Jupiter Planet : ดาวพฤหัสบดี ดาวเคราะห์

Size and mass of Jupiter

Jupiter is about eleven times wider than the Earth (11.208 R), while its mass is 318 times that of Earth which is 2.5 times the mass of all the other planets in the Solar System combined. It is so massive that its barycentre with the Sun lies above the Sun's surface at 1.068 solar radii from the Sun's centre Jupiter's radius is about one tenth the radius of the Sun (0.102 75 R), and its mass is one thousandth the mass of the Sun, meaning the densities of the two bodies are similar A Jupiter mass (My or Mjup) is used as a unit to describe masses of other objects, particularly extrasolar planets and brown dwarfs.

🔥 Pictures used to accompany the description:

- Image 1. Jupiter in its true colors, taken by the Hubble Space Telescope in January 2024.

- Image 2. The size of Jupiter compared to Earth and its moons.

Designations Jupiter

Pronunciation : /'dzu:pıtər/>

Named after : Jupiter

Adjectives : Jovian (/'dzouviǝn/)

Symbol : 4

Orbital characteristics Epoch J2000

Aphelion : 5.4570 AU (816,363 million km)

Perihelion : 4.9506 AU (740,595 million km)

Semi-major axis : 5.2038 AU

(778,479 million km)

Eccentricity : 0.0489

Orbital period (sidereal) : 11.862 yug

4,332.59 d, 10,476.8 Jovian solar days

Orbital period (synodic) : 398.88 d

Average orbital speed : 13.06 km/s

Mean anomaly : 20.020°

Inclination : 1.303° to ecliptic 6.09° to Sun's equator 0.32° to invariable plane

Longitude of ascending node : 100.464°

Time of perihelion : January 21, 2023

Argument of perihelion : 273.867°

Known Satellites : 115 (as of 2026)

Physical characteristics

Mean radius 69,886 ± 0.4 km

10.969 x of Earth

Equatorial radius : 71,488 ± 0.4 km

11.208 x of Earth's 0.102 75 x of Sun's

Polar radius : 66,842 ± 0.4 km

10.516 x of Earth's

Flattening : 0.06499

Surface area : 6.1457 x 1010 km²

120.5x of Earth's

Volume : 1.4309 x 1015 km3

1,321x of Earth's

Mass : (1.898 125 ± 0.000 088) × 1027 kg

317.8 x of Earth's 0.000 95 x of Sun's

Mean density : 1.326 g/cm³

Surface gravity : 24.79 m/s² 2.528 go

Moment of inertia factor : 0.2756 ± 0.0006

Escape velocity : 59.5 km/s

Synodic rotation period : 9.9258 h

(9 h 55 m 33 s)

Sidereal rotation period : 9.9250 hours

(9 h 55 m 30 s)

Equatorial rotation velocity : 12.6 km/s

Axial tilt : 3.13° (to orbit)

North pole right ascension : 268.057°

17h 52m 14s

North pole declination : 64.495°

Albedo : 0.503 (Bond) 0.538 (geometric)

Temperature : 88 K (-185 °C)

(Blackbody temperature)

Surface temp : 1 bar, 0.1 bar

mean : 78 K

max : 165 K 128 K

Apparent magnitude : -2.94 to -1.66

Absolute magnitude (H) : -9.4

Angular diameter : 29.8" to 50.1"

Atmosphere

Surface pressure : 200-600 kPa (30-90 psi) (opaque cloud deck)

Scale height : 27 km (17 mi)

Composition by volume :

89% ± 2.0% hydrogen

10% ± 2.0% helium

0.3% ± 0.1% methane

0.026% ± 0.004% ammonia

0.0028% ± 0.001% hydrogen deuteride

0.0006% ± 0.0002% ethane

0.0004% ± 0.0004% water

For example, the extrasolar planet HD 209458 b has a mass of 0.69 M, while the brown dwarf Gliese 229 b has a mass of 60.4 M 154651 Likewise, the "Jupiter radius', typically interpreted as the planet's equatorial radius, is used to describe the sizes of these objects.

Jupiter radiates more heat than it receives through solar radiation, due to the Kelvin-Helmholtz mechanism within its contracting interior, 16:30 This process causes Jupiter to shrink by about 1 mm (0.039 in) per year 1670 At the time of its formation, Jupiter was hotter and about twice its current diameter.

Theoretical models Indicate that if Jupiter had over 40% more mass, the interior would be so compressed that its volume would decrease despite the increasing amount of matter. For smaller changes in its mass, the radius would not change appreciably. As a result, Jupiter is thought to have about as large a diameter as a planet of its composition and evolutionary history can achieve, The process of further shrinkage with increasing mass would continue until appreciable stellar ignition was achieved, Although Jupiter would need to be about 75 times more massive to fuse hydrogen and become a star, its diameter is sufficient as the smallest red dwarf may be slightly larger in radius than Saturn.

Rotation

The axial tilt of Jupiter is 3.13", which is relatively small, so its seasons are insignificant compared to those of Earth and Mars Because Jupiter's rotation is the fastest of all the Solar System's planets, completing a rotation on Its axis in slightly less than ten hours; this creates an equatorial bulge easily seen through an amateur telescope. The equatorial radius is 7% longer than the polar radius. Jupiter is not a solid body, its upper atmosphere undergoes differential rotation. The rotation of Jupiter's polar atmosphere is about five minutes longer than that of the equatorial atmosphere. Three systems are used as frames of reference for tracking planetary rotation, particularly when graphing the motion of atmospheric features. System I applies to latitudes from 7" N to 7° S; its period is the planet's shortest, at 9h 50 m 30.0s. System II applies at latitudes north and south of these; its period is 9h 55 m 40.6s. 1801 System III was defined by radio astronomers and corresponds to the rotation of the planet's magnetosphere, its period is Jupiter's official rotation.

Internal structure

Before the early 21st century, most scientists proposed one of two scenarios for the formation of Jupiter. If the planet accreted first as a solid body, it would consist of a dense core, a surrounding layer of fluid metallic hydrogen (with some helium) extending outward to about 80% of the radius of the planet, 12 and an outer atmosphere consisting primarily of molecular hydrogen, Alternatively, if the planet collapsed directly from the gaseous protoplanetary disk, it was expected to completely lack a core, consisting instead of a denser and denser fluid (predominantly molecular and metallic hydrogen) all the way to the centre. Data Jupiter from the Juno mission showed that Jupiter has a diffuse core that mixes into its mantle, extending for 30-50% of the planet's. radius, and comprising heavy elements with a combined mass 7-25 times the Earth,

This mixing process could have arisen during formation, while the planet accreted solids and gases from the surrounding nebula, la Alternatively, it could have been caused by an impact from a planet of about ten Earth masses a few million years after Jupiter's formation, which would have disrupted an originally compact Jovian core Outside the layer of metallic hydrogen lies a transparent interior atmosphere of hydrogen. At this depth, the pressure and temperature are above molecular hydrogen's critical pressure of 1.3 MPa and critical temperature of 33 K. (-240.2 °C, -400.3 °F), 188 In this state, there are no distinct liquid and gas phases-hydrogen is said to be in a supercritical fluid state. The hydrogen and helium gas extending downward from the cloud layer gradually transitions to a liquid in deeper layers, possibly resembling something akin to an ocean of liquid hydrogen and other supercritical fluids, Physically, the gas gradually becomes hotter and denser as depth increases.

Rain-like droplets of helium and neon precipitate downward through the lower atmosphere, depleting the abundance of these elements in the upper atmosphere Calculations suggest that helium drops separate from metallic hydrogen at a radius of 60,000 km (37,000 mi) (11,000 km (6,800 mi) below the cloud tops) and merge again at 50,000 km (31,000 mi) (22,000 km 14,000 mij beneath the clouds). Rainfalls of diamonds have been suggested to occur, as well as on Saturn and the ice giants Uranus and Neptune.

The temperature and pressure inside Jupiter increase steadily inward as the heat of planetary formation can only escape by convection. At a surface depth where the atmospheric pressure level is about one standard Earth atmosphere (about 0.10 MPa (1 bar)), the temperature is around 165 K (-108 °C; -163 °F). The region where supercritical hydrogen changes gradually from a molecular fluid to a metallic fluid spans pressure ranges of 50-400 GPa with temperatures of 5,000-8,400 K (4,730-8,130 °C, 8,540-14,660 °F), respectively. The temperature of Jupiter's diluted core is estimated to be 20,000 K (19,700 °C; 35,500 °F) with a pressure of around 4,000 GPa.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

April 21, 2026, 13 : 15 p.m 🇹🇭

------------------+++

ขนาดและมวลของดาวพฤหัสบดี

(Size and mass of Jupiter)

ดาวพฤหัสบดีมีขนาดกว้างกว่าโลกประมาณ 11 เท่า (11.208 เท่าของรัศมีดวงอาทิตย์) ในขณะที่มวลของมันเป็น 318 เท่าของโลก ซึ่งมากกว่ามวลของดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ ในระบบสุริยะรวมกันถึง 2.5 เท่า

มันมีมวลมากจนจุดศูนย์กลางมวลของมันอยู่เหนือพื้นผิวของดวงอาทิตย์ที่ระยะ 1.068 เท่าของรัศมีดวงอาทิตย์จากศูนย์กลางของดวงอาทิตย์ รัศมีของดาวพฤหัสบดีประมาณหนึ่งในสิบของรัศมีของดวงอาทิตย์ (0.102 75 เท่าของรัศมีดวงอาทิตย์) และมวลของมันเป็นหนึ่งในพันของมวลของดวงอาทิตย์ ซึ่งหมายความว่าความหนาแน่นของวัตถุทั้งสองใกล้เคียงกัน มวลของดาวพฤหัสบดี (My หรือ Mjup)

ถูกใช้เป็นหน่วยในการอธิบายมวลของวัตถุอื่น ๆ โดยเฉพาะดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะและดาวแคระน้ำตาล.

🔥ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

- ภาพที่ 1.ดาวพฤหัสบดีในสีจริง ถ่ายโดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลในเดือนมกราคม 2024

- ภาพที่ 2. ขนาดของดาวพฤหัสบดีเมื่อเทียบกับโลกและดวงจันทร์ของโลก.

การกำหนด ดาวพฤหัสบดี

(Designations Jupiter)

การออกเสียง: /'dzu:pıtər/>

ตั้งชื่อตาม: ดาวพฤหัสบดี (Jupiter)

คำคุณศัพท์: ดาวพฤหัสบดี (/'dzouviǝn/)

สัญลักษณ์: 4

ลักษณะวงโคจร ยุค J2000

จุดไกลสุดจากดวงอาทิตย์: 5.4570 หน่วยดาราศาสตร์ (816,363 ล้านกิโลเมตร)

จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด: 4.9506 หน่วยดาราศาสตร์ (740,595 ล้านกิโลเมตร)

แกนกึ่งเอกฐาน: 5.2038 หน่วยดาราศาสตร์ (778,479 ล้านกิโลเมตร)

ค่าความเยื้องศูนย์: 0.0489

คาบการโคจร (ดาราศาสตร์): 11.862 ปี

4,332.59 วัน, 10,476.8 วันสุริยะของดาวพฤหัสบดี

คาบการโคจร (ไซโนดิก): 398.88 วัน

ความเร็ววงโคจรเฉลี่ย: 13.06 กม./วินาที

ค่าความคลาดเคลื่อนเฉลี่ย: 20.020°

มุมเอียง: 1.303° เทียบกับระนาบสุริยวิถี 6.09° เทียบกับดวงอาทิตย์

เส้นศูนย์สูตร 0.32° ถึงระนาบคงที่

ลองจิจูดของจุดตัดวงโคจรขึ้น: 100.464°

เวลาที่โลกอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด: 21 มกราคม พ.ศ 2566

มุมโคจรของจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด: 273.867°

จำนวนดาวเทียมที่รู้จัก: 115 ดวง (ณ ปี 2026)

ลักษณะทางกายภาพ

รัศมีเฉลี่ย 69,886 ± 0.4 กม.

10.969 เท่าของโลก

รัศมีเส้นศูนย์สูตร: 71,488 ± 0.4 กม.

11.208 เท่าของโลก 0.102 75 เท่าของดวงอาทิตย์

รัศมีขั้วโลก: 66,842 ± 0.4 กม.

10.516 เท่าของโลก

ค่าความเรียบ: 0.06499

พื้นที่ผิว: 6.1457 x 10¹⁰ ตารางกิโลเมตร

120.5 เท่าของโลก

ปริมาตร: 1.4309 x 10¹⁵ ลูกบาศก์กิโลเมตร

1,321 เท่าของโลก

มวล: (1.898 125 ± 0.000 088) × 1027 กก.

317.8 เท่าของโลก 0.000 95 เท่าของดวงอาทิตย์

ความหนาแน่นเฉลี่ย: 1.326 กรัม/ซม³

แรงโน้มถ่วงพื้นผิว: 24.79 m/s² 2.528 go

ค่าสัมประสิทธิ์โมเมนต์ความเฉื่อย: 0.2756 ± 0.0006

ความเร็วหลุดพ้น: 59.5 กม./วินาที

คาบการหมุนรอบตัวเอง: 9.9258 ชั่วโมง (9 ชั่วโมง 55 นาที 33 วินาที)

คาบการหมุนรอบตัวเองของโลก: 9.9250 ชั่วโมง (9 ชั่วโมง 55 นาที 30 วินาที)

ความเร็วในการหมุนรอบเส้นศูนย์สูตร: 12.6 กม./วินาที

มุมเอียงแกน: 3.13° (เทียบกับวงโคจร)

ไรต์แอสเซนชันขั้วโลกเหนือ: 268.057°; 17 นาฬิกา

52 นาที 14 วินาที

ค่าความเอียงของขั้วโลกเหนือ: 64.495°

ค่าอัลเบโด: 0.503 (แบบบอนด์) 0.538 (แบบเรขาคณิต)

อุณหภูมิ: 88 เคลวิน (-185 องศาเซลเซียส) (อุณหภูมิของวัตถุดำ)

อุณหภูมิพื้นผิว: 1 บาร์, 0.1 บาร์

ค่าเฉลี่ย: 78 ก

สูงสุด: 165 K 128 K

ความสว่างปรากฏ: -2.94 ถึง -1.66

ค่าความสว่างสัมบูรณ์ (H) : -9.4

เส้นผ่านศูนย์กลางเชิงมุม: 29.8" ถึง 50.1"

บรรยากาศ

แรงดันพื้นผิว: 200-600 กิโลปาสคาล (30-90 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว)(ชั้นเมฆทึบแสง)

ความสูงตามมาตราส่วน: 27 กิโลเมตร (17 ไมล์)

องค์ประกอบตามปริมาตร:

ไฮโดรเจน 89% ± 2.0%

ฮีเลียม 10% ± 2.0%

มีเทน 0.3% ± 0.1%

แอมโมเนีย 0.026% ± 0.004%

0.0028% ± 0.001% ไฮโดรเจนดิวเทอไรด์

อีเทน 0.0006% ± 0.0002%

น้ำ 0.0004% ± 0.0004%

ตัวอย่างเช่น ดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะ HD 209458 b มีมวล 0.69 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ในขณะที่ดาวแคระน้ำตาล Gliese 229 b มีมวล 60.4 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ในทำนองเดียวกัน "รัศมีดาวพฤหัสบดี" ซึ่งโดยทั่วไปตีความว่าเป็นรัศมีเส้นศูนย์สูตรของดาวเคราะห์ ถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายขนาดของวัตถุเหล่านี้

ดาวพฤหัสบดีแผ่ความร้อนมากกว่าที่ได้รับจากรังสีของดวงอาทิตย์ เนื่องมาจากกลไกเคลวิน-เฮล์มโฮลทซ์ภายในที่หดตัวลง 16:30 กระบวนการนี้ทำให้ดาวพฤหัสบดีหดตัวลงประมาณ 1 มิลลิเมตร (0.039 นิ้ว) ต่อปี 1670 ในช่วงเวลาที่ก่อตัวขึ้น ดาวพฤหัสบดีมีอุณหภูมิสูงกว่าและมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสองเท่าของขนาดปัจจุบัน

แบบจำลองทางทฤษฎีระบุว่า หากดาวพฤหัสบดีมีมวลเพิ่มขึ้นมากกว่า 40% ภายในจะถูกบีบอัดอย่างมากจนปริมาตรลดลงแม้ว่าปริมาณสสารจะเพิ่มขึ้นก็ตาม สำหรับการเปลี่ยนแปลงมวลที่น้อยกว่านั้น รัศมีจะไม่เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นจึงเชื่อกันว่าดาวพฤหัสบดีมีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่ที่สุดเท่าที่ดาวเคราะห์ที่มีองค์ประกอบและประวัติการวิวัฒนาการเช่นนี้จะสามารถมีได้ กระบวนการหดตัวต่อไปเมื่อมวลเพิ่มขึ้นจะดำเนินต่อไปจนกว่าจะเกิดการจุดประกายดาวฤกษ์อย่างมีนัยสำคัญ แม้ว่าดาวพฤหัสบดีจะต้องมีมวลเพิ่มขึ้นประมาณ 75 เท่าเพื่อหลอมรวมไฮโดรเจนและกลายเป็นดาวฤกษ์ แต่เส้นผ่านศูนย์กลางของมันก็เพียงพอแล้ว เนื่องจากดาวแคระแดงที่เล็กที่สุดอาจมีรัศมีใหญ่กว่าดาวเสาร์เล็กน้อย.

การหมุน (Rotation)

เล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับสิ่งต่างๆ บนโลก

และดาวอังคาร เนื่องจากการหมุนของดาวพฤหัสบดีคือ มุมเอียงแกนหมุนของดาวพฤหัสบดีอยู่ที่ 3.13" ซึ่งค่อนข้างน้อย ดังนั้นฤดูกาลของดาวพฤหัสบดีจึงเปลี่ยนแปลงเร็วที่สุดในบรรดาดาวเคราะห์ทั้งหมดในระบบสุริยะ โดยหมุนรอบแกนของตัวเองในเวลาไม่ถึงสิบชั่วโมง ทำให้เกิดส่วนนูนบริเวณเส้นศูนย์สูตรที่มองเห็นได้ง่ายผ่านกล้องโทรทรรศน์สมัครเล่น รัศมีบริเวณเส้นศูนย์สูตรยาวกว่ารัศมีบริเวณขั้วโลก 7% ดาวพฤหัสบดีไม่ใช่วัตถุแข็ง แต่ชั้นบรรยากาศด้านบนมีการหมุนแบบไม่สม่ำเสมอ การหมุนของชั้นบรรยากาศบริเวณขั้วโลกของดาวพฤหัสบดีใช้เวลานานกว่าการหมุนของชั้นบรรยากาศบริเวณเส้นศูนย์สูตรประมาณห้านาที มีระบบอ้างอิงสามระบบที่ใช้ในการติดตามการหมุนของดาวเคราะห์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อวาดกราฟการเคลื่อนที่ของลักษณะทางบรรยากาศ ระบบที่ 1 ใช้กับละติจูดตั้งแต่ 7" เหนือถึง 7° ใต้ คาบการโคจรของระบบนี้คือคาบที่สั้นที่สุดของดาวเคราะห์ คือ 9 ชั่วโมง 50 นาที 30.0 วินาที ระบบที่ 2 ใช้กับละติจูดทางเหนือและใต้ของระบบนี้ คาบการโคจรของระบบนี้คือ 9 ชั่วโมง 55 นาที 40.6 วินาที ระบบที่ 3 ถูกกำหนดขึ้นในปี ค.ศ. 1801 โดยนักดาราศาสตร์วิทยุและสอดคล้องกับ...

ไม่ใช่วัตถุที่เป็นของแข็ง แต่เป็นชั้นบรรยากาศด้านบน เกิดการหมุนที่แตกต่างกัน การหมุน

การหมุนของสนามแม่เหล็กของดาวเคราะห์

คาบการโคจร คือ ระยะเวลาการหมุนรอบตัวเองอย่างเป็นทางการของดาวพฤหัสบดี.

โครงสร้างภายใน

(Internal structure)

ก่อนต้นศตวรรษที่ 21 นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่เสนอสมมติฐานสองข้อเกี่ยวกับการก่อตัวของดาวพฤหัสบดี หากดาวเคราะห์ก่อตัวขึ้นครั้งแรกในรูปของวัตถุแข็ง มันจะประกอบด้วยแกนกลางที่หนาแน่น ชั้นไฮโดรเจนโลหะเหลวที่ล้อมรอบ (มีฮีเลียมบ้าง) แผ่ขยายออกไปประมาณ 80% ของรัศมีของดาวเคราะห์ และชั้นบรรยากาศภายนอกที่ประกอบด้วยไฮโดรเจนโมเลกุลเป็นหลัก ในทางกลับกัน หากดาวเคราะห์ยุบตัวลงโดยตรงจากจานดาวเคราะห์ก่อนกำเนิดที่เป็นก๊าซ คาดว่าจะไม่มีแกนกลางเลย แต่จะประกอบด้วยของเหลวที่มีความหนาแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ (ส่วนใหญ่เป็นไฮโดรเจนโมเลกุลและโลหะ) ไปจนถึงศูนย์กลาง ข้อมูลจากภารกิจจูโนแสดงให้เห็นว่าดาวพฤหัสบดีมีแกนกลางที่กระจายตัวผสมกับชั้นแมนเทิล แผ่ขยายออกไป 30-50% ของดาวเคราะห์

และประกอบด้วยธาตุหนักที่มีมวลรวมกัน 7-25 เท่าของโลก กระบวนการผสมนี้อาจเกิดขึ้นในระหว่างการก่อตัว ขณะที่ดาวเคราะห์สะสมของแข็งและก๊าซจากเนบิวลาโดยรอบ หรืออาจเกิดจากการชนของดาวเคราะห์ที่มีมวลประมาณสิบเท่าของโลกไม่กี่ล้านปีหลังจากที่ดาวพฤหัสบดีก่อตัว ซึ่งจะทำให้แกนกลางของดาวพฤหัสบดีที่เดิมทีมีความหนาแน่นสูงแตกกระจาย ด้านนอกชั้นของไฮโดรเจนโลหะเป็นชั้นบรรยากาศภายในที่โปร่งใสของไฮโดรเจน ที่ระดับความลึกนี้ ความดันและอุณหภูมิสูงกว่าความดันวิกฤตของไฮโดรเจนโมเลกุลที่ 1.3 MPa และอุณหภูมิวิกฤตที่ 33 K (-240.2 °C, -400.3 °F) 188 ในสภาวะนี้ ไม่มีสถานะของเหลวและก๊าซที่แตกต่างกัน - ไฮโดรเจนคือกล่าวกันว่าอยู่ในสถานะของไหลยิ่งยวด

การขยายตัวของก๊าซไฮโดรเจนและฮีเลียม

ที่แผ่ขยายลงมาจากชั้นเมฆจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นของเหลวในชั้นที่ลึกกว่า อาจคล้ายกับมหาสมุทรของไฮโดรเจนเหลวและของไหลยิ่งยวดอื่นๆ ในทางกายภาพ ก๊าซจะค่อยๆ ร้อนขึ้นและหนาแน่นขึ้นเมื่อความลึกเพิ่มขึ้น.

ละอองฮีเลียม และนีออนที่มีลักษณะคล้ายฝนจะตกลงมาผ่านชั้นบรรยากาศเบื้องล่าง ทำให้ปริมาณของธาตุเหล่านี้ในชั้นบรรยากาศเบื้องบนลดลง (56193 การคำนวณชี้ให้เห็นว่าละอองฮีเลียมจะแยกตัวออกจากไฮโดรเจนโลหะที่รัศมี 60,000 กม. (37,000 ไมล์) (11,000 กม. (6,800 ไมล์) ใต้ชั้นเมฆ) และรวมตัวกันอีกครั้งที่ 50,000 กม. (31,000 ไมล์) (22,000 กม. 14,000 ไมล์) ใต้ชั้นเมฆ) มีการเสนอว่าอาจเกิดฝนเพชรขึ้นได้ เช่นเดียวกับบนดาวเสาร์และดาวเคราะห์ยักษ์น้ำแข็งยูเรนัสและเนปจูน.

อุณหภูมิและความดันภายในดาวพฤหัสบดีเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจากด้านในสู่ด้านนอก เนื่องจากความร้อนจากการก่อตัวของดาวเคราะห์สามารถระบายออกไปได้โดยการพาความร้อนเท่านั้น ที่ระดับความลึกของพื้นผิวซึ่งความดันบรรยากาศอยู่ที่ประมาณหนึ่งบรรยากาศมาตรฐานของโลก (ประมาณ 0.10 MPa (1 บาร์)) อุณหภูมิจะอยู่ที่ประมาณ 165 K (-108 °C; -163 °F) บริเวณที่ไฮโดรเจนยิ่งยวดเปลี่ยนสถานะจากของเหลวโมเลกุลเป็นของเหลวโลหะอย่างค่อยเป็นค่อยไปนั้น ครอบคลุมช่วงความดัน 50-400 GPa และอุณหภูมิ 5,000-8,400 K (4,730-8,130 °C, 8,540-14,660 °F) ตามลำดับ อุณหภูมิของแกนกลางที่เจือจางของดาวพฤหัสบดีคาดว่าอยู่ที่ 20,000 K (19,700 °C; 35,500 °F) และความดันประมาณ 4,000 GPa.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 21 เดือน เมษายน พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 13 : 15 น. 🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#KingRama10NumberOneInTheWorld👑🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://youtube.com/shorts/YaURrHEJdfs?si=Of62oQi8RP-Vf5_O