเพียงหนึ่งในกาแล็กซีจำนวนมาก ในหนังสือของเขาเรื่อง ประวัติศาสตร์ธรรมชาติสากลและทฤษฎีแห่งสวรรค์ โดยให้เหตุผลว่าโครงสร้างเช่นทางช้างเผือกจะมีลักษณะเหมือนเนบิวลาทรงกลมเมื่อมองจากด้านบน และเหมือนทรงรีหากมองจากมุมหนึ่ง เขาจึงสรุปว่าเนบิวลาทรงรีที่สังเกตได้ เช่น แอนโดรเมดา ซึ่งในขณะนั้นไม่สามารถอธิบายเป็นอย่างอื่นได้นั้น แท้จริงแล้วเป็นกาแล็กซีที่คล้ายกับทางช้างเผือก ไม่ใช่เนบิวลาอย่างที่เชื่อกันโดยทั่วไปว่าแอนโดรเมดาเป็น.

ในปี พ.ศ. 2460 เฮเบอร์ เคอร์ติส สังเกตเห็นโนวาในกาแล็กซีแอนโดรมีดา หลังจากค้นหาบันทึกภาพถ่าย ก็พบโนวาเพิ่มอีก 11 ดวง เคอร์ติสสังเกตว่าโนวาเหล่านี้มีความสว่างน้อยกว่าโนวาที่เกิดขึ้นที่อื่นบนท้องฟ้าโดยเฉลี่ย 10 แมกนิจูด ส่งผลให้เขาสามารถประมาณระยะทางได้ 500,000 ปีแสง (32 พันล้าน AU) แม้ว่าการประมาณค่านี้จะต่ำกว่าการประมาณค่าที่ดีที่สุดที่มีอยู่ในปัจจุบันถึงประมาณห้าเท่า แต่ก็เป็นการประมาณระยะทางไปยังแอนโดรมีดาครั้งแรกที่ถูกต้องภายในหนึ่งอันดับความสว่าง (กล่าวคือ ภายในปัจจัยสิบของการประมาณค่าปัจจุบัน ซึ่งระบุระยะทางไว้ที่ประมาณ 2.5 ล้านปีแสงเคอร์ติสจึงกลายเป็นผู้สนับสนุนสมมติฐานที่เรียกว่า "สมมติฐานจักรวาลเกาะ" กล่าวคือ เนบิวลาเกลียวเป็นกาแล็กซีอิสระ.

ในปี ค.ศ. 1920 การถกเถียงครั้งใหญ่ระหว่าง Harlow Shapley และ Curtis เกิดขึ้นเกี่ยวกับธรรมชาติของทางช้างเผือก เนบิวลาเกลียว และมิติของจักรวาล  เพื่อสนับสนุนข้ออ้างของเขาที่ว่าเนบิวลาแอนโดรเมดาขนาดใหญ่เป็นกาแล็กซีภายนอก Curtis ยังสังเกตเห็นการปรากฏของแถบมืดภายในแอนโดรเมดาที่คล้ายกับเมฆฝุ่นในกาแล็กซีทางช้างเผือก รวมถึงการสังเกตการณ์ทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับการเลื่อนดอปเปลอร์ที่สำคัญของกาแล็กซีแอนโดรเมดา ในปี ค.ศ. 1922,  Ernst Öpik ได้นำเสนอวิธีการประมาณระยะทางของแอนโดรเมดาโดยใช้ความเร็วที่วัดได้ของดาวฤกษ์ ผลลัพธ์ของเขาทำให้เนบิวลาแอนโดรเมดาอยู่ไกลออกไปจากทางช้างเผือกที่ระยะทางประมาณ 450 กิโลพาร์เซก (1,500 กิโลไลต์) Edwin Hubble ยุติการถกเถียงในปี ค.ศ. 1925 เมื่อเขาระบุถึงดาวแปรแสงเซเฟอิดนอกกาแล็กซี., เป็นครั้งแรกในภาพถ่ายทางดาราศาสตร์ของกาแล็กซีแอนโดรเมดา ภาพเหล่านี้ถ่ายโดยใช้กล้องโทรทรรศน์ฮุกเกอร์ขนาด 100 นิ้ว (2.5 ม.) และทำให้สามารถกำหนดระยะทางของเนบิวลาแอนโดรเมดาขนาดใหญ่ได้ การวัดของเขาแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าลักษณะนี้ไม่ใช่กระจุกดาวและก๊าซภายในกาแล็กซีทางช้างเผือก แต่เป็นกาแล็กซีที่แยกออกไปโดยสิ้นเชิงซึ่งตั้งอยู่ในระยะทางที่สำคัญจากทางช้างเผือก.

ในปี ค.ศ. 1943 วอลเตอร์ บาเด เป็นบุคคลแรกที่สามารถจำแนกดาวฤกษ์ในบริเวณใจกลางของกาแล็กซีแอนโดรเมดาได้ บาเดระบุประชากรดาวฤกษ์สองกลุ่มที่แตกต่างกันโดยพิจารณาจากปริมาณโลหะ โดยตั้งชื่อดาวฤกษ์อายุน้อยที่มีความเร็วสูงในจานกาแล็กซีว่าประเภทที่ 1 และดาวฤกษ์อายุมากสีแดงในส่วนนูนว่าประเภทที่ 11 ต่อมาการตั้งชื่อนี้ถูกนำไปใช้กับดาวฤกษ์ในทางช้างเผือกและที่อื่นๆ (การมีอยู่ของประชากรสองกลุ่มที่แตกต่างกันนี้ได้รับการบันทึกไว้ก่อนหน้านี้โดยแจน ออร์ต) บาเดยังค้นพบว่ามีดาวฤกษ์สองประเภทอีกด้วย.

ดาวแปรแสงเซเฟอิด ซึ่งส่งผลให้การประมาณระยะทางไปยังกาแล็กซีแอนโดรเมดาและส่วนที่เหลือของจักรวาลเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า  ในปี พ.ศ. 2493 โรเบิร์ต แฮนเบอรี บราวน์ และไซริล ฮาซาร์ด ตรวจพบการปล่อยคลื่นวิทยุจากกาแล็กซีแอนโดรเมดาที่หอดูดาวจอดเรลล์แบงก์  แผนที่วิทยุฉบับแรกของกาแล็กซีถูกสร้างขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2493 โดยจอห์น บอลด์วิน และผู้ร่วมงานที่กลุ่มดาราศาสตร์วิทยุเคมบริดจ์  แกนกลางของกาแล็กซีแอนโดรเมดาเรียกว่า 2C 56 ในแคตตาล็อกดาราศาสตร์วิทยุ.

ในปี 1959 อังเดร ลัลเลอมองด์, เอ็ม. ดูเชน และเมอร์ล วอล์คเกอร์ ที่หอดูดาวลิค ได้ค้นพบการหมุนอย่างรวดเร็วของนิวเคลียสกึ่งดาวฤกษ์ของกาแล็กซี M31 โดยใช้กล้องโทรทรรศน์ขนาด 120 นิ้ว เครื่องสเปกโทรกราฟแบบคูเด และกล้องอิเล็กตรอนกราฟของลัลเลอมองด์ พวกเขาประมาณมวลของนิวเคลียสได้ว่าประมาณ 1.3 x 10⁷ เท่าของมวลของดวงอาทิตย์ ตัวอย่างที่สองของปรากฏการณ์นี้ถูกค้นพบในปี 1961 ในนิวเคลียสของกาแล็กซี M32 โดยเอ็ม.เอฟ. วอล์คเกอร์ ที่หอดูดาวลิค โดยใช้อุปกรณ์เดียวกันกับที่ใช้ในการค้นพบนิวเคลียสของ M31 เขาประมาณมวลของนิวเคลียสได้ว่าอยู่ระหว่าง 0.8 ถึง 1 x 10⁶ เท่าของมวลของดวงอาทิตย์ การหมุนดังกล่าวในปัจจุบันถือเป็นหลักฐานของการมีอยู่ของหลุมดำมวลมหาศาลในนิวเคลียสของกาแล็กซีเหล่านี้.

ศตวรรษที่ 21 (21st century)

ในปี 2009 ปรากฏการณ์ไมโครเลนส์ ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากการหักเหของแสงโดยวัตถุขนาดใหญ่ อาจนำไปสู่การค้นพบดาวเคราะห์ดวงแรกในกาแล็กซีแอนโดรเมดา

ในปี 2020 การสังเกตการณ์การปล่อยคลื่นวิทยุโพลาไรซ์เชิงเส้นด้วยกล้องโทรทรรศน์วิทยุสังเคราะห์เวสเตอร์บอร์ก กล้องโทรทรรศน์วิทยุเอฟเฟลส์เบิร์ก 100 เมตร และอาร์เรย์ขนาดใหญ่มาก เผยให้เห็นสนามแม่เหล็กที่เป็นระเบียบเรียงตัวตาม "วงแหวน 10 กิโลพาร์เซก" ของการก่อตัวของก๊าซและดาวฤกษ์.

ในปี 2023 นักดาราศาสตร์สมัครเล่น มาร์เซล เดรชเลอร์, ซาเวียร์ สตรอทเนอร์ และยานน์ เซนตี ประกาศการค้นพบเนบิวลาเปล่งแสงขนาดใหญ่ที่อุดมไปด้วยออกซิเจนทางใต้ของกาแล็กซี M31 ใกล้กับดาวฤกษ์สว่าง 35 And เนบิวลานี้ซึ่งปัจจุบันจัดอยู่ในประเภท SDSO-1 มีความสว่างน้อยมาก ต้องใช้เวลาถ่ายภาพอย่างน้อยหลายสิบชั่วโมงจึงจะตรวจจับได้ และดูเหมือนว่าจะเปล่งแสงเฉพาะออกซิเจน-III เท่านั้น การศึกษาอย่างละเอียดในบริเวณโดยรอบไม่พบสัญญาณของเนบิวลาออกซิเจนที่สว่างคล้ายกันใกล้กับ M31 หรือสัญญาณของเส้นใยไฮโดรเจนที่เชื่อมต่อกับ SDSO-1 ซึ่งบ่งชี้ว่ามีอัตราส่วนออกซิเจนต่อไฮโดรเจนสูง การวิจัยในปัจจุบันชี้ให้เห็นว่า SDSO-1 มีลักษณะเป็นวัตถุจากนอกกาแล็กซี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกิดจากการปฏิสัมพันธ์ระหว่างฮาโลรอบกาแล็กซีของทางช้างเผือกและ M31 แม้ว่าจำเป็นต้องมีการวิจัยเพิ่มเติมเพื่อทำความเข้าใจวัตถุนี้อย่างสมบูรณ์ การศึกษาในภายหลังโดยใช้สเปกโทรสโกปีพบว่าเนบิวลาอยู่ในกาแล็กซีทางช้างเผือก การศึกษาหนึ่งพบว่าเนบิวลาเป็นคลื่นกระแทกของเนบิวลาดาวเคราะห์ลึกลับรอบดาวคู่ EG Andromedae 15

ในปี 2025 นาซาได้เผยแพร่ภาพโมเสกขนาดใหญ่ที่สร้างโดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ซึ่งประกอบขึ้นจากภาพที่ซ้อนทับกันประมาณ 600 ภาพ ที่ถ่ายจากการสังเกตการณ์ของฮับเบิลเป็นเวลากว่า 10 ปี ฮับเบิลสามารถแยกแยะดาวฤกษ์ที่มีอุณหภูมิสูงกว่าดวงอาทิตย์ได้ประมาณ 200 ล้านดวง แต่ก็ยังเป็นเพียงเศษเสี้ยวของจำนวนดาวฤกษ์ทั้งหมดที่คาดการณ์ไว้ในกาแล็กซี.

ทั่วไป  (General)

ระยะทางโดยประมาณของกาแล็กซีแอนโดรเมดาจากกาแล็กซีของเราเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในปี พ.ศ. 2496 เมื่อมีการค้นพบว่ามีดาวแปรแสงเซเฟอิดชนิดที่สองที่สว่างน้อยกว่า ในช่วงทศวรรษ พ.ศ. 2533 มีการใช้การวัดทั้งดาวยักษ์แดงมาตรฐานและดาวกลุ่มสีแดงจากการวัดของดาวเทียมฮิปปาร์คอสเพื่อสอบเทียบระยะทางของดาวเซเฟอิด (Cepheid stars).

การก่อตั้งและประวัติ

(Founding and history)

การรวมตัวครั้งใหญ่เกิดขึ้นเมื่อ 2 ถึง 3 พันล้านปีก่อน ณ ตำแหน่งของกาแล็กซีแอนโดรเมดา โดยเกี่ยวข้องกับกาแล็กซีสองแห่งที่มีอัตราส่วนมวลประมาณ 4,161 การค้นพบการรวมตัวกันครั้งล่าสุดในกาแล็กซีแอนโดรเมดาเริ่มต้นจากการตีความความสัมพันธ์ระหว่างอายุและความเร็วที่ผิดปกติ รวมถึงข้อเท็จจริงที่ว่าเมื่อ 2 พันล้านปีก่อน การก่อตัวของดาวฤกษ์ทั่วทั้งจานของแอนโดรเมดามีความคึกคักมากกว่าในปัจจุบันมาก การจำลอง ของการชนกันอย่างรุนแรงนี้แสดงให้เห็นว่ามันได้ก่อตัวเป็นฮาโลกาแล็กซีส่วนใหญ่ (ที่อุดมไปด้วยโลหะ) รวมถึง Giant Stream,  และจานหนาที่ขยายออก จานบางอายุน้อย และวงแหวนคงที่ 10 kpc ในช่วงเวลานี้ อัตราการก่อตัวของดาวฤกษ์จะสูงมาก จนถึงจุดที่กลายเป็นกาแล็กซีอินฟราเรดที่สว่างไสวเป็นเวลาประมาณ 100 ล้านปี การจำลองยังแสดงให้เห็นถึงลักษณะของส่วนนูน แถบขนาดใหญ่ และลักษณะความหนาแน่นของฮาโลกโดยรวมด้วยกาแล็กซีแอนโดรเมดาและกาแล็กซีไทรแองกูลัม (M33) อาจเคยโคจรเข้าใกล้กันมากเมื่อ 2-4 พันล้านปีก่อน แต่ดูเหมือนจะไม่น่าเป็นไปได้จากข้อมูลการวัดครั้งล่าสุดจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล.

การประมาณระยะทาง

(Distance estimation)

มีการใช้เทคนิคที่แตกต่างกันอย่างน้อยสี่วิธีเพื่อประมาณระยะทางจากโลกไปยังกาแล็กซีแอนโดรเมดา ในปี 2546 โดยใช้ความผันผวนของความสว่างพื้นผิวอินฟราเรด (I-SBF) และปรับค่าความสว่างคาบใหม่และการแก้ไขโลหะที่ -0.2 mag dex-1 ใน (0/H) ได้มีการประมาณระยะทางไว้ที่ 2.57 + 0.06 ล้านปีแสง (162.5 + 3.8 พันล้าน AU) วิธีการแปรผันเซเฟอิดในปี 2547 ประมาณระยะทางไว้ที่ 2.51 + 0.13 ล้านปีแสง (770 + 40 kpc) ในปี 2005 มีการค้นพบดาวคู่ที่เกิดสุริยุปราคาในกาแล็กซีแอนโดรเมดา ดาวคู่นี้ประกอบด้วยดาวสีน้ำเงินร้อนสองดวง ประเภท O และ B โดยการศึกษาการเกิดสุริยุปราคาของดาวทั้งสอง นักดาราศาสตร์สามารถวัดขนาดของดาวได้ เมื่อทราบขนาดและอุณหภูมิของดาวแล้ว พวกเขาก็สามารถวัดค่าความสว่างสัมบูรณ์ได้ เมื่อทราบค่าความสว่างปรากฏและความสว่างสัมบูรณ์แล้ว ก็สามารถคำนวณระยะทางไปยังดาวฤกษ์ได้ ดาวฤกษ์อยู่ห่างออกไป 2.52±0.14 ล้านปีแสง (159.4±8.9 พันล้านหน่วยดาราศาสตร์) และกาแล็กซีแอนโดรเมดาทั้งหมด.

การประมาณมวล

(Mass estimates)

จนถึงปี 2018 การประมาณค่ามวลของฮาโลของกาแล็กซีแอนโดรเมดา (รวมถึงสสารมืด) ให้ค่าประมาณ 1.5 x 10¹² M☉ เมื่อเทียบกับ 8 x 10¹¹ Mo สำหรับกาแล็กซีทางช้างเผือก ซึ่งขัดแย้งกับการวัดก่อนหน้านี้ที่ดูเหมือนจะบ่งชี้ว่ากาแล็กซีแอนโดรเมดาและกาแล็กซีทางช้างเผือกมีมวลเกือบเท่ากัน ในปี 2018 การวัดก่อนหน้านี้ที่แสดงถึงความเท่ากันของมวลได้รับการยืนยันอีกครั้งด้วยผลลัพธ์จากคลื่นวิทยุ โดยมีค่าประมาณ 8x1011 M.  ในปี 2549 ทรงกลมของกาแล็กซีแอนโดรเมดาถูกกำหนดให้มีความหนาแน่นของดาวฤกษ์สูงกว่ากาแล็กซีทางช้างเผือก  และจานดาวฤกษ์ของกาแล็กซีแอนโดรเมดามีเส้นผ่านศูนย์กลางเป็นสองเท่าของจานดาวฤกษ์ของกาแล็กซีทางช้างเผือก มวลรวมของกาแล็กซีแอนโดรเมดาคาดว่าอยู่ระหว่าง 8 x 1011 M 691 และ 1.1 x 1012 M. 74 75 มวลของดาวฤกษ์ใน M31 คือ 10-15×1010 Me โดย 30% ของมวลนั้นอยู่ในส่วนนูนกลาง 56% อยู่ในจาน และอีก 14% ที่เหลืออยู่ในรัศมีดาวฤกษ์ ผลการวิเคราะห์คลื่นวิทยุ (มวลใกล้เคียงกับกาแล็กซีทางช้างเผือก) ควรนำมาพิจารณาเป็นข้อมูลที่มีความเป็นไปได้มากที่สุด ณ ปี 2018 แม้ว่าเรื่องนี้ยังคงอยู่ระหว่างการตรวจสอบอย่างจริงจังโดยกลุ่มวิจัยหลายกลุ่มทั่วโลกก็ตาม.

ณ ปี 2019 การคำนวณปัจจุบันโดยอิงจากความเร็วหลุดพ้นและการวัดมวลไดนามิกทำให้กาแล็กซีแอนโดรเมดามีมวล 0.8 x 10¹² M ซึ่งเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของมวลใหม่ของกาแล็กซีทางช้างเผือกที่คำนวณได้ในปี 2019 ที่ 1.5×10¹² M

นอกจากดาวฤกษ์แล้ว สสารระหว่างดาวของกาแล็กซีแอนโดรเมดายังประกอบด้วยไฮโดรเจนที่เป็นกลางอย่างน้อย 7.2 x 10 M811 ไฮโดรเจนโมเลกุลอย่างน้อย 3.4 x 108 Mo (ภายใน 10 กิโลพาร์เซกส่วนในสุด) และฝุ่นละออง 5.4 x 107 M 1871.

กาแล็กซีแอนโดรเมดาถูกล้อมรอบด้วยฮาโลขนาดใหญ่ของก๊าซร้อน ซึ่งคาดว่ามีมวลครึ่งหนึ่งของมวลของดาวฤกษ์ในกาแล็กซี ฮาโลที่แทบมองไม่เห็นนี้ทอดยาวประมาณหนึ่งล้านปีแสงจากกาแล็กซีแม่ ซึ่งอยู่ครึ่งทางไปยังกาแล็กซีทางช้างเผือกของเรา การจำลองกาแล็กซีแสดงให้เห็นว่าฮาโลก่อตัวขึ้นพร้อมๆ กับกาแล็กซีแอนโดรเมดา ฮาโลนี้อุดมไปด้วยธาตุที่หนักกว่าไฮโดรเจนและฮีเลียม ซึ่งเกิดจากซูเปอร์โนวา และคุณสมบัติของมันเป็นไปตามที่คาดไว้สำหรับกาแล็กซีที่อยู่ใน "หุบเขาสีเขียว" ของแผนภาพความสว่างสีของกาแล็กซี ซูเปอร์โนวาปะทุขึ้นในจานดาวฤกษ์ของกาแล็กซีแอนโดรเมดาและขับไล่ธาตุหนักเหล่านี้ออกไปในอวกาศ ตลอดช่วงอายุของกาแล็กซีแอนโดรเมดา เกือบครึ่งหนึ่งของธาตุหนักที่สร้างโดยดาวฤกษ์ของมันได้ถูกขับไล่ออกไปไกลเกินกว่าจานดาวฤกษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 200,000 ปีแสงของกาแล็กซี.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 19 เดือน เมษายน พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 23 : 05 น. 🇹🇭

#GalaxyMapsThailand🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#KingRama10NumberOneInTheWorld👑🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://youtube.com/shorts/3ZHsGKeUERU?si=JrxMhWc6SzQGnaPT