การล่าอาณานิคมในอวกาศ : Space colonization 🇹🇭

🔥 Pictures used to accompany the description:

1. SpaceX has long considered settling and colonizing Mars as its prime objective

2. Photo of the first national flag assembled by a human on the Moon (Apollo 11, 1969). With colonization of space having been a critically discussed issue since the dawn of the space age, resulting in the Outer Space Treaty (1967), the flag was not to symbolize any territorial claims.

3. Artist's rendering of an envisioned

Tunar mining facility

4. A computer-generated image from 2005 showing the distribution of mostly space debris in geocentric orbit with two areas of concentration: Geostationary orbit and low Earth orbit

5. This image is part of a series of articles about Thailand's space program.

6. Gemini 5 mission badge (1965) connecting spaceflight to colonial endeavours

7. The logo and name of the in the past pursued Lunar Gateway references the St. Louis Gateway Arch, which some see as associating Mars with the American frontier and like the whole Artemis program with the manifest destiny mentality of American settler colonialism

8. Through the Commercial LEO Destinations program, the Axiom Station can gradually establish commercial uses and become economically sustainable.

Space colonization

Space colonization, or Extraterrestrial colonization, is the establishment of human settlements or colonies in outer space and on astronomical bodies. The concept, in Its broadest sense, has been applied to any permanent human presence in space, such as a space habitat or other extraterrestrial settlements. It may involve a process of territorial occupation of resource control for commercial purposes, such as extraterrestrial mining.

Making territorial claims in space is prohibited by International space law, defining space as a common heritage. International space law has had the goal to prevent colonial claims and militarization of space, and has advocated the installation of international regimes to regulate access to and sharing of space, particularly for specific locations such as the limited space of geostationary orbital or the Moon. To date, no permanent space settlement other than temporary space habitats have been established, nor has any extraterrestrial territory or land been internationally claimed. Currently there are also no plans for building a space colony by any government. However, many proposals, speculations, and designs, particularly for extraterrestrial settlements have been made through the years, and a considerable number of space colonization advocates and groups are active. Currently, the dominant private launch provider SpaceX, has been the most prominent organization planning space colonization on Mars, though having not reached a development stage beyond launch and landing systems.

Space colonization raises numerous socio-political questions. Many arguments for and against space settlement have been made. The two most common reasons in favor of colonization are the survival of humans and life Independent of Earth, making humans a multiplanetary species,

In the event of a planetary-scale disaster (natural or human-made), and the commercial use of space particularly for enabling a more sustainable expansion of human society through the availability of additional resources in space, reducing environmental damage on and exploitation of Earth. The most common objections include concerns that the commodification of the cosmos may be likely to continue pre-existing detrimental processes such as environmental degradation, economic inequality and wars, enhancing the interests of the already powerful, and at the cost of investing in solving existing major environmental and social issues,

The mere construction of an extraterrestrial settlement, with the needed infrastructure, presents daunting technological, economic and social challenges. Space settlements are generally conceived as providing for nearly all (or all) the needs of larger numbers of humans. The environment in space is very hostile to human life and not readily accessible, particularly for maintenance and supply. It would involve much advancement of currently primitive technologies, such as controlled ecological life-support systems. With the high cost of orbital spaceflight (around $1400 per kg, or $640 per pound, to low Earth orbit by SpaceX Falcon Heavy), a space settlement would currently be massively expensive, but ongoing progress in reusable launch systems aim to change that (possibly reaching $20 per kg to orbit), and in creating automated manufacturing and construction techniques.

Definition dit

Space colonization has been in a broad sense referred to as space settlement, space humanization or space habitation. Space colonization in a narrow sense refers to space settlements, as envisioned by Gerard K. O'Neill,  It is characterized by elements such as: settlement and exploitation, 14 as well as territorial claim, The concept in its broad sense has been applied to any permanent human presence, even robotic,  Particularly along with the term "settlement", being imprecisely applied to any human space habitat, from research stations to self-sustaining communities in space. The words colony and colonization are terms rooted in colonial history on Earth, making them human geographic as well as particularly political terms. This broad use for any permanent human activity and development in space has been criticized, particularly as colonialist and undifferentiated (see below Objections).

In this sense, a colony is a settlement that claims territory and exploits it for the settlers or their metropole. Therefore, a human outpost, while possibly a space habitat or even a space settlement, does not automatically constitute a space colony.  Some have argued the presence of certain mechanisms or institutions are symptoms of having achieved a "critical mass"; for instance, sci-fi author Neal Stephenson argued a small Martian colony would feel more like living on a U.S. Navy nuclear submarine than being part of a vibrant community While economists Karl T. Muth and Jodi N. Beggs argued that, to meet American cultural and judicial norms, a Martian colony would need a large enough population to offer a defendant a jury of twelve strangers.

Therefore, any basing can be part of colonization, while colonization can be understood as a process that is open to more claims, beyond basing. The International Space Station, the longest-occupied extraterrestrial habitat thus far, does not claim territory and thus is not usually considered a colony.

Moriba Jah has criticized existing approaches to orbital space as colonialist, such as for satellites, on the grounds that it involves claiming ownership instead of collaborative stewardship. Some advocates of peaceful human settlement of space have argued against use of the word "colony" and related terms, so as to avoid confusing their goals with colonialism on Earth.

History

In the first half of the 17th century John Wilkins suggested In A Discourse Concerning a New Planet that future adventurers like Francis Drake and Christopher Columbus might reach the Moon and allow people to live there. 

The first known work on space colonization was the 1869 novella The Brick Moon by Edward Everett Hale, about an inhabited artificial satellite. In 1897, Kurd Lasswitz also wrote about space colonies in his book Auf zwei Planeten (Two Planets). The Russian rocket science pioneer Konstantin Tsiolkovsky foresaw elements of the space community in his book Beyond Planet Earth written about 1900. Tsiolkovsky imagined his space travelers building greenhouses and raising crops in space. Tsiolkovsky believed that going into space would help perfect human beings, leading to Immortality and peace. One of the first to speak about space colonization was Cecil Rhodes who in 1902 spoke about "these stars that you see overhead at night, these vast worlds which we can never reach", adding "I would annex the planets if I could; I often think of that. It makes me sad to see them so clear and yet so far in the 1920s John Desmond Bernal, Hermann Oberth, Guido von Pirquet and Herman Noordung further developed the idea. Wernher von Braun contributed his ideas in a 1952 Colllers magazine article. In the 1950s and 1960s, Dandridge M. Colel? published his ideas.

When orbital spaceflight was achieved in the 1950s colonialism was still a strong international project, e.g. easing the United States to advance its space program and space in general as part of a "New Frontier" ) As the Space Age was developing, decolonization gained again in force, producing many newly independent countries. These newly independent countries confronted spacefaring countries, demanding an anti-colonial stance and regulation of space activity when space law was raised and negotiated internationally. Fears of confrontations because of land grabs and an arms race in space between the few countries with spaceflight capabilities grew and were ultimately shared by the spacefaring countries themselves. This produced the wording of the agreed on International space law, starting with the Outer Space Treaty of 1967, calling space a 'province of all mankind" and securing provisions for International regulation and sharing of outer space.

The advent of geostationary satellites raised the case of limited space in outer space. In the 1960s and with an initial focus on communications spectrum management, the international community agreed to regulate the assignment of slots in the geosynchronous (GEO) belt through the International Telecommunication Union (ITU), Today, any company or nation planning to launch a satellite to GEO must apply to the ITU for an orbital slot, 30 A group of equatorial countries, all of which were countries that were once colonies of colonial empires, but without spaceflight capabilities, signed in 1976 the Bogota Declaration. These countries declared that geostationary orbit is a limited natural resource and belongs to the equatorial countries directly below, seeing it not as part of outer space, humanity's common. Through this, the declaration challenged the dominance of geostationary orbit by spacefaring countries through identifying their dominance as imperialistic.

Writers continued to address space colonization concepts by publishing books in the mid-1970s such as The High Frontier: Human Colonies in Space by Gerard K. O'Neill and Colonies in Space by T. A. Heppenheimer.

In 1975, the first international joint space mission occurred as a symbol of the policy of détente that the two superpowers were pursuing at the time. The U.S. Apollo and Soviet Soyuz spacecraft docked in earth orbit for almost two days,  in 1977, the first sustained space habitat, the Salyut 6 station, was put into Earth's orbit. Eventually the first space stations were succeeded by the ISS, today's largest human outpost in space and closest to a space settlement. Built and operated under a multilateral regime, it has become a blueprint for future stations, such as around and possibly on the Moon. Additional discourse on living in space was generated by writers including Marianne J. Dyson who wrote Home on the Moon, Living on a Space Frontier in 2003 Peter Eckart wrote Lunar Base Handbook in 200639 and then Harrison Schmitt's Retum to the Moon written in 2007.

An international regime for lunar activity was demanded by the international Moon Treaty, but is currently developed multilaterally as with the Artemis Accords, Threats to existing treaties come in areas such as space debris because of the lack of regulation on disposition of assets by operators (and controlling sovereign power) once their mission is complete. The only habitation on a different celestial body so far have been the temporary habitats of the crewed lunar landers. Similar to the Artemis program, China is leading an effort to develop a lunar base called the International Lunar Research Station beginning in the 2030 s.

Justification

Survival of human civilization

A primary argument calling for space colonization is the long-term survival of human civilization and terrestrial life. 

By developing alternative locations off Earth, the planet's species, including humans, could live on in the event of natural or hun made disasters on Earth.

On two occasions, theoretical physicist and cosmologist Stephen Hawking argued for space colonization as a means of sav humanity. In 2001, Hawking predicted that the human race would become extinct within the next thousand years unless col could be established in space. in 2010, he stated that humanity faces two options: either we colonize space within the ne hundred years, or we will face the long-term prospect of extinction.

In 2005, then NASA Administrator Michael Griffin identified space colonization as the ultimate goal of current spaceflight pr saying The goal isn't just scientific exploration... it's also about extending the range of human habitat out from Earth into the solar system as we go forward in time... In the long run, a single-planet species will not survive... If we humans want to survive for hundreds of thousands of millions of years, we must ultimately populate other planets. Now, today the technology is such that this is barely conceivable. We're in the infancy of it.... I'm talking about that one day, I don't know when that day is, but there will be more human beings who live off the Earth than on it. We may well have people living o the Moon. We may have people living on the moons of Jupiter and other planets. We may have people making habitats asteroids... I know that humans will colonize the solar system and one day go beyond.

Louis J. Halle Jr., formerly of the United States Department of State, wrote in Foreign Affairs (Summer 1980) that the coloniz space will protect humanity in the event of global nuclear warfare. The physicist Paul Davies also supports the view that planetary catastrophe threatens the survival of the human species on Earth, a self-sufficient colony could "reverse-colonize and restore human civilization. The author and journalist William E. Burrows and the biochemist Robert Shapiro proposed a project, the Alliance to Rescue Civilization, with the goal of establishing an off-Earth "backup" of human civilization. Based on his Copernican principle, J. Richard Gott has estimated that the human race could survive for another 7.8 million y but it is not likely to ever colonize other planets. However, he expressed a hope to be proven wrong, because "colonizing oth worlds is our best chance to hedge our bets and improve the survival prospects of our species"

In a theoretical study from 2019, a group of researchers have pondered the long-term trajectory of human civilization,  It is that due to Earth's finitude as well as the limited duration of the Solar System, mankind's survival into the far future will very require extensive space colonization 8,221 This 'astronomical trajectory of mankind, as it is termed, could come about in steps: First step, space colonies could be established at various habitable locations-be it in outer space or on celestial bo away from Earth and allowed to remain temporarily dependent on support from Earth. In the second step, these colonies gradually become self-sufficient, enabling them to survive if or when the mother civilization on Earth fails or dies. Third step colonies could develop and expand their habitation by themselves on their space stations or celestial bodies, for example vi terraforming. In the fourth step, the colonies could self-replicate and establish new colonies further into space, a process th then repeat itself and continue at an exponential rate throughout the cosmos. However, this astronomical trajectory may no lasting one, as it will most likely be interrupted and eventually decline due to resource depletion or straining competition bet various human factions, bringing about some star wars' scenario.

Vast resources in space

Steady state economy & Pushing some of the terrestrial limits into outer space

Resources in space, both in materials and energy, are enormous. The Solar System has enough material and energy to support anywhere from several thousand to over a billion times the current Earth-based human population, mostly from the Sun Itself

Asteroid mining will likely be a key player in space colonization. Water and materials to make structures and shielding can be easily found in asteroids. Instead of resupplying on Earth, mining and fuel stations need to be established on asteroids to facilitate better space travel, Optical mining is the term NASA uses to describe extracting materials from asteroids, NASA believes by using propellant derived from asteroids for exploration to the moon, Mars, and beyond will save $100 billion. If funding and technology come sooner than estimated, asterold mining might be possible within a decade.

Although some items of the infrastructure requirements above can already be easily produced on Earth and would therefore not be very valuable as trade items (oxygen, water, base metal ores, silicates, etc.), other high-value items are more abundant, more easily produced, of higher quality, or carn only be produced in space. These could provide (over the long-term) a high return on the initial Investment in space infrastructure, Some of these high-value trade goods include precious metals,  gemstones,  Power, solar cells,  Ball bearings,  Semi-conductors,  and Pharmaceuticals. The mining and extraction of metals from a small asteroid the size of Amun or 1986 DA, both small near-Earth asteroids, may yield 30 times as much metal as humans have mined throughout history. A metal asteroid this size would be worth approximately US$20 trillion at 2001 market prices.

The main impediments to commercial exploitation of these resources are the very high cost of initial investment, the very long period required for the expected return on those investments (The Eros Project plans a 50-year development), hal and the fact that the venture has never been carried out before the high-risk nature of the Investment.

Expansion with fewer negative consequences

Holocene extinction

Expansion of humans and technological progress has usually resulted in some form of environmental devastation, and destruction of ecosystems and their accompanying wildlife. In the past, expansion has often come at the expense of displacing many Indigenous peoples, the resulting treatment of these peoples ranging anywhere from encroachment to genocide. Because space has no known life, this need not be a consequence, as some space settlement advocates have pointed out. However, on some bodies of the Solar System, there is the potential for extant native lifeforms and so the negative consequences of space colonization cannot be dismissed,  Counterarguments state that changing only the location but not the logic of exploitation will not create a more sustainable future.

Alleviating overpopulation and resource demand :

An argument for space colonization is to mitigate proposed impacts of overpopulation of Earth, such as resource depletion if the resources of space were opened to use and viable life-supporting habitats were built, Earth would no longer define the limitations of growth. Although many of Earth's resources are non-renewable, off-planet colonies could satisfy the majority of the planet's resource requirements. With the availability of extraterrestrial resources, demand on terrestrial ones would decline,  Proponents of this idea include Stephen Hawking and Gerard K. O'Neill,

Others including cosmologist Carl Sagan and science fiction writers Arthur C. Clarke, and Isaac Asimov,  have argued that shipping any excess population Into space is not a viable solution to human overpopulation. According to Clarke, "the population battle must be fought or won here on Earth"  The problem for these authors is not the lack of resources in space (as shown in books such as Mining the Sky), but the physical impracticality of shipping vast numbers of people into space to "solve" overpopulation on Earth.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

April 28, 2026, 12 : 43 p.m 🇹🇭

---------------+++

🔥 ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

1. SpaceX พิจารณามานานแล้วว่าการตั้งถิ่นฐานและสร้างอาณานิคมบนดาวอังคารเป็นเป้าหมายหลักของบริษัท

2. ภาพธงชาติแรกที่มนุษย์ประกอบขึ้นบนดวงจันทร์ (ยานอวกาศอะพอลโล 11, ปี 1969) เนื่องจากการตั้งถิ่นฐานในอวกาศเป็นประเด็นที่ถูกถกเถียงกันอย่างมากนับตั้งแต่เริ่มต้นยุคอวกาศ จนนำไปสู่สนธิสัญญาอวกาศ (ปี 1967) ธงนี้จึงไม่ได้มีไว้เพื่อเป็นสัญลักษณ์แทนการอ้างสิทธิ์ในดินแดนใดๆ

3. ภาพจำลองของโรงงานทำเหมืองแร่ทูนาร์ที่ศิลปินจินตนาการไว้

4. ภาพที่สร้างขึ้นด้วยคอมพิวเตอร์ในปี 2005 แสดงให้เห็นการกระจายตัวของเศษซากอวกาศส่วนใหญ่ในวงโคจรของโลก โดยมีสองพื้นที่ที่มีการกระจุกตัว วงโคจรค้างฟ้า และวงโคจรต่ำของโลก

5. เป็นภาพส่วนหนึ่งของชุดบทความเกี่ยวกับการบินอวกาศของประเทศไทย

6. ตราสัญลักษณ์ภารกิจเจมินี 5 (ปี 1965) เชื่อมโยงการบินอวกาศกับความพยายามในการล่าอาณานิคม

7. โลโก้และชื่อของ Lunar Gateway ที่เคยดำเนินการในอดีตนั้นอ้างอิงถึง St. Louis Gateway Arch ซึ่งบางคนมองว่าเป็นการเชื่อมโยงดาวอังคารกับพรมแดนของอเมริกา และเช่นเดียวกับโครงการ Artemis ทั้งหมด กับความคิดเรื่องชะตากรรมที่กำหนดไว้ล่วงหน้าของลัทธิล่าอาณานิคมของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอเมริกัน

8. ด้วยโครงการ Commercial LEO Destinations สถานี Axiom สามารถค่อยๆ พัฒนาการใช้งานเชิงพาณิชย์และสร้างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจได้.

การล่าอาณานิคมในอวกาศ

(Space colonization)

การตั้งถิ่นฐานในอวกาศ หรือการตั้งอาณานิคมนอกโลก คือการสร้างที่อยู่อาศัยหรืออาณานิคมของมนุษย์ในอวกาศและบนวัตถุทางดาราศาสตร์ แนวคิดนี้ในความหมายกว้างที่สุด หมายถึงการมีอยู่ถาวรของมนุษย์ในอวกาศ เช่น ที่อยู่อาศัยในอวกาศหรือที่อยู่อาศัยนอกโลกอื่นๆ อาจเกี่ยวข้องกับกระบวนการครอบครองพื้นที่หรือการควบคุมทรัพยากรเพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้า เช่น การทำเหมืองแร่ในอวกาศ.

การอ้างสิทธิ์ในดินแดนในอวกาศ คือ ขัดต่อกฎหมายอวกาศระหว่างประเทศ การกำหนดให้พื้นที่อวกาศเป็นมรดกร่วมกัน กฎหมายอวกาศระหว่างประเทศมีเป้าหมายเพื่อป้องกันการอ้างสิทธิ์ในอาณานิคมและการใช้พื้นที่อวกาศเพื่อการทหาร และสนับสนุนการจัดตั้งระบอบระหว่างประเทศเพื่อควบคุมการเข้าถึงและการแบ่งปันพื้นที่อวกาศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานที่เฉพาะ เช่น พื้นที่จำกัดของวงโคจรค้างฟ้าหรือดวงจันทร์ จนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีการตั้งถิ่นฐานถาวรในอวกาศนอกเหนือจากที่อยู่อาศัยในอวกาศชั่วคราว และยังไม่มีการอ้างสิทธิ์ในดินแดนหรือผืนดินนอกโลกในระดับนานาชาติ ปัจจุบันยังไม่มีรัฐบาลใดวางแผนสร้างอาณานิคมในอวกาศ อย่างไรก็ตาม มีข้อเสนอ การคาดการณ์ และการออกแบบมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการตั้งถิ่นฐานนอกโลก ตลอดหลายปีที่ผ่านมาและมีผู้สนับสนุนและกลุ่มต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการตั้งถิ่นฐานในอวกาศจำนวนมากที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่ ปัจจุบัน SpaceX ผู้ให้บริการปล่อยจรวดเอกชนรายใหญ่ที่สุด เป็นองค์กรที่โดดเด่นที่สุดในการวางแผนการตั้งถิ่นฐานในอวกาศบนดาวอังคาร แม้ว่าจะยังไม่บรรลุความคืบหน้าใดๆ ก็ตาม ขั้นตอนที่ก้าวข้ามระบบการปล่อยและลงจอด

การตั้งถิ่นฐานในอวกาศก่อให้เกิดคำถามทางสังคมและการเมืองมากมาย มีการโต้แย้งทั้งฝ่ายสนับสนุนและฝ่ายคัดค้านการตั้งถิ่นฐานในอวกาศมากมาย เหตุผลสองประการที่พบบ่อยที่สุดในการสนับสนุนการตั้งถิ่นฐานคือ การอยู่รอดของมนุษย์และสิ่งมีชีวิตที่พึ่งพาตนเองได้จากโลก ทำให้มนุษย์กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่บนหลายดาวเคราะห์ ในกรณีที่เกิดภัยพิบัติระดับดาวเคราะห์ (ธรรมชาติหรือที่มนุษย์สร้างขึ้น) และการใช้ประโยชน์จากอวกาศในเชิงพาณิชย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อช่วยให้การขยายตัวของสังคมมนุษย์มีความยั่งยืนมากขึ้นผ่านการมีทรัพยากรเพิ่มเติมในอวกาศ ลดความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมและการใช้ประโยชน์จากโลกอย่างไม่เหมาะสม ข้อโต้แย้งที่พบบ่อยที่สุด ได้แก่ ความกังวลว่าการทำให้จักรวาลกลายเป็นสินค้าอาจจะทำให้กระบวนการที่เป็นอันตรายที่มีอยู่แล้ว เช่น การเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ และสงคราม ยังคงดำเนินต่อไป เพิ่มผลประโยชน์ให้กับผู้มีอำนาจอยู่แล้วและเกิดขึ้นโดยแลกกับการลงทุนในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อมและสังคมที่สำคัญที่มีอยู่.

การสร้างที่อยู่อาศัยนอกโลกพร้อมโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นนั้น ก่อให้เกิดความท้าทายทางด้านเทคโนโลยี เศรษฐกิจ และสังคมอย่างมาก โดยทั่วไปแล้ว ที่อยู่อาศัยในอวกาศถูกออกแบบมาเพื่อรองรับความต้องการเกือบทั้งหมด (หรือทั้งหมด) ของมนุษย์จำนวนมากสภาพแวดล้อมในอวกาศนั้นไม่เอื้อต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์ และเข้าถึงได้ยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการบำรุงรักษาและการจัดหาเสบียง จำเป็นต้องมีการพัฒนาเทคโนโลยีที่ล้าสมัยในปัจจุบันอย่างมาก เช่น ระบบช่วยชีวิตทางนิเวศวิทยาแบบควบคุมได้ ด้วยต้นทุนที่สูงมากของการเดินทางสู่อวกาศ (ประมาณ 1,400 ดอลลาร์ต่อกิโลกรัม หรือ 640 ดอลลาร์ต่อปอนด์ สำหรับการส่งขึ้นสู่วงโคจรต่ำของโลกโดยจรวด SpaceX Falcon Heavy) การตั้งถิ่นฐานในอวกาศในปัจจุบันจึงมีราคาแพงมาก แต่ความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องในระบบปล่อยจรวดที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้นั้นมีเป้าหมายที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งนั้น (อาจลดลงเหลือ 20 ดอลลาร์ต่อกิโลกรัมสำหรับการส่งขึ้นสู่วงโคจร) และในการสร้างเทคนิคการผลิตและการก่อสร้างแบบอัตโนมัติ.

คำจำกัดความ

(Definition dit)

การตั้งถิ่นฐานในอวกาศนั้นโดยทั่วไปแล้วหมายถึง การตั้งถิ่นฐานในอวกาศ การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในอวกาศ หรือการอยู่อาศัยในอวกาศ

การตั้งถิ่นฐานในอวกาศในความหมายแคบ หมายถึงการตั้งถิ่นฐานในอวกาศ ตามที่เจอราร์ด เค. โอ'นีล จินตนาการไว้ โดยมีลักษณะเด่นคือ การตั้งถิ่นฐานและการแสวงหาประโยชน์¹⁴ รวมถึงการอ้างสิทธิ์ในดินแดน ส่วนแนวคิดในความหมายกว้างนั้น ได้ถูกนำไปใช้กับการมีอยู่ถาวรของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นหุ่นยนต์ก็ตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใช้ร่วมกับคำว่า "การตั้งถิ่นฐาน" ซึ่งถูกนำไปใช้แบบไม่เจาะจงกับที่อยู่อาศัยของมนุษย์ในอวกาศทุกรูปแบบ ตั้งแต่สถานีวิจัยไปจนถึงชุมชนที่พึ่งพาตนเองได้ในอวกาศ คำว่าอาณานิคมและการตั้งถิ่นฐานเป็นคำที่มีรากฐานมาจากประวัติศาสตร์อาณานิคมบนโลก ทำให้เป็นคำทางภูมิศาสตร์ของมนุษย์และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นคำทางการเมือง การใช้คำในวงกว้างนี้สำหรับกิจกรรม และการพัฒนาถาวรของมนุษย์ในอวกาศได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ของลัทธิล่าอาณานิคมและการไม่แยกแยะ (ดูข้อโต้แย้งด้านล่าง).

ในแง่นี้ อาณานิคมคือการตั้งถิ่นฐานที่อ้างสิทธิ์ในดินแดนและใช้ประโยชน์จากดินแดนนั้นเพื่อผู้ตั้งถิ่นฐานหรือเมืองหลวงของตน ดังนั้น ด่านหน้าของมนุษย์ แม้จะเป็นที่อยู่อาศัยในอวกาศหรือแม้แต่การตั้งถิ่นฐานในอวกาศ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นอาณานิคมในอวกาศโดยอัตโนมัติ บางคนโต้แย้งว่าการมีอยู่ของกลไกหรือสถาบันบางอย่างเป็นอาการของการบรรลุ "มวลวิกฤต" ตัวอย่างเช่น นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ นีล สตีเฟนสัน โต้แย้งว่าอาณานิคมขนาดเล็กบนดาวอังคารจะให้ความรู้สึกเหมือนอาศัยอยู่บนเรือดำน้ำนิวเคลียร์ของกองทัพเรือสหรัฐฯ มากกว่าการเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนที่มีชีวิตชีวา ในขณะที่นักเศรษฐศาสตร์ คาร์ล ที. มัธ (Karl T. Muth)

และ โจดี เอ็น. เบกส์ (Jodi N. Beggs)

แย้งว่า เพื่อให้สอดคล้องกับบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมและกฎหมายของอเมริกา อาณานิคมบนดาวอังคารจะต้องมีประชากรมากพอที่จะเสนอคณะลูกขุนที่ประกอบด้วยคนแปลกหน้าสิบสองคนให้แก่จำเลยได้.

ดังนั้น การสร้างฐานใดๆ ก็ตามจึงถือเป็นส่วนหนึ่งของการล่าอาณานิคม ในขณะที่การล่าอาณานิคมสามารถเข้าใจได้ว่าเป็นกระบวนการที่เปิดกว้างต่อการอ้างสิทธิ์อื่นๆ นอกเหนือจากการสร้างฐาน สถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยนอกโลกที่มีผู้คนอาศัยอยู่ยาวนานที่สุดในปัจจุบัน ไม่ได้อ้างสิทธิ์ในดินแดนใดๆ ดังนั้นโดยทั่วไปจึงไม่ถือว่าเป็นอาณานิคม

โมริบา จาห์ วิพากษ์วิจารณ์แนวทางที่มีอยู่ในการใช้พื้นที่วงโคจร เช่น ดาวเทียม ว่าเป็นการล่าอาณานิคม เนื่องจากเป็นการอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของแทนที่จะเป็นการดูแลร่วมกัน ผู้สนับสนุนการตั้งถิ่นฐานอย่างสันติของมนุษย์ในอวกาศบางคนได้โต้แย้งไม่ให้ใช้คำว่า "อาณานิคม" และคำที่เกี่ยวข้อง เพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้เป้าหมายของพวกเขาสับสนกับการล่าอาณานิคมบนโลก.

ประวัติศาสตร์

(History)

ในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 17 จอห์น วิลกินส์ ได้เสนอในหนังสือ "บทความเกี่ยวกับดาวเคราะห์ดวงใหม่" ว่านักผจญภัยในอนาคตอย่างฟรานซิส เดรก และคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส อาจเดินทางไปถึงดวงจันทร์และทำให้มนุษย์สามารถอาศัยอยู่บนนั้นได้

งานเขียนชิ้นแรกที่เป็นที่รู้จักเกี่ยวกับการตั้งอาณานิคมในอวกาศคือนวนิยายเรื่อง The Brick Moon ในปี 1869 โดยเอ็ดเวิร์ด เอเวอเร็ตต์ เฮล ซึ่งกล่าวถึงดาวเทียมเทียมที่มีมนุษย์อาศัยอยู่ ในปี 1897 เคิร์ด ลาสวิตซ์ ก็เขียนเกี่ยวกับอาณานิคมในอวกาศในหนังสือของเขาชื่อ Auf zwei Planeten (สองดาวเคราะห์) คอนสแตนติน ซิโอลคอฟสกี ผู้บุกเบิกวิทยาศาสตร์จรวดชาวรัสเซีย ได้มองเห็นองค์ประกอบของชุมชนอวกาศในหนังสือของเขาชื่อ Beyond Planet Earth ซึ่งเขียนขึ้นประมาณปี 1900

ทซิโอลคอฟสกีจินตนาการถึงนักเดินทางอวกาศของเขาที่สร้างเรือนกระจกและปลูกพืชในอวกาศ ทซิโอลคอฟสกีเชื่อว่าการเดินทางไปในอวกาศจะช่วยพัฒนามนุษย์ให้สมบูรณ์แบบ นำไปสู่ความเป็นอมตะและสันติสุข หนึ่งในบุคคลแรกๆ ที่พูดถึงการตั้งอาณานิคมในอวกาศคือ เซซิล โรดส์ ซึ่งในปี 1902 ได้กล่าวถึง "ดวงดาวเหล่านี้ที่คุณเห็นอยู่เหนือศีรษะในเวลากลางคืน โลกอันกว้างใหญ่ไพศาลเหล่านี้ที่เราไม่มีวันไปถึง" และเสริมว่า "ถ้าทำได้ ฉันอยากจะยึดครองดาวเคราะห์เหล่านั้น ฉันมักคิดถึงเรื่องนี้อยู่เสมอ มันทำให้ฉันเศร้าที่เห็นพวกมันชัดเจนแต่ก็อยู่ไกลแสนไกล" ในช่วงทศวรรษ 1920 จอห์น เดสมอนด์ เบอร์นัล, เฮอร์มันน์ โอเบิร์ธ, กุยโด ฟอน พีร์เกต์ และเฮอร์มันน์ นอร์ดุง ได้พัฒนาแนวคิดนี้ต่อไป เวอร์เนอร์ ฟอน บราวน์ ได้นำเสนอแนวคิดของเขาในบทความนิตยสารคอลเลอร์สในปี 1952 ในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960 แดนดริดจ์ เอ็ม. คอลเลอร์ส ได้ตีพิมพ์แนวคิดของเขา.

เมื่อการเดินทางในอวกาศโคจรประสบความสำเร็จในทศวรรษ 1950 ลัทธิล่าอาณานิคมยังคงเป็นโครงการระดับนานาชาติที่แข็งแกร่ง เช่น การอำนวยความสะดวกให้สหรัฐอเมริกาพัฒนาโครงการอวกาศและอวกาศโดยทั่วไปในฐานะส่วนหนึ่งของ "ประเทศกำลังพัฒนาใหม่" การปลดปล่อยอาณานิคมกลับมามีบทบาทอีกครั้ง ทำให้เกิดประเทศเอกราชใหม่จำนวนมาก ประเทศเอกราชใหม่เหล่านี้เผชิญหน้ากับประเทศที่พัฒนาอวกาศแล้ว เรียกร้องให้มีท่าทีต่อต้านลัทธิล่าอาณานิคมและการควบคุมกิจกรรมในอวกาศ เมื่อมีการหยิบยกและเจรจากฎหมายอวกาศในระดับนานาชาติ "พรมแดน" (New Frontier)ในขณะที่ยุคอวกาศกำลังพัฒนา การปลดปล่อยอาณานิคมก็กลับมามีบทบาทอีกครั้ง ทำให้เกิดประเทศเอกราชใหม่มากมาย ประเทศเอกราชใหม่เหล่านี้เผชิญหน้ากับประเทศที่พัฒนาอวกาศแล้ว โดยเรียกร้องให้มีจุดยืนต่อต้านอาณานิคมและการควบคุมกิจกรรมในอวกาศ เมื่อมีการหยิบยกและเจรจากฎหมายอวกาศในระดับนานาชาติ ความหวาดกลัวต่อการเผชิญหน้าเนื่องจากการแย่งชิงดินแดนและการแข่งขันด้านอาวุธในอวกาศระหว่างประเทศที่มีศักยภาพในการบินอวกาศนั้นเพิ่มมากขึ้น และในที่สุดก็แพร่กระจายไปยังประเทศที่มีศักยภาพด้านอวกาศเองด้วย สิ่งนี้จึงนำไปสู่การร่างกฎหมายอวกาศระหว่างประเทศที่ตกลงกันไว้ โดยเริ่มต้นจากสนธิสัญญาอวกาศปี 1967 ซึ่งระบุว่าอวกาศเป็น "ดินแดนของมวลมนุษยชาติ" และรับรองข้อกำหนดสำหรับการกำกับดูแลและการแบ่งปันอวกาศในระดับนานาชาติ. การเกิดขึ้นของดาวเทียมวงโคจรค้างฟ้าทำให้เกิดประเด็นเรื่องพื้นที่จำกัดในอวกาศ ในช่วงทศวรรษ 1960 โดยมุ่งเน้นที่การจัดการคลื่นความถี่สำหรับการสื่อสารเป็นหลัก ประชาคมระหว่างประเทศได้ตกลงที่จะควบคุมการจัดสรรช่องวงโคจรในแถบวงโคจรค้างฟ้า (GEO) ผ่านทางสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) ปัจจุบัน บริษัทหรือประเทศใดก็ตามที่วางแผนจะส่งดาวเทียมขึ้นสู่วงโคจร GEO จะต้องยื่นขอช่องวงโคจรจาก ITU กลุ่มประเทศในเขตร้อน ซึ่งล้วนเป็นประเทศที่เคยเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิอาณานิคม แต่ไม่มีศักยภาพในการบินอวกาศ ได้ลงนามในปฏิญญาโบโกตาในปี 1976 ประเทศเหล่านี้ประกาศว่า วงโคจร GEO เป็นทรัพยากรธรรมชาติที่มีจำกัดและเป็นของประเทศในเขตร้อนโดยตรง โดยมองว่าไม่ใช่ส่วนหนึ่งของอวกาศภายนอก แต่เป็นสมบัติส่วนรวมของมนุษยชาติ

ด้วยเหตุนี้ แถลงการณ์ดังกล่าวจึงท้าทายการครอบงำของวงโคจรค้างฟ้าโดยประเทศที่พัฒนาอวกาศ โดยระบุว่าการครอบงำดังกล่าวเป็นการกระทำแบบจักรวรรดินิยม

นักเขียนยังคงกล่าวถึงแนวคิดเรื่องการตั้งอาณานิคมในอวกาศ โดยตีพิมพ์หนังสือในช่วงกลางทศวรรษ 1970 เช่น The High Frontier: Human Colonies in Space โดย Gerard K. O'Neill และ Colonies in Space โดย T. A. Heppenheimer.

ในปี 1975 ภารกิจอวกาศร่วมระหว่างประเทศครั้งแรกเกิดขึ้น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของนโยบายผ่อนปรนความตึงเครียดที่มหาอำนาจทั้งสองกำลังดำเนินอยู่ในขณะนั้น ยานอวกาศอพอลโลของสหรัฐฯ และยานอวกาศโซยุซของสหภาพโซเวียตได้เชื่อมต่อกันในวงโคจรของโลกเป็นเวลาเกือบสองวัน และในปี 1977 สถานีอวกาศซาลยุต 6 ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยในอวกาศถาวรแห่งแรก ได้ถูกส่งขึ้นสู่วงโคจรของโลก ในที่สุด สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) ก็ถูกแทนที่ด้วยสถานีอวกาศนานาชาติในปัจจุบัน ซึ่งเป็นฐานที่มั่นของมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในอวกาศและใกล้เคียงกับการตั้งถิ่นฐานในอวกาศมากที่สุด สถานีอวกาศนานาชาติถูกสร้างและดำเนินการภายใต้ระบอบพหุภาคี และได้กลายเป็นแบบแผนสำหรับสถานีในอนาคต เช่น สถานีรอบๆ และอาจจะบนดวงจันทร์ นอกจากนี้ ยังมีนักเขียนหลายคนเขียนเกี่ยวกับเรื่องการอยู่อาศัยในอวกาศ เช่น มาริแอนน์ เจ. ไดสัน ผู้เขียนหนังสือ Home on the Moon, Living on a Space Frontier ในปี 2003 ปีเตอร์ เอคคาร์ต เขียน Lunar Base Handbook ในปี 2006 และแฮร์ริสัน ชมิตต์ เขียน Retum to the Moon ในปี 2007.

สนธิสัญญาดวงจันทร์ระหว่างประเทศเรียกร้องให้มีระบอบระหว่างประเทศสำหรับกิจกรรมบนดวงจันทร์ แต่ปัจจุบันกำลังพัฒนาในรูปแบบพหุภาคี เช่นเดียวกับข้อตกลงอาร์เทมิส ภัยคุกคามต่อสนธิสัญญาที่มีอยู่มาจากปัญหาขยะอวกาศ เนื่องจากขาดกฎระเบียบเกี่ยวกับการจัดการทรัพย์สินโดยผู้ดำเนินการ (และอำนาจอธิปไตยที่ควบคุม) เมื่อภารกิจเสร็จสิ้นลง การอยู่อาศัยบนวัตถุทางดาราศาสตร์อื่น ๆ จนถึงปัจจุบันมีเพียงที่อยู่อาศัยชั่วคราวของยานลงจอดบนดวงจันทร์ที่มีลูกเรือเท่านั้น คล้ายกับโครงการอาร์เทมิส จีนกำลังเป็นผู้นำในการพัฒนาฐานบนดวงจันทร์ที่เรียกว่าสถานีวิจัยดวงจันทร์นานาชาติ โดยเริ่มตั้งแต่ทศวรรษ 2030.

การให้เหตุผล

(Justification)

ความอยู่รอดของอารยธรรมมนุษย์

(Survival of human civilization)

เหตุผลหลักประการหนึ่งที่สนับสนุนการตั้งถิ่นฐานในอวกาศคือ การอยู่รอดในระยะยาวของอารยธรรมมนุษย์และสิ่งมีชีวิตบนโลก การพัฒนาสถานที่ทางเลือกนอกโลกจะช่วยให้สิ่งมีชีวิตบนโลก รวมถึงมนุษย์ สามารถดำรงชีวิตต่อไปได้ในกรณีที่เกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติหรือภัยพิบัติที่มนุษย์สร้างขึ้นบนโลก สตีเฟน ฮอว์คิง นักฟิสิกส์ทฤษฎีและนักจักรวาลวิทยา เคยกล่าวถึงการตั้งอาณานิคมในอวกาศถึงสองครั้ง เพื่อเป็นหนทางช่วยเหลวมนุษยชาติ ในปี 2001 ฮอว์คิงทำนายว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์จะสูญพันธุ์ภายในหนึ่งพันปีข้างหน้า หากไม่สามารถตั้งอาณานิคมในอวกาศได้ และในปี 2010 เขากล่าวว่ามนุษยชาติมีสองทางเลือก คือ ตั้งอาณานิคมในอวกาศภายในหนึ่งร้อยปี หรือเผชิญกับความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ในระยะยาว.

ในปี 2005 ไมเคิล กริฟฟิน ผู้บริหารนาซาในขณะนั้น ได้ระบุว่าการตั้งถิ่นฐานในอวกาศเป็นเป้าหมายสูงสุดของโครงการบินอวกาศในปัจจุบัน โดยกล่าวว่า “เป้าหมายไม่ใช่แค่การสำรวจทางวิทยาศาสตร์... แต่ยังเกี่ยวกับการขยายขอบเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์ออกไปจากโลกสู่ระบบสุริยะในอนาคต... ในระยะยาว เผ่าพันธุ์ที่อาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ดวงเดียวจะไม่สามารถอยู่รอดได้... หากมนุษย์เราต้องการอยู่รอดไปอีกหลายแสนล้านปี เราจะต้องไปตั้งถิ่นฐานบนดาวเคราะห์ดวงอื่นในที่สุด ปัจจุบันเทคโนโลยีในปัจจุบันนั้นยังแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เราอยู่ในช่วงเริ่มต้นของมัน... ผมกำลังพูดถึงวันหนึ่ง ผมไม่รู้ว่าวันนั้นคือเมื่อไหร่ แต่จะมีมนุษย์อาศัยอยู่นอกโลกมากกว่าบนโลก เราอาจจะมีคนอาศัยอยู่บนดวงจันทร์ เราอาจจะมีคนอาศัยอยู่บนดวงจันทร์ของดาวพฤหัสบดีและดาวเคราะห์ดวงอื่น เราอาจจะมีคนสร้างที่อยู่อาศัยบนดาวเคราะห์น้อย... ผมรู้ว่ามนุษย์”จะตั้งอาณานิคมในระบบสุริยะและวันหนึ่งจะไปไกลกว่านั้น.

หลุยส์ เจ. ฮัลเล จูเนียร์ (Louis J. Halle Jr.,)

อดีตเจ้าหน้าที่กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ เขียนในวารสาร Foreign Affairs (ฤดูร้อนปี 1980) ว่าการตั้งอาณานิคมในอวกาศจะช่วยปกป้องมนุษยชาติในกรณีเกิดสงครามนิวเคลียร์ระดับโลก นักฟิสิกส์ พอล เดวีส์ ก็สนับสนุนมุมมองที่ว่าภัยพิบัติทางดาวเคราะห์คุกคามการอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์บนโลก และอาณานิคมที่พึ่งพาตนเองได้จะสามารถ "ตั้งอาณานิคมย้อนกลับและฟื้นฟูอารยธรรมมนุษย์" ได้ นักเขียนและนักข่าว วิลเลียม อี. เบอร์โรว์ส (William E. Burrows)ืและนักชีวเคมี โรเบิร์ต ชาปิโร (Robert Shapiro) เสนอโครงการพันธมิตรเพื่อกอบกู้อารยธรรม โดยมีเป้าหมายในการสร้าง "ฐานสำรอง" ของอารยธรรมมนุษย์นอกโลก เจ. ริชาร์ด ก็อตต์ ประมาณการโดยอิงจากหลักการของโคเปอร์นิคัสว่า เผ่าพันธุ์มนุษย์อาจอยู่รอดได้อีก 7.8 ล้านปี

แต่ไม่น่าจะสามารถตั้งอาณานิคมบนดาวเคราะห์ดวงอื่นได้ อย่างไรก็ตาม เขาแสดงความหวังว่าจะผิดพลาด เพราะ "การตั้งอาณานิคมบนโลกอื่นเป็นโอกาสที่ดีที่สุดของเราในการป้องกันความเสี่ยงและปรับปรุงโอกาสในการอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ของเรา".

ในการศึกษาเชิงทฤษฎีเมื่อปี 2019 กลุ่มนักวิจัยได้พิจารณาถึงวิถีระยะยาวของอารยธรรมมนุษย์ เนื่องจากโลกมีอายุขัยจำกัดและระบบสุริยะมีอายุขัยจำกัด การอยู่รอดของมนุษยชาติในอนาคตอันไกลโพ้นจึงต้องอาศัยการตั้งอาณานิคมในอวกาศอย่างกว้างขวาง 8,221 วิถีทางดาราศาสตร์ของมนุษยชาตินี้ อาจเกิดขึ้นได้เป็นขั้นตอน: ขั้นตอนแรก คือ การจัดตั้งอาณานิคมในอวกาศ ณ สถานที่ที่อยู่อาศัยได้ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นในอวกาศหรือบนวัตถุทางดาราศาสตร์ที่อยู่ห่างจากโลก และสามารถพึ่งพาการสนับสนุนจากโลกได้ชั่วคราว ขั้นตอนที่สอง อาณานิคมเหล่านี้จะค่อยๆ พึ่งพาตนเองได้ ทำให้สามารถอยู่รอดได้หากอารยธรรมแม่บนโลกประสบความล้มเหลวหรือล่มสลาย หรือสูญสิ้นไป ในขั้นตอนที่สาม อาณานิคมเหล่านี้สามารถพัฒนาและขยายที่อยู่อาศัยได้ด้วยตนเองบนสถานีอวกาศหรือวัตถุทางดาราศาสตร์ เช่น โดยการปรับสภาพพื้นผิวให้เหมาะสมกับการอยู่อาศัย ในขั้นตอนที่สี่ อาณานิคมเหล่านี้สามารถจำลองตัวเองและสร้างอาณานิคมใหม่ไกลออกไปในอวกาศ ซึ่งกระบวนการนี้จะเกิดขึ้นซ้ำๆ และดำเนินต่อไปในอัตราทวีคูณทั่วทั้งจักรวาล อย่างไรก็ตาม เส้นทางดาราศาสตร์นี้อาจไม่ยั่งยืน เนื่องจากมีแนวโน้มที่จะถูกขัดจังหวะและเสื่อมถอยในที่สุดเนื่องจากการหมดลงของทรัพยากรหรือการแข่งขันที่รุนแรงระหว่างกลุ่มมนุษย์ต่างๆ ซึ่งอาจนำไปสู่สถานการณ์คล้ายกับสงครามดวงดาว.

ทรัพยากรอันกว้างใหญ่ในอวกาศ

(Vast resources in space)

เศรษฐกิจแบบทรงตัวและการผลักดันขีดจำกัดของโลกไปสู่อวกาศ ทรัพยากรในอวกาศ ทั้งในด้านวัสดุและพลังงาน มีมากมายมหาศาล ระบบสุริยะมีวัสดุและพลังงานเพียงพอที่จะรองรับประชากรมนุษย์บนโลกได้ตั้งแต่หลายพันเท่าไปจนถึงกว่าพันล้านเท่า โดยส่วนใหญ่มาจากดวงอาทิตย์เอง การขุดแร่จากดาวเคราะห์น้อยน่าจะเป็นปัจจัยสำคัญในการตั้งอาณานิคมในอวกาศ น้ำและวัสดุสำหรับสร้างโครงสร้างและเกราะป้องกันสามารถพบได้ง่ายในดาวเคราะห์น้อย แทนที่จะเติมเสบียงบนโลก ควรจัดตั้งสถานีขุดแร่และสถานีเติมเชื้อเพลิงบนดาวเคราะห์น้อยเพื่ออำนวยความสะดวกในการเดินทางในอวกาศที่ดีขึ้น การขุดแร่ด้วยแสงเป็นคำที่ NASA ใช้เพื่ออธิบายการสกัดวัสดุจากดาวเคราะห์น้อย NASA เชื่อว่าการใช้เชื้อเพลิงที่ได้จากดาวเคราะห์น้อยสำหรับการสำรวจดวงจันทร์ ดาวอังคาร และที่อื่นๆ จะช่วยประหยัดเงินได้ 100 พันล้านดอลลาร์ ($100 billion)

หากได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนและเทคโนโลยีเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ การขุดแร่จากดาวเคราะห์น้อยอาจเป็นไปได้ภายในหนึ่งทศวรรษ.

แม้ว่าสิ่งของบางอย่างในโครงสร้างพื้นฐานที่กล่าวมาข้างต้นจะสามารถผลิตได้ง่ายบนโลกอยู่แล้ว และจึงอาจไม่มีมูลค่าสูงนักในฐานะสินค้าสำหรับการค้า (เช่น ออกซิเจน น้ำ แร่โลหะพื้นฐาน ซิลิเกต เป็นต้น) แต่สิ่งของที่มีมูลค่าสูงอื่นๆ กลับมีอยู่มากมายกว่า ผลิตได้ง่ายกว่า มีคุณภาพสูงกว่า หรือสามารถผลิตได้เฉพาะในอวกาศเท่านั้น ซึ่งอาจให้ผลตอบแทนสูง (ในระยะยาว) จากการลงทุนเริ่มต้นในโครงสร้างพื้นฐานอวกาศ สินค้าที่มีมูลค่าสูงเหล่านี้บางส่วน ได้แก่ โลหะมีค่า อัญมณี พลังงาน เซลล์แสงอาทิตย์ ตลับลูกปืน เซมิคอนดักเตอร์ และยา การขุดและสกัดโลหะจากดาวเคราะห์น้อยขนาดเล็กเท่ากับอามุนหรือ 1986 DA ซึ่งเป็นดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกขนาดเล็กทั้งคู่ อาจให้โลหะได้มากถึง 30 เท่าของปริมาณโลหะที่มนุษย์เคยขุดได้ตลอดประวัติศาสตร์ ดาวเคราะห์น้อยโลหะขนาดนี้จะมีมูลค่าประมาณ 20 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ตามราคาตลาดในปี 2001

อุปสรรคสำคัญในการนำทรัพยากรเหล่านี้มาใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์ ได้แก่ ต้นทุนการลงทุนเริ่มต้นที่สูงมาก ระยะเวลาที่ยาวนานมากในการได้รับผลตอบแทนจากการลงทุน (โครงการอื่นวางแผนการพัฒนา 50 ปี) และข้อเท็จจริงที่ว่าโครงการนี้ไม่เคยดำเนินการมาก่อน อีกทั้งยังมีความเสี่ยงสูงต่อการลงทุน.

การขยายตัวที่มีผลกระทบเชิงลบน้อยลง

(Expansion with fewer negative consequences)

การสูญพันธุ์ใน ยุคโฮโลซีน

(Holocene extinction)

การขยายตัวของมนุษย์และความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีมักส่งผลให้เกิดความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมและระบบนิเวศ รวมถึงสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในนั้น ในอดีต การขยายตัวมักเกิดขึ้นโดยแลกกับการขับไล่ชนพื้นเมืองจำนวนมาก และการปฏิบัติต่อชนพื้นเมืองเหล่านั้นมีตั้งแต่การรุกรานไปจนถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เนื่องจากอวกาศไม่มีสิ่งมีชีวิตที่รู้จัก ดังนั้นผลกระทบด้านลบจากการตั้งถิ่นฐานในอวกาศจึงไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้น ดังที่ผู้สนับสนุนการตั้งถิ่นฐานในอวกาศบางคนได้ชี้ให้เห็น อย่างไรก็ตาม บนดาวเคราะห์บางดวงในระบบสุริยะ มีศักยภาพที่จะพบสิ่งมีชีวิตพื้นเมืองที่มีอยู่ ดังนั้นผลกระทบเชิงลบของการตั้งอาณานิคมในอวกาศจึงไม่สามารถมองข้ามได้ ข้อโต้แย้งระบุว่า การเปลี่ยนเฉพาะสถานที่แต่ไม่เปลี่ยนตรรกะของการแสวงหาประโยชน์ จะไม่สร้างอนาคตที่ยั่งยืนมากขึ้น.

บรรเทาปัญหาประชากรล้น และ อุปสงค์ทรัพยากร

(Alleviating overpopulation and resource demand)

ข้อโต้แย้งหนึ่งสำหรับการตั้งอาณานิคมในอวกาศคือ การบรรเทาผลกระทบที่คาดการณ์ไว้จากประชากรโลกที่มากเกินไป เช่น การหมดไปของทรัพยากร หากมีการเปิดให้ใช้ทรัพยากรในอวกาศและสร้างที่อยู่อาศัยที่ยั่งยืนได้ โลกก็จะไม่ใช่ตัวกำหนดข้อจำกัดของการเติบโตอีกต่อไป แม้ว่าทรัพยากรของโลกหลายอย่างจะไม่สามารถสร้างใหม่ได้ แต่อาณานิคมนอกโลกก็สามารถตอบสนองความต้องการทรัพยากรส่วนใหญ่ของโลกได้ ด้วยการมีทรัพยากรนอกโลก ความต้องการทรัพยากรบนโลกก็จะลดลง ผู้สนับสนุนแนวคิดนี้ ได้แก่ สตีเฟน ฮอว์คิง (Stephen Hawking)

และ เจอราร์ด เค. โอ'นีล (Gerard K. O'Neill)

นักวิทยาศาสตร์และนักคิดอื่นๆ รวมถึงคาร์ล ซาแกน นักจักรวาลวิทยา และนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์อย่างอาร์เธอร์ ซี. คลาร์ก และไอแซค อสิมอฟ ต่างก็โต้แย้งว่า การส่งประชากรส่วนเกินขึ้นไปในอวกาศไม่ใช่ทางออกที่ยั่งยืนสำหรับปัญหาประชากรล้นโลก คลาร์กกล่าวว่า "การต่อสู้กับปัญหาประชากรต้องเกิดขึ้นหรือเอาชนะได้บนโลก" ปัญหาสำหรับนักเขียนเหล่านี้ไม่ใช่การขาดแคลนทรัพยากรในอวกาศ (ดังที่แสดงในหนังสืออย่างเช่น Mining the Sky) แต่เป็นความไม่สามารถปฏิบัติได้จริงในทางกายภาพของการส่งคนจำนวนมหาศาลขึ้นไปในอวกาศเพื่อ "แก้ปัญหา" ปัญหาประชากรล้นโลก.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 28 เดือน เมษายน พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 12 : 43 น. 🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#PhasesOfTheMoonThailand🇹🇭

#GalaxyMapsThailand🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭