Explore Mars Planets with The spacecraft "KlearMilly 8888" and its Mars rover, also named "KlearMilly 8888" from Thailand in 2026 🇹🇭.

***

Note: Uncrewed spacecraft, or robotic vehicles, are vehicles that are not controlled by humans, using autonomous flight systems or control from Earth. They are used for exploring distant space, such as the far reaches of the universe that humans cannot reach, and some planets in the solar system, in order to avoid performing dangerous missions!

Aviation medicine

Aviation medicine, also called flight medicine or aerospace medicine, is a preventive. or occupational medicine in which the patients/subjects are pilots, aircrews, or astronauts. The specialty strives to treat or prevent conditions to which aircrews are particularly susceptible, applies medical knowledge to the human factors in aviation and is thus a critical component of aviation safety. A military practitioner of aviation medicine may be called a flight surgeon and a civilian practitioner is an aviation medical examiner, One of the biggest differences between the military and civilian flight doctors is the military flight surgeon's requirement to log flight hours.

Overview

Broadly defined, this subdiscipline endeavors to discover and prevent various adverse physiological responses to hostile biologic and physical stresses encountered in the aerospace environment. Problems range from life support measures for astronauts to recognizing an ear block in an infant traveling on an airliner with elevated cabin pressure altitude. Aeromedical certification of pilots, aircrew and patients is also part of aviation medicine. A final subdivision is the AeroMedical Transportation Specialty. These military and civilian specialists are concerned with protecting aircrew and patients who are transported by AirEvac aircraft (helicopters or fixed-wing airplanes).

Atmospheric physics potentially affect all air travelers regardless of the aircraft. As humans ascend through the first 9100-12,300 m (30,000-40,000 ft), temperature decreases linearly at an average rate of 2 °C (3.6 °F) per 305 m (1000 ft). If sea-level temperature is 16 °C (60 °F), the outside air temperature is approximately -57 °C (-70 °F) at 10,700 m (35,000 ft). Pressure and humidity also decline, and aircrew are exposed to radiation, vibration and acceleration forces (the latter are also known as "g" forces). Aircraft life support systems such as oxygen, heat and pressurization are the first line of defense against most of the hostile aerospace environment. Higher performance aircraft provide more sophisticated life support equipment, such as "G-suits" to help the body resist the adverse effects of acceleration, along with pressure breathing apparatus, or ejection seats or other escape equipment.

Every factor contributing to a safe flight has a failure rate. The crew of an aircraft is no different. Aviation medicine aims to keep this rate in the humans involved equal to or below a specified risk level. This standard of risk is also applied to airframe, avionics and systems associated with flights.

AeroMedical examinations aim at screening for elevation in risk of sudden incapacitation, such as a tendency towards myocardial Infarction (heart attacks), epilepsy or the presence of metabolic conditions diabetes, etc. which may lead to hazardous condition at altitude. The goal of the AeroMedical Examination is to protect the life and health of pilots and passengers by making reasonable medical assurance that an individual is fit to fly. Other screened conditions such as colour blindness can prevent a person from flying because of an inability to perform a function that is necessary. In this case to tell green from red. These specialized medical exams consist of physical examinations performed by an Aviation Medical Examiner or a military Flight Surgeon, doctors trained to screen potential aircrew for identifiable medical conditions that could lead to problems while performing airborne duties. In addition, this unique population of aircrews is a high-risk group for several diseases and harmful conditions due to irregular work shifts with irregular sleeping and irregular meals (usually carbonated drinks and high energy snacks) and work-related stress.

Space medicine

Space medicine is a subspecialty of emergency medicine (Fellowship Training Pathway) which evolved from the aerospace medicine specialty. Space medicine is dedicated to the prevention and treatment of medical conditions that would limit success in space operations. Space medicine focuses specifically on prevention, acute care, emergency medicine, wilderness medicine, hyper/hypobaric medicine in order to provide medical care of astronauts and spaceflight participants. The spaceflight environment poses many unique stressors to the human body, including g-force, microgravity, unusual atmospheres such as low pressure or high carbon dioxide, and space radiation.

Space medicine applies space physiology, preventive medicine, primary care, emergency medicine, acute care medicine, austere medicine, public health, and toxicology to prevent and treat medical problems in space. This expertise is additionally used to inform vehicle systems design to minimize the risk to human health and performance while meeting mission objectives. Astronautical hygiene is the application of science and technology to the prevention or control of exposure to the hazards that may cause astronaut ill health. Both these sciences work together to ensure that astronauts work in a safe environment. Medical consequences such as possible visual impairment and bone loss have been associated with human spaceflight. In October 2015, the NASA Office of Inspector General Issued a health hazards report related to space exploration, including a human mission to Mars.

History

Hubertus Strughold (1898-1987), a former Nazi physician and physiologist, was brought to the United States after World War II as part of Operation Paperclip. He first coined the term "space medicine" in 1948 and was the first and only Professor of Space Medicine at the School of Aviation Medicine (SAM) at Randolph Air Force Base, Texas. In 1949, Strughold was made director of the Department of Space Medicine at the SAM (which is now the US Air Force School of Aerospace Medicine (USAFSAM) at Wright-Patterson Air Force Base, Ohlo. He played an important role in developing the pressure suit worn by early American astronauts. He was a co-founder of the Space Medicine Branch of the Aerospace Medical Association in 1950. The aeromedical library at Brooks. AFB was named after him in 1977, but later renamed because documents from the Nuremberg War Crimes Tribunal linked Strughold to medical experiments in which inmates of the Dachau concentration camp were tortured and killed. Soviet research into Space Medicine was centered at the Scientific Research Testing Institute of Aviation Medicine (NIIAM). In 1949, A.M. Vasilevsky, the Minister of Defense of the USSR, gave instructions via the initiative of Sergei Korolev to NIIAM to conduct biological and medical research. In 1951, NIIAM began to work on the first research work entitled "Physiological and hygienic substantiation of flight capabilities in special conditions", which formulated the main research tasks, the necessary requirements. for pressurized cabins, life support systems, rescue and control and recording equipment. At the Korolev design bureau, they created rockets for lifting animals within 200-250 km and 500-600 km, and then began to talk about developing artificial satellites and launching a man into space. Then in 1963 the Institute for Biomedical Problems (IMBP) was founded to undertake the study of space medicine.

Animal testing

Animals in space

Before sending humans, space agencies used animals to study the effects of space travel on the body. After several years of failed animal recoveries, an Aerobee rocket launch in September 1951 was the first safe return of a monkey and a group of mice from near space altitudes. On November 3, 1957, Sputnik 2 became the first mission to carry a living animal to space, a dog named Lalka. This flight and others suggested the possibility of safely flying in space within a controlled environment, and provided data on how living beings react to space flight. Later flights with cameras to observe the animal subjects would show in flight conditions such as high-G and zero-G, Russian tests yielded more valuable physiological data from the animal tests,

On January 31, 1961, a chimpanzee named Ham was launched into a sub-orbital flight aboard a Mercury-Redstone Launch Vehicle. The flight was meant to model the planned mission of astronaut Alan Shepard. The mission planned to reach an altitude of 115 miles, and speeds up to 4400 miles per hour. However, the actual flight reached 157 miles and a maximum speed of 5,857 miles per hour. During flight, Ham experienced 6.6 minutes of weightlessness. After splashing down In the Atlantic Ocean, Ham was recovered by the USS Donner. He suffered only limited injuries during flight, only receiving a bruised nose. [Ham's vital signs were monitored and collected throughout the 16-minute flight, and used to develop life support systems for later human astronauts, Animal testing in space continues currently, with mice, ants, and other animals regularly being sent to the International Space Station. In 2014, eight ant colonies were sent to the ISS to investigate the group behavior of ants in microgravity. The ISS allows for the investigation of animal behavior without sending them in specifically designed capsules.

North American X-15

Main article: North American X-15

Rocket-powered aircraft North American X-15 provided an early opportunity to study the effects of a near-space environment on human physiology. At its highest operational speed and altitude, the X-15 provided approximately five minutes of weightlessness. This opportunity allowed for the development of devices to facilitate working in low pressure, high acceleration environments such as pressure suits, and telemetering systems to collect physiological data.  This data and technologies allowed for better mission planning for future space missions.

Project Mercury

Space medicine was a critical factor in the United States human space program, starting with Project Mercury. The main precaution taken by Mercury astronauts to defend against high G environments like launch and reentry was a couch with seat belts to make sure astronauts were not forcibly moved from their position. Additionally, experienced pilots proved to be better able to cope with high G scenarios. One of the pressing concerns with Project Mercury's mission environment was the isolated nature of the cabin. There were deeper concerns about psychological Issues than there were about physiological health effects. Substantial animal testing proved beyond a reasonable doubt to NASA engineers that spaceflight could be done safely provided a climate controlled environment.

Project Gemini

The Gemini program primarily addressed the psychological issues from isolation in space with two crewmembers. Upon returning from space, it was recorded that crewmembers experienced a loss of balance and a decrease in anaerobic ability.

Project Apollo

The Apollo program began with a substantial basis of medical knowledge and precautions from both Mercury and Gemini. The understanding of high and low G environments was well documented and the effects of isolation had been addressed with Gemini and Apollo having multiple occupants in one capsule. The primary research of the Apollo Program focused on pre-flight and post-flight monitoring.  Some Apollo mission plans were postponed or altered due to some or all crewmembers contracting a communicable disease. Apollo 14 instituted a form of quarantine for crewmembers so as to curb the passing of typical Illnesses. While the efficacy of the Flight Crew Health Stabilization Program was questionable as some crewmembers still contracted diseases, The program showed enough results to maintain implementation with current space programs.

Effects of space-travel

Effect of spaceflight on the human body

In October 2018, NASA-funded researchers found that lengthy Journeys into outer space, Including travel to the planet Mars, may substantially damage the gastrointestinal tissues of astronauts. The studies support earlier work that found such journeys could significantly damage the brains of astronauts, and age them prematurely, In November 2019, researchers reported that astronauts experienced serious blood flow and clot problems while on board the International Space Station, based on a six-month study of 11 healthy astronauts. The effects of microgravity on fluid distribution around the body (greatly exaggerated) (NASA)

The results may influence long-term spaceflight, including a mission to the planet Mars, according to the researchers.

Blood clots

Deep vein thrombosis of the internal jugular vein of the neck was first discovered in 2020 in an astronaut on a long duration stay on the ISS, requiring treatment with blood thinners. A subsequent study of eleven astronauts found slowed blood flow in the neck veins and even reversal of blood flow in two of the astronauts. NASA is currently conducting more research to study whether these abnormalities could predispose astronauts to blood clots.

Cardiac rhythms

Cardiac rhythm problems during space flight Heart rhythm disturbances have been seen among astronauts.  Most of these have been related to cardiovascular disease, but it is not clear whether this was due to pre-existing conditions or effects of space flight. It is hoped that advanced screening for coronary disease has greatly mitigated this risk. Other heart rhythm problems, such as atrial fibrillation, can develop over time, necessitating periodic screening of crewmembers' heart rhythms. Beyond these terrestrial heart risks, some concern exists that prolonged exposure to microgravity may lead to heart rhythm disturbances. Although this has not been observed to date, further surveillance is warranted.

Decompression illness in spaceflight

In space, astronauts use a space suit, essentially a self-contained individual spacecraft, to do spacewalks, or extra-vehicular activities (EVAs). Spacesuits are generally inflated with 100% oxygen at a total pressure that is less than a third of normal atmospheric pressure. Eliminating inert atmospheric components such as nitrogen allows the astronaut to breathe comfortably, but also have the mobility to use their hands, arms, and legs to complete required work, which would be more difficult in a higher pressure suit.

After the astronaut dons the spacesuit, air is replaced by 100% oxygen in a process called a 'nitrogen purge". In order to reduce the risk of decompression sickness, the astronaut must spend several hours "pre-breathing' at an intermediate nitrogen partial pressure, in order to let their body tissues outgas nitrogen slowly enough that bubbles are not formed. When the astronaut returns to the 'shirt sleeve" environment of the spacecraft after an EVA, pressure is restored to whatever the operating pressure of that spacecraft may be, generally normal atmospheric pressure. Decompression illness in spaceflight consists of decompression sickness (DCS) and other injuries due to uncompensated changes in pressure, or barotrauma.

Decompression sickness

Decompression sickness is the injury to the tissues of the body resulting from the presence of nitrogen bubbles in the tissues and blood. This occurs due to a rapid reduction in ambient pressure causing the dissolved nitrogen to come out of solution as gas bubbles within the body. In space the risk of DCS is significantly reduced by using a technique to wash out the nitrogen in the body's tissues. This is achieved by breathing 100% oxygen for a specified period of time before donning the spacesuit, and is continued after a nitrogen purge. DCS may result from inadequate or interrupted pre-oxygenation time, or other factors Including the astronaut's level of hydration, physical conditioning, prior injuries and age. Other risks of DCS Include Inadequate nitrogen purge in the EMU, a strenuous or excessively prolonged EVA, or a loss of suit pressure. Non-EVA crewmembers may also be at risk for DCS if there is a loss of spacecraft cabin pressure.

Symptoms of DCS in space may include chest pain, shortness of breath, cough or pain with a deep breath, unusual fatigue, lightheadedness, dizziness, headache, unexplained musculoskeletal pain, tingling or numbness, extremities weakness, or visual abnormalities. Primary treatment principles consist of In-sult repressurization to re-dissolve nitrogen bubbles,  100% oxygen to re-oxygenate tissues,  and hydration to Improve the circulation to injured tissues.

Barotrauma

Barotrauma is the injury to the tissues of air filled spaces in the body as a result of differences in pressure between the body spaces and the ambient atmospheric pressure. Air filled spaces include the middle ears, paranasal sinuses, lungs and gastrointestinal tract. One would be predisposed by a pre-existing upper respiratory infection, nasal allergies, recurrent changing pressures, dehydration, or a poor equalizing technique.

Positive pressure in the air filled spaces results from reduced barometric pressure during the depressurization phase of an EVA,  It can cause abdominal distension, ear or sinus pain, decreased hearing, and dental or jaw pain, Abdominal distension can be treated with extending the abdomen, gentle massage and encourage passing flatus. Ear and sinus pressure can be relieved with passive release of positive pressure.  Pretreatment for susceptible individuals can include oral and nasal decongestants, or oral and nasal steroids, Negative pressure in air fill spaces results from Increased barometric pressure during repressurization after an EVA or following a planned restoration of a reduced cabin pressure. Common symptoms include ear or sinus pain, decreased hearing, and tooth or Jaw pain, Treatment may include active positive pressure equalization of ears and sinuses, oral and nasal decongestants, or oral and nasal steroids, and appropriate pain medication if needed.

Decreased immune system functioning Astronauts in space have weakened immune systems, which means that in addition to increased vulnerability to new exposures, viruses already present in the body-which would normally be suppressed-become active. In space, T-cells do not reproduce properly, and the cells that do exist are less able to fight off infection. NASA research is measuring the change in the immune systems of its astronauts as well as performing experiments with T-cells in space., On April 29, 2013, scientists in Rensselaer Polytechnic Institute, funded by NASA, reported that, during spaceflight on the International Space Station, microbes seem to adapt to the space environment in ways 'not observed on Earth" and in ways that "can lead to increases in growth and virulence", In March 2019, NASA reported that latent viruses in humans may be activated during space missions, adding possibly more risk to astronauts in future deep-space missions.

Increased infection risk

A 2006 Space Shuttle experiment found that Salmonella typhimurium, a bacterium that can cause food poisoning, became more virulent when cultivated in space. 

On April 29, 2013, scientists in Rensselaer Polytechnic Institute, funded by NASA, reported that, during spaceflight on the International Space Station (ISS), microbes seem to adapt to the space environment in ways "not observed on Earth' and in ways that 'can lead to increases in growth and virulence", More recently, in 2017, bacteria were found to be more resistant to antibiotics and to thrive in the near-weightlessness of space.  Microorganisms have been observed to survive the vacuum of outer space.  Researchers in 2018 reported, after detecting the presence on the ISS of five Enterobacter bugandensis bacterial strains, none pathogenic to humans, that microorganisms on ISS should be carefully monitored to continue assuring a medically healthy environment for astronauts.

Effects of fatigue

Fatigue and sleep loss during spaceflight

Human spaceflight often requires astronaut crews to endure long periods without rest. Studies have shown that lack of sleep can cause fatigue that leads to errors while performing critical tasks.  Also, individuals who are fatigued often cannot determine the degree of their impairment.,  Astronauts and ground crews frequently suffer from the effects of sleep deprivation and circadian rhythm disruption. Fatigue due to sleep loss, sleep shifting and work overload could cause performance errors that put space flight participants at risk of compromising mission objectives as well as the health and safety of those on board.

Loss of balance

Leaving and returning to Earth's gravity causes 'space sickness", dizziness, and loss of balance in astronauts. By studying how changes can affect balance in the human body-involving the senses, the brain, the inner ear, and blood pressure-NASA hopes to develop treatments that can be used on Earth and in space to correct balance disorders. Until then, NASA's astronauts must rely on a medication called Midodrine (an "anti-dizzy" pill that temporarily increases blood pressure), and/or promethazine to help carry out the tasks they need to do to return home safely.

Loss of bone density

Spaceflight osteopenia is the bone loss associated with human spaceflight.

The metabolism of calcium is limited in microgravity and will cause calcium to leak out of bones.  After a 3-4 month trip into space, it takes about 2-3 years to regain lost bone density,  New techniques are being developed to help astronauts recover faster. Research in the following areas holds the potential to aid the process of growing new bone:

- Diet and exercise changes may reduce osteoporosis.

- Vibration Therapy may stimulate bone growth.

- Medication could trigger the body to produce more of the protein responsible for bone growth and formation.

Loss of muscle mass

Reduced muscle mass, strength and performance in space

In space, muscles in the legs, back, spine, and heart weaken and waste away because they no longer are needed to overcome gravity, just as people lose muscle when they age due to reduced physical activity.  Astronauts rely on research in the following areas to build muscle and maintain body mass:

- Exercise may build muscle if at least two hours a day is spent doing resistance training routines.

- Neuromuscular Electrical Stimulation as a method to prevent muscle atrophy.

Impairment of eyesight

Visual impairment due to intracranial pressure

During long space flight missions, astronauts may develop ocular changes and visual impairment collectively known as the Space Associated Neuro-ocular Syndrome (SANS). Such vision problems may be a major concern for future deep space flight missions, Including a human mission to Mars.

Loss of mental abilities and risk of Alzheimer's disease Alzheimer's disease, Effect of spaceflight on the human body, and Health threat from cosmic rays

On December 31, 2012, a NASA-supported study reported that human spaceflight may harm the brain of astronauts and accelerate the onset of Alzheimer's disease,

On November 2, 2017, scientists reported that significant changes in the position and structure of the brain have been found in astronauts who have taken trips in space, based on MRI studies. Astronauts who took longer space trips were associated with greater brain changes.

Orthostatic intolerance

Under the influence of the earth's gravity, blood and other body fluids are pulled towards the lower body when standing. When gravity is removed during space exploration, hydrostatic pressures throughout the body are removed and the resulting change in blood distribution. may be similar lying down on Earth where hydrostatic differences are minimized. Upon return to earth, reduced blood volume from spaceflight results in orthostatic

hypotension.  Orthostatic tolerance after spaceflight has been greatly improved by fluid loading countermeasures taken by astronauts before landing. Spaceflight radiation carcinogenesis Soviet cosmonaut Valentin Lebedev, who spent 211 days in orbit during 1982 (an absolute record for stay in Earth's orbit), lost his eyesight to progressive cataract. Lebedev stated: "I suffered from a lot of radiation in space. It was all concealed back then during the Soviet years, but now I can say that I caused damage to my health because of that flight. On May 31, 2013, NASA scientists reported that a possible human mission to Mars may involve a great radiation risk based on the amount of energetic particle radiation detected by the RAD on the Mars Science Laboratory while traveling from the Earth to Mars in 2011-2012.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/ เกาะลันตา 🇹🇭

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

QueenKlearmilly 8888 👑🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

May 13, 2026, 21 : 50 p.m 🇹🇭

------------------+++

สำรวจ ดาวอังคาร กับยานอวกาศที่มีชื่อยานว่า "เคลียร์มิลลี่ 8888"' พร้อมกับหุ่นยนต์สำรวจ  ดาวอังคาร ที่มีชื่อว่า "เคลียร์มิลลี่ 8888"

จากประเทศไทย ปี พ.ศ 2569 🇹🇭

***

หมายเหตุ : ยานอวกาศไร้คนขับ (Uncrewed Spacecraft) หรือยานหุ่นยนต์ คือ ยานพาหนะที่ไม่มีมนุษย์, ควบคุมการบินด้วยระบบอัตโนมัติหรือกาควบคุมจากโลก ใช้สำรวจอวกาศระยะไกล, เช่น จักวาลอันไกลโพ้นที่มนุษย์ไม่สามารถเดินทางไปถึง และดาวเคราะห์ต่างๆที่อยู่ในระบบสุริยะจักรวาล เพื่อหลีกเลี่ยงการปฏิบัติภารกิจที่เสี่ยงภัย เป็นต้น.

เวชศาสตร์การบิน

(Aviation medicine)

เวชศาสตร์การบิน หรือที่เรียกว่าเวชศาสตร์การบินและอวกาศ เป็นเวชศาสตร์ป้องกันหรือเวชศาสตร์อาชีวอนามัยที่ผู้ป่วย/ผู้รับบริการเป็นนักบิน ลูกเรือ หรือนักบินอวกาศ สาขาวิชานี้มุ่งมั่นที่จะรักษาหรือป้องกันภาวะต่างๆ ที่ลูกเรือมีความเสี่ยงเป็นพิเศษ โดยนำความรู้ทางการแพทย์มาประยุกต์ใช้กับปัจจัยมนุษย์ในการบิน และจึงเป็นองค์ประกอบสำคัญของความปลอดภัยในการบิน แพทย์ทหารที่เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์การบินอาจเรียกว่าศัลยแพทย์การบิน และแพทย์พลเรือนเรียกว่าผู้ตรวจทางการแพทย์ด้านการบิน หนึ่งในความแตกต่างที่สำคัญที่สุดระหว่างแพทย์การบินของทหารและพลเรือนคือข้อกำหนดของศัลยแพทย์การบินของทหารที่จะต้องบันทึกชั่วโมงบิน.

ภาพรวม

(Overview)

โดยทั่วไปแล้ว สาขาย่อยนี้มุ่งมั่นที่จะค้นหาและป้องกันปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาที่ไม่พึงประสงค์ต่างๆ ที่เกิดจากความเครียดทางชีวภาพและทางกายภาพที่ไม่เอื้ออำนวยซึ่งพบได้ในสภาพแวดล้อมทางการบินและอวกาศ ปัญหาต่างๆ มีตั้งแต่มาตรการช่วยชีวิตสำหรับนักบินอวกาศไปจนถึงการตรวจพบอาการหูอื้อในทารกที่เดินทางบนเครื่องบินโดยสารที่มีความดันอากาศในห้องโดยสารสูง การรับรองทางการแพทย์ด้านการบินสำหรับนักบิน ลูกเรือ และผู้ป่วยก็เป็นส่วนหนึ่งของเวชศาสตร์การบินเช่นกัน สาขาย่อยสุดท้ายคือ สาขาเฉพาะทางด้านการขนส่งทางการแพทย์ทางอากาศ ผู้เชี่ยวชาญทางทหารและพลเรือนเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกับการปกป้องลูกเรือและผู้ป่วยที่ถูกขนส่งโดยอากาศยานเพื่อการลำเลียงผู้ป่วยเฮลิคอปเตอร์ หรือ เครื่องบินปีกคงที่ (Helicopters or fixed-wing airplanes).

ฟิสิกส์ของบรรยากาศอาจส่งผลกระทบต่อผู้โดยสารทางอากาศทุกคนโดยไม่คำนึงถึงประเภทของเครื่องบิน เมื่อมนุษย์ขึ้นไปสูงถึง 9,100-12,300 เมตร (30,000-40,000 ฟุต) อุณหภูมิจะลดลงอย่างเป็นเส้นตรงในอัตราเฉลี่ย 2 องศาเซลเซียส (3.6 องศาฟาเรนไฮต์) ต่อทุกๆ 305 เมตร (1,000 ฟุต) หากอุณหภูมิที่ระดับน้ำทะเลอยู่ที่ 16 องศาเซลเซียส (60 องศาฟาเรนไฮต์) อุณหภูมิอากาศภายนอกจะอยู่ที่ประมาณ -57 องศาเซลเซียส (-70 องศาฟาเรนไฮต์) ที่ระดับความสูง 10,700 เมตร (35,000 ฟุต) ความดันและความชื้นก็ลดลงเช่นกัน และลูกเรือจะสัมผัสกับรังสี การสั่นสะเทือน และแรงเร่ง (ซึ่งเรียกอีกอย่างว่าแรง "จี") ระบบช่วยชีวิตบนเครื่องบิน เช่น ออกซิเจน ความร้อน และการปรับความดัน เป็นแนวป้องกันด่านแรกต่อสภาพแวดล้อมทางอากาศที่ไม่เอื้ออำนวยส่วนใหญ่ เครื่องบินที่มีสมรรถนะสูงกว่าจะมีอุปกรณ์ช่วยชีวิตที่ซับซ้อนกว่า เช่น "ชุดจี" (G-suits)

เพื่อช่วยให้ร่างกายต้านทานผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์จากแรงเร่ง พร้อมด้วยอุปกรณ์ช่วยหายใจแบบปรับความดัน หรือที่นั่งดีดตัว หรืออุปกรณ์หลบหนีอื่นๆ. ทุกปัจจัยที่ส่งผลต่อความปลอดภัยในการบินล้วนมีอัตราความผิดพลาด ลูกเรือบนเครื่องบินก็เช่นกัน เวชศาสตร์การบินมีเป้าหมายที่จะรักษาอัตราความผิดพลาดในบุคลากรที่เกี่ยวข้องให้เท่ากับหรือต่ำกว่าระดับความเสี่ยงที่กำหนดไว้ มาตรฐานความเสี่ยงนี้ยังนำไปใช้กับโครงสร้างเครื่องบิน ระบบอิเล็กทรอนิกส์การบิน และระบบต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการบินด้วย

การตรวจสุขภาพเพื่อการบินมีจุดมุ่งหมายเพื่อคัดกรองความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของการหมดสติอย่างฉับพลัน เช่น แนวโน้มที่จะเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจตาย (หัวใจวาย) โรคลมชัก หรือภาวะผิดปกติทางเมตาบอลิซึม เช่น โรคเบาหวาน เป็นต้น ซึ่งอาจนำไปสู่ภาวะอันตรายในระดับความสูง การตรวจสุขภาพเพื่อการบินมีเป้าหมายเพื่อปกป้องชีวิตและสุขภาพของนักบินและผู้โดยสารโดยการให้ความมั่นใจทางการแพทย์ที่สมเหตุสมผลว่าบุคคลนั้นมีสุขภาพแข็งแรงพอที่จะบินได้ ภาวะอื่นๆ ที่ได้รับการคัดกรอง

เช่น ตาบอดสี อาจทำให้บุคคลนั้นไม่สามารถทำการบินได้ เนื่องจากไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ที่จำเป็นได้ ในกรณีนี้คือการแยกแยะสีเขียวจากสีแดง การตรวจสุขภาพเฉพาะทางเหล่านี้ประกอบด้วยการตรวจร่างกายโดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการบินหรือศัลยแพทย์การบินของกองทัพ ซึ่งเป็นแพทย์ที่ได้รับการฝึกอบรมมาเพื่อคัดกรองลูกเรือที่มีศักยภาพเพื่อหาเงื่อนไขทางการแพทย์ที่สามารถระบุได้ซึ่งอาจนำไปสู่ปัญหาขณะปฏิบัติหน้าที่บนอากาศ

นอกจากนี้ กลุ่มลูกเรือที่มีลักษณะเฉพาะนี้ยังเป็นกลุ่มเสี่ยงสูงต่อโรคภัยไข้เจ็บและภาวะที่เป็นอันตรายหลายอย่าง เนื่องจากตารางการทำงานที่ไม่แน่นอน การนอนหลับที่ไม่เป็นเวลา และการรับประทานอาหารที่ไม่เป็นเวลา (โดยปกติจะเป็นเครื่องดื่มอัดลมและของว่างที่มีพลังงานสูง) รวมถึงความเครียดจากการทำงาน.

เวชศาสตร์อวกาศ

(Space medicine)

เวชศาสตร์อวกาศเป็นสาขาเฉพาะทางย่อยของเวชศาสตร์ฉุกเฉิน (เส้นทางการฝึกอบรมระดับเฟลโลว์) ซึ่งพัฒนามาจากเวชศาสตร์การบินและอวกาศ เวชศาสตร์อวกาศมุ่งเน้นการป้องกันและรักษาภาวะทางการแพทย์ที่จะเป็นอุปสรรคต่อความสำเร็จในการปฏิบัติงานในอวกาศ เวชศาสตร์อวกาศเน้นเฉพาะด้านการป้องกัน การดูแลผู้ป่วยเฉียบพลัน เวชศาสตร์ฉุกเฉิน เวชศาสตร์ในพื้นที่ทุรกันดาร เวชศาสตร์ความดันสูง/ความดันต่ำ เพื่อให้การดูแลทางการแพทย์แก่นักบินอวกาศและผู้เข้าร่วมการบินอวกาศ สภาพแวดล้อมในการบินอวกาศก่อให้เกิดความเครียดเฉพาะตัวต่อร่างกายมนุษย์หลายประการ รวมถึงแรงโน้มถ่วง แรงโน้มถ่วงต่ำ บรรยากาศที่ผิดปกติ เช่น ความดันต่ำหรือคาร์บอนไดออกไซด์สูง และ รังสีอวกาศ

เวชศาสตร์อวกาศประยุกต์ใช้สรีรวิทยาอวกาศ เวชศาสตร์ป้องกัน การดูแลสุขภาพเบื้องต้น เวชศาสตร์ฉุกเฉิน และเวชศาสตร์การดูแลผู้ป่วยเฉียบพลัน เวชศาสตร์ในสภาวะยากลำบาก สาธารณสุข และพิษวิทยา ถูกนำมาใช้เพื่อป้องกันและรักษาปัญหาสุขภาพในอวกาศ ความเชี่ยวชาญเหล่านี้ยังถูกนำมาใช้ในการออกแบบระบบยานอวกาศเพื่อลดความเสี่ยงต่อสุขภาพและประสิทธิภาพการทำงานของมนุษย์ในขณะที่บรรลุวัตถุประสงค์ของภารกิจ สุขอนามัยทางอวกาศคือการประยุกต์ใช้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพื่อป้องกันหรือควบคุมการสัมผัสกับอันตรายที่อาจทำให้สุขภาพของนักบินอวกาศเสื่อมโทรมลง

วิทยาศาสตร์ทั้งสองแขนงนี้ทำงานร่วมกันเพื่อให้มั่นใจว่านักบินอวกาศทำงานในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย ผลกระทบทางการแพทย์ เช่น การสูญเสียการมองเห็นและการสูญเสียมวลกระดูก ได้ถูกเชื่อมโยงกับการเดินทางไปอวกาศของมนุษย์ ในเดือนตุลาคม 2558 สำนักงานผู้ตรวจการทั่วไปของนาซาได้ออกรายงานเกี่ยวกับอันตรายต่อสุขภาพที่เกี่ยวข้องกับการสำรวจอวกาศ รวมถึงภารกิจส่งมนุษย์ไปดาวอังคาร.

ประวัติศาสตร์

(History)

ฮูเบอร์ตัส สตรูโฆลด์ (Hubertus Strughold) ค.ศ. 1898-1987 อดีตแพทย์และนักสรีรวิทยาของนาซี ถูกนำตัวมายังสหรัฐอเมริกาหลังสงครามโลกครั้งที่สองในปฏิบัติการเปเปอร์คลิป เขาเป็นผู้บัญญัติศัพท์ "เวชศาสตร์อวกาศ" เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1948 และเป็นศาสตราจารย์ด้านเวชศาสตร์อวกาศคนแรกและคนเดียวที่โรงเรียนเวชศาสตร์การบิน (SAM) ณ ฐานทัพอากาศแรนดอล์ฟ รัฐเท็กซัส ในปี ค.ศ. 1949 สตรูโฆลด์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการแผนกเวชศาสตร์อวกาศที่ SAM (ซึ่งปัจจุบันคือโรงเรียนเวชศาสตร์การบินและอวกาศของกองทัพอากาศสหรัฐ (USAFSAM) ที่ฐานทัพอากาศไรท์-แพตเตอร์สัน รัฐโอไฮโอ) เขามีบทบาทสำคัญในการพัฒนาชุดอวกาศที่นักบินอวกาศชาวอเมริกันยุคแรกสวมใส่ เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งสาขาเวชศาสตร์อวกาศของสมาคมการแพทย์การบินและอวกาศในปี ค.ศ. 1950, ห้องสมุดการแพทย์ทางอากาศที่ฐานทัพอากาศบรูคส์ได้รับการตั้งชื่อตามเขาในปี 1977

แต่ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อใหม่ เนื่องจากเอกสารจากศาลอาญาระหว่างประเทศนูเรมเบิร์กเชื่อมโยงสตรูโโฮลด์กับการทดลองทางการแพทย์ที่ทรมานและสังหารนักโทษในค่ายกักกันดาเคา

การวิจัยด้านเวชศาสตร์อวกาศของโซเวียตมีศูนย์กลางอยู่ที่สถาบันวิจัยและทดสอบวิทยาศาสตร์การแพทย์การบิน (NIIAM) ในปี 1949 เอ.เอ็ม. วาซิเลฟสกี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของสหภาพโซเวียต ได้ออกคำสั่งผ่านความคิดริเริ่มของเซอร์เกย์ โคโรเลฟ ให้ NIIAM ดำเนินการวิจัยทางชีววิทยาและการแพทย์ ในปี 1951 NIIAM เริ่มดำเนินการวิจัยชิ้นแรกในหัวข้อ "การพิสูจน์ทางสรีรวิทยาและสุขอนามัยของความสามารถในการบินในสภาวะพิเศษ" ซึ่งกำหนดภารกิจการวิจัยหลัก ข้อกำหนดที่จำเป็นสำหรับห้องโดยสารปรับความดัน ระบบช่วยชีวิต ระบบกู้ภัยและควบคุม และอุปกรณ์บันทึกข้อมูล

ที่สำนักงานออกแบบโคโรเลฟ พวกเขาได้สร้างจรวดสำหรับยกสัตว์ขึ้นไปในระดับความสูง 200-250 กิโลเมตร และ 500-600 กิโลเมตร จากนั้นก็เริ่มมีการพูดคุยเกี่ยวกับการพัฒนาดาวเทียมเทียมและการส่งมนุษย์ขึ้นสู่อวกาศ ต่อมาในปี 1963 สถาบันปัญหาชีวการแพทย์ (IMBP) ได้ถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อศึกษาด้านเวชศาสตร์อวกาศ.

การทดสอบกับสัตว์

(Animal testing )

สัตว์ในอวกาศ

(Animals in space)

ก่อนที่จะส่งมนุษย์ขึ้นไปในอวกาศ หน่วยงานอวกาศต่างๆ ใช้สัตว์เพื่อศึกษาผลกระทบของการเดินทางในอวกาศต่อร่างกาย หลังจากความพยายามนำสัตว์กลับสู่โลกหลายปีไม่ประสบความสำเร็จ การปล่อยจรวดแอโรบีในเดือนกันยายนปี 1951 นับเป็นการกลับสู่โลกอย่างปลอดภัยครั้งแรกของลิงและกลุ่มหนูจากระดับความสูงใกล้อวกาศ, เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 1957 สปุตนิก 2 กลายเป็นภารกิจแรกที่นำสัตว์มีชีวิตขึ้นสู่อวกาศ นั่นคือสุนัขชื่อลัลกา การบินครั้งนี้และครั้งอื่นๆ ชี้ให้เห็นถึงความเป็นไปได้ในการบินในอวกาศอย่างปลอดภัยภายในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมได้ และให้ข้อมูลเกี่ยวกับปฏิกิริยาของสิ่งมีชีวิตต่อการบินในอวกาศ

ต่อมา การบินทดสอบพร้อมกล้องเพื่อสังเกตสัตว์ทดลอง แสดงให้เห็นว่าในสภาวะการบินต่างๆ เช่น แรงโน้มถ่วงสูงและแรงโน้มถ่วงเป็นศูนย์ การทดสอบของรัสเซียได้ให้ข้อมูลทางสรีรวิทยาที่มีค่ามากขึ้นจากการทดสอบกับสัตว์ เมื่อวันที่ 31 มกราคม 1961 ลิงชิมแปนซีชื่อแฮมถูกส่งขึ้นสู่วงโคจรย่อยด้วยยานปล่อยจรวดเมอร์คิวรี-เรดสโตน(Mercury-Redstone) เที่ยวบินนี้มีจุดประสงค์เพื่อจำลองภารกิจที่วางแผนไว้ของนักบินอวกาศ อลัน เชพาร์ด (Alan Shepard)

โดยภารกิจนี้วางแผนที่จะไปถึงระดับความสูง 115 ไมล์ และความเร็วสูงสุด 4,400 ไมล์ต่อชั่วโมง อย่างไรก็ตาม เที่ยวบินจริงไปถึงระดับความสูง 157 ไมล์ และความเร็วสูงสุด 5,857 ไมล์ต่อชั่วโมง ระหว่างการบิน แฮมประสบกับสภาวะไร้น้ำหนักเป็นเวลา 6.6 นาที หลังจากตกลงในมหาสมุทรแอตแลนติก แฮมได้รับการช่วยเหลือโดยเรือ USS Donner เขาได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยระหว่างการบิน โดยมีเพียงรอยฟกช้ำที่จมูกเท่านั้น (มีการตรวจสอบและเก็บรวบรวมสัญญาณชีพของแฮมตลอดการบิน 16 นาที และนำไปใช้ในการพัฒนาระบบช่วยชีวิตสำหรับนักบินอวกาศในภายหลัง) การทดลองกับสัตว์ในอวกาศ

ยังคงดำเนินต่อไปในปัจจุบัน โดยมีการส่งหนู มด และสัตว์อื่นๆ ไปยังสถานีอวกาศนานาชาติเป็นประจำ ในปี 2014 มีการส่งอาณานิคมมด 8 แห่งไปยัง ISS เพื่อศึกษาพฤติกรรมกลุ่มของมดในสภาวะไร้น้ำหนัก ISS ช่วยให้สามารถศึกษาพฤติกรรมของสัตว์ได้โดยไม่ต้องส่งพวกมันไปในแคปซูลที่ออกแบบมาโดยเฉพาะ.

อเมริกาเหนือ X-15

(North American X-15)

เครื่องบินขับเคลื่อนด้วยจรวด North American X-15 เป็นโอกาสแรกๆ ในการศึกษาผลกระทบของสภาพแวดล้อมใกล้อวกาศต่อสรีรวิทยาของมนุษย์ ที่ความเร็วและระดับความสูงสูงสุดในการปฏิบัติงาน X-15 สามารถให้สภาวะไร้น้ำหนักได้ประมาณห้านาที โอกาสนี้ทำให้เกิดการพัฒนาอุปกรณ์ต่างๆ เพื่ออำนวยความสะดวกในการทำงานในสภาพแวดล้อมที่มีความดันต่ำและความเร่งสูง เช่น ชุดอวกาศ และระบบส่งข้อมูลทางไกลเพื่อรวบรวมข้อมูลทางสรีรวิทยา ข้อมูลและเทคโนโลยีเหล่านี้ช่วยให้การวางแผนภารกิจอวกาศในอนาคตมีประสิทธิภาพมากขึ้น.

โครงการดาวพุธ

(Project Mercury)

เวชศาสตร์อวกาศ เป็นปัจจัยสำคัญในโครงการส่งมนุษย์ขึ้นสู่อวกาศของสหรัฐอเมริกา โดยเริ่มต้นจากโครงการเมอร์คิวรี มาตรการป้องกันหลักที่นักบินอวกาศเมอร์คิวรีใช้เพื่อป้องกันตนเองจากสภาพแวดล้อมที่มีแรงโน้มถ่วงสูง เช่น ในช่วงการปล่อยจรวดและการกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ คือการใช้โซฟาที่มีเข็มขัดนิรภัยเพื่อป้องกันไม่ให้นักบินอวกาศถูกผลักออกจากตำแหน่งโดยแรง

นอกจากนี้ นักบินที่มีประสบการณ์ยังพิสูจน์ให้เห็นว่าสามารถรับมือกับสถานการณ์ที่มีแรง G สูงได้ดีกว่า

หนึ่งในข้อกังวลที่สำคัญเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมในการปฏิบัติภารกิจของโครงการเมอร์คิวรี คือลักษณะที่โดดเดี่ยวของห้องโดยสาร มีความกังวลเกี่ยวกับปัญหาทางจิตวิทยามากกว่าผลกระทบต่อสุขภาพทางกาย การทดสอบกับสัตว์จำนวนมากพิสูจน์ให้วิศวกรของนาซาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าการเดินทางในอวกาศสามารถทำได้อย่างปลอดภัยหากมีการควบคุมอุณหภูมิภายในห้องโดยสาร.

โครงการ เจมินิ

(Project Gemini)

โครงการเจมินิ (Project Gemini)

มุ่งเน้นไปที่ปัญหาทางจิตวิทยาที่เกิดจากความโดดเดี่ยวในอวกาศ โดยมีลูกเรือเพียงสองคน หลังจากกลับจากอวกาศ มีการบันทึกว่าลูกเรือประสบปัญหาการทรงตัวลดลงและสมรรถภาพในการหายใจแบบไม่ใช้ออกซิเจนลดลง.

โครงการอพอลโล

(Project Apollo)

โครงการอะพอลโลเริ่มต้นด้วย

องค์ความรู้ทางการแพทย์และมาตรการป้องกันที่สำคัญได้มาจากทั้งโครงการเมอร์คิวรีและเจมินี ความเข้าใจเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมที่มีแรงโน้มถ่วงสูงและต่ำได้รับการบันทึกไว้อย่างดี และผลกระทบของการแยกตัวได้รับการแก้ไขแล้ว โดยโครงการเจมินีและอพอลโลมีผู้โดยสารหลายคนในแคปซูลเดียว การวิจัยหลักของโครงการอพอลโลมุ่งเน้นไปที่การตรวจสอบก่อนและหลังการบิน แผนภารกิจอพอลโลบางแผนถูกเลื่อนออกไปหรือเปลี่ยนแปลงเนื่องจากลูกเรือบางคนหรือทั้งหมดติดโรคติดต่อ โครงการอพอลโล 14

ได้นำระบบกักกันโรคมาใช้กับลูกเรือเพื่อยับยั้งการแพร่กระจายของโรคติดต่อทั่วไป แม้ว่าประสิทธิภาพของโครงการรักษาสุขภาพลูกเรือ (Flight Crew Health Stabilization Program) จะเป็นที่น่าสงสัย เนื่องจากลูกเรือบางคนยังคงติดโรคอยู่ แต่โครงการนี้ก็แสดงให้เห็นผลลัพธ์ที่เพียงพอที่จะนำไปใช้ในโครงการอวกาศปัจจุบันต่อไป.

ผลกระทบของการเดินทางในอวกาศ

(Effects of space-travel)

ผลกระทบของการเดินทางในอวกาศต่อร่างกายมนุษย์ (Effect of spaceflight on the human body)

ในเดือนตุลาคม 2018 นักวิจัยที่ได้รับทุนสนับสนุนจาก NASA พบว่าการเดินทางในอวกาศเป็นเวลานาน รวมถึงการเดินทางไปยังดาวอังคาร อาจสร้างความเสียหายอย่างมากต่อเนื้อเยื่อในระบบทางเดินอาหารของนักบินอวกาศ การศึกษานี้สนับสนุนงานวิจัยก่อนหน้านี้ที่พบว่าการเดินทางดังกล่าวอาจสร้างความเสียหายอย่างมากต่อสมองของนักบินอวกาศและทำให้พวกเขาแก่ก่อนวัย ในเดือนพฤศจิกายน 2019 นักวิจัยรายงานว่านักบินอวกาศประสบปัญหาการไหลเวียนของเลือดและลิ่มเลือดอย่างรุนแรงขณะอยู่บนสถานีอวกาศนานาชาติ โดยอิงจากการศึกษาเป็นเวลาหกเดือนในนักบินอวกาศที่มีสุขภาพดี 11 คน ผลกระทบของสภาวะไร้แรงโน้มถ่วงต่อการกระจายของของเหลวในร่างกาย (เกินจริงอย่างมาก) (NASA)

ผลลัพธ์เหล่านี้อาจส่งผลต่อการบินอวกาศระยะยาว รวมถึงภารกิจไปยังดาวอังคาร ตามที่นักวิจัยระบุ.

ลิ่มเลือด

(Blood clots)

ภาวะลิ่มเลือดอุดตันในหลอดเลือดดำภายในคอ (Internal Jugular Vein) ถูกค้นพบครั้งแรกในปี 2020 ในนักบินอวกาศที่ปฏิบัติภารกิจบนสถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) เป็นเวลานาน ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการรักษาด้วยยาต้านการแข็งตัวของเลือด การศึกษาต่อมาในนักบินอวกาศ 11 คน พบว่าการไหลเวียนของเลือดในหลอดเลือดดำบริเวณคอช้าลง และแม้กระทั่งมีการไหลย้อนกลับของเลือดในนักบินอวกาศ 2 คน ปัจจุบัน NASA กำลังทำการวิจัยเพิ่มเติมเพื่อศึกษาว่าความผิดปกติเหล่านี้อาจทำให้เกิดลิ่มเลือดในนักบินอวกาศได้ง่ายขึ้นหรือไม่.

จังหวะการเต้นของหัวใจ

(Cardiac rhythms )

ปัญหาจังหวะการเต้นของหัวใจระหว่างการบินอวกาศ พบว่านักบินอวกาศบางคนมีภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับโรคหัวใจและหลอดเลือด แต่ยังไม่ชัดเจนว่าเป็นผลมาจากภาวะที่เป็นอยู่ก่อนแล้วหรือผลกระทบจากการบินอวกาศ หวังว่าการตรวจคัดกรองโรคหลอดเลือดหัวใจที่ทันสมัยจะช่วยลดความเสี่ยงนี้ลงได้มาก ปัญหาจังหวะการเต้นของหัวใจอื่นๆ เช่น ภาวะหัวใจห้องบนสั่นพลิ้ว อาจเกิดขึ้นได้เมื่อเวลาผ่านไป จึงจำเป็นต้องมีการตรวจคัดกรองจังหวะการเต้นของหัวใจของลูกเรือเป็นระยะ

นอกเหนือจากความเสี่ยงต่อหัวใจที่พบในสภาวะปกติแล้ว ยังมีความกังวลว่าการอยู่ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วงเป็นเวลานานอาจนำไปสู่ความผิดปกติของจังหวะการเต้นของหัวใจ แม้ว่าจนถึงปัจจุบันยังไม่พบกรณีดังกล่าว แต่ก็จำเป็นต้องมีการเฝ้าระวังเพิ่มเติม.

โรคจากการลดความดันในอวกาศ

(Decompression illness in spaceflight)

ในอวกาศ นักบินอวกาศใช้ชุดอวกาศ ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วเป็นยานอวกาศส่วนบุคคลที่ครบวงจร เพื่อปฏิบัติภารกิจเดินอวกาศ หรือกิจกรรมนอกยานอวกาศ (EVA) โดยทั่วไปแล้ว ชุดอวกาศจะถูกเติมด้วยออกซิเจน 100% ที่ความดันรวมน้อยกว่าหนึ่งในสามของความดันบรรยากาศปกติ การกำจัดส่วนประกอบของบรรยากาศที่ไม่ทำปฏิกิริยา เช่น ไนโตรเจน ช่วยให้นักบินอวกาศหายใจได้อย่างสะดวกสบาย และยังคงความคล่องตัวในการใช้มือ แขน และขา เพื่อทำงานที่จำเป็น ซึ่งจะทำได้ยากกว่าในชุดที่มีความดันสูงกว่า หลังจากที่นักบินอวกาศสวมชุดอวกาศแล้ว อากาศจะถูกแทนที่ด้วยออกซิเจน 100% ในกระบวนการที่เรียกว่า "การไล่ไนโตรเจน"

(Nitrogen purge) เพื่อลดความเสี่ยงของโรคจากการลดความดัน นักบินอวกาศจะต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง "หายใจล่วงหน้า""(Pre-breathing')

ที่ความดันย่อยของไนโตรเจนระดับกลาง เพื่อให้เนื้อเยื่อในร่างกายปล่อยไนโตรเจนออกมาอย่างช้าๆ จนไม่เกิดฟองอากาศ เมื่อนักบินอวกาศกลับสู่สภาพแวดล้อมภายในยานอวกาศหลังจากปฏิบัติภารกิจนอกยานอวกาศ ความดันจะถูกปรับกลับเป็นความดันใช้งานของยานอวกาศนั้น ซึ่งโดยทั่วไปคือความดันบรรยากาศปกติ โรคจากการลดความดันในการบินอวกาศประกอบด้วยโรคจากการลดความดัน (DCS) และการบาดเจ็บอื่นๆ ที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ได้รับการชดเชย ความดัน หรือภาวะบาดเจ็บจากความดัน (Barotrauma).

การบีบอัดความเจ็บป่วย

(Decompression sickness)

โรคจากการลดความดัน (Decompression sickness หรือ DCS) คือการบาดเจ็บของเนื้อเยื่อในร่างกายอันเนื่องมาจากการมีฟองไนโตรเจนในเนื้อเยื่อและเลือด ซึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากการลดความดันบรรยากาศอย่างรวดเร็ว ทำให้ไนโตรเจนที่ละลายอยู่ในร่างกายกลายเป็นฟองก๊าซ ในอวกาศ ความเสี่ยงของ DCS จะลดลงอย่างมากโดยใช้วิธีการชะล้างไนโตรเจนออกจากเนื้อเยื่อของร่างกาย ซึ่งทำได้โดยการหายใจเอาออกซิเจน 100% เป็นระยะเวลาที่กำหนดก่อนสวมชุดอวกาศ และดำเนินการต่อหลังจากกำจัดไนโตรเจนแล้ว DCS อาจเกิดขึ้นจากเวลาการเติมออกซิเจนก่อนสวมชุดอวกาศไม่เพียงพอหรือถูกขัดจังหวะ หรือปัจจัยอื่นๆ รวมถึงระดับความชุ่มชื้นของร่างกาย สภาพร่างกาย การบาดเจ็บก่อนหน้า และอายุของนักบินอวกาศ ความเสี่ยงอื่นๆ ของ DCS ได้แก่

การไล่ไนโตรเจนในชุด EMU ไม่เพียงพอ การปฏิบัติภารกิจนอกยานอวกาศ (EVA) ที่หนักหน่วงหรือนานเกินไป หรือการสูญเสียความดันในชุด ลูกเรือที่ไม่ปฏิบัติภารกิจนอกยานอวกาศ (NVA) ก็อาจมีความเสี่ยงต่อ DCS ได้เช่นกัน หากความดันในห้องโดยสารของยานอวกาศลดลง อาการของ DCS ในอวกาศอาจรวมถึงอาการเจ็บหน้าอก หายใจถี่ ไอ หรือเจ็บเมื่อหายใจลึกๆ อ่อนเพลียผิดปกติ วิงเวียนศีรษะ ปวดหัว ปวดกล้ามเนื้อและกระดูกโดยไม่ทราบสาเหตุ รู้สึกชาหรือเสียวซ่า กล้ามเนื้ออ่อนแรงที่ปลายแขนขา หรือการมองเห็นผิดปกติ หลักการรักษาเบื้องต้นประกอบด้วย การเพิ่มความดันภายในชุดเพื่อละลายฟองไนโตรเจน การให้ออกซิเจน 100% เพื่อเติมออกซิเจนให้กับเนื้อเยื่อ และการให้ความชุ่มชื้นเพื่อปรับปรุงการไหลเวียนโลหิตไปยังเนื้อเยื่อที่ได้รับบาดเจ็บ.

บาโรทรอยมา

(Barotrauma)

บาโรทรามา คือการบาดเจ็บของเนื้อเยื่อในช่องว่างที่เต็มไปด้วยอากาศในร่างกาย อันเป็นผลมาจากความแตกต่างของความดันระหว่างช่องว่างในร่างกายกับความดันบรรยากาศโดยรอบ ช่องว่างที่เต็มไปด้วยอากาศ ได้แก่ หูชั้นกลาง โพรงจมูก ปอด และระบบทางเดินอาหาร ปัจจัยเสี่ยง ได้แก่ การติดเชื้อทางเดินหายใจส่วนบนอยู่ก่อนแล้ว ภูมิแพ้จมูก การเปลี่ยนแปลงความดันซ้ำๆ ภาวะขาดน้ำ หรือเทคนิคการปรับความดันที่ไม่ถูกต้อง ความดันบวกในช่องว่างที่เต็มไปด้วยอากาศเกิดจากความดันบรรยากาศที่ลดลงในระหว่างขั้นตอนการลดความดันของการปฏิบัติภารกิจนอกยานอวกาศ (EVA) ซึ่งอาจทำให้ท้องอืด ปวดหูหรือไซนัส การได้ยินลดลง และปวดฟันหรือขากรรไกร อาการท้องอืดสามารถรักษาได้ด้วยการยืดหน้าท้อง การนวดเบาๆ และการกระตุ้นให้ขับลม ความดันในหูและไซนัสสามารถบรรเทาได้ด้วยการลดความดันบวกอย่างค่อยเป็นค่อยไป การรักษาล่วงหน้าสำหรับผู้ที่มีความเสี่ยงอาจรวมถึงยาแก้คัดจมูกชนิดรับประทานและพ่นจมูก หรือสเตียรอยด์ชนิดรับประทานและพ่นจมูก ความดันลบในช่องว่างอากาศเกิดจากความดันบรรยากาศที่เพิ่มขึ้นระหว่างการปรับความดันใหม่หลังจากการปฏิบัติภารกิจนอกยานอวกาศ หรือหลังจากการปรับความดันในห้องโดยสารที่ลดลงตามแผน อาการทั่วไป ได้แก่ ปวดหูหรือไซนัส การได้ยินลดลง และปวดฟันหรือขากรรไกร การรักษาอาจรวมถึงการปรับความดันบวกในหูและไซนัสอย่างมีประสิทธิภาพ ยาแก้คัดจมูกชนิดรับประทานและพ่นจมูก หรือสเตียรอยด์ชนิดรับประทานและพ่นจมูก และยาแก้ปวดที่เหมาะสมหากจำเป็น.

ระบบภูมิคุ้มกันทำงานลดลงของ นักบินอวกาศ

ในอวกาศมีระบบภูมิคุ้มกันที่อ่อนแอลง ซึ่งหมายความว่านอกเหนือจากความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นต่อการติดเชื้อใหม่ๆ แล้ว ไวรัสที่มีอยู่แล้วในร่างกายซึ่งปกติจะถูกกดไว้ก็จะกลับมาทำงานอีกครั้ง ในอวกาศ เซลล์ T ไม่สามารถเพิ่มจำนวนได้อย่างเหมาะสม และเซลล์ที่มีอยู่ก็มีความสามารถในการต่อสู้กับการติดเชื้อลดลง

งานวิจัยของ NASA กำลังวัดการเปลี่ยนแปลงของระบบภูมิคุ้มกันของนักบินอวกาศ รวมถึงทำการทดลองกับเซลล์ T ในอวกาศ เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2556 นักวิทยาศาสตร์จากสถาบัน Rensselaer Polytechnic Institute ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจาก NASA รายงานว่า ในระหว่างการเดินทางในอวกาศบนสถานีอวกาศนานาชาติ จุลินทรีย์ดูเหมือนจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมในอวกาศในรูปแบบที่ "ไม่เคยพบเห็นบนโลก" และในรูปแบบที่ "อาจนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของการเจริญเติบโตและความรุนแรง" ในเดือนมีนาคม พ.ศ 2562 NASA รายงานว่าไวรัสแฝงในมนุษย์อาจถูกกระตุ้นให้ทำงานในระหว่างภารกิจอวกาศ ซึ่งอาจเพิ่มความเสี่ยงให้กับนักบินอวกาศในภารกิจอวกาศห้วงลึกในอนาคต.

เพิ่มความเสี่ยงในการติดเชื้อ

(Increased infection risk)

การทดลองของกระสวยอวกาศในปี 2006 พบว่าเชื้อ Salmonella typhimurium ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่ก่อให้เกิดอาหารเป็นพิษ มีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อเพาะเลี้ยงในอวกาศ เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2556 นักวิทยาศาสตร์จากสถาบัน Rensselaer Polytechnic Institute ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจาก NASA รายงานว่า ในระหว่างการเดินทางในอวกาศบนสถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) จุลินทรีย์ดูเหมือนจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมในอวกาศในรูปแบบที่ "ไม่เคยพบเห็นบนโลก" และในรูปแบบที่ "สามารถนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของการเจริญเติบโตและความรุนแรง" เมื่อไม่นานมานี้ ในปี 2560 พบว่าแบคทีเรียมีความต้านทานต่อยาปฏิชีวนะมากขึ้นและเจริญเติบโตได้ดีในสภาวะเกือบไร้น้ำหนักในอวกาศ มีการสังเกตพบว่าจุลินทรีย์สามารถอยู่รอดได้ในสภาวะสุญญากาศของอวกาศ

ในปี 2018 นักวิจัยรายงานหลังจากตรวจพบเชื้อแบคทีเรีย Enterobacter bugandensis จำนวน 5 สายพันธุ์บนสถานีอวกาศนานาชาติ (ISS)

ซึ่งไม่มีสายพันธุ์ใดก่อโรคในมนุษย์ ว่าควรมีการตรวจสอบจุลินทรีย์บน ISS อย่างระมัดระวัง เพื่อให้มั่นใจได้ว่าสภาพแวดล้อมบนสถานีอวกาศยังคงปลอดภัยต่อสุขภาพของนักบินอวกาศต่อไป.

ผลกระทบของความเมื่อยล้า

(Effects of fatigue)

ความเหนื่อยล้าและการอดนอนระหว่างการเดินทางในอวกาศ การเดินทางในอวกาศของมนุษย์มักต้องการให้นักบินอวกาศอดทนต่อช่วงเวลาที่ยาวนานโดยไม่ได้พักผ่อน จากการศึกษาพบว่า การนอนหลับไม่เพียงพออาจทำให้เกิดความเหนื่อยล้า ซึ่งนำไปสู่ข้อผิดพลาดในการปฏิบัติงานที่สำคัญ นอกจากนี้ ผู้ที่เหนื่อยล้ามักไม่สามารถประเมินระดับความบกพร่องของตนเองได้ นักบินอวกาศและเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินมักประสบกับผลกระทบจากการนอนหลับไม่เพียงพอและการรบกวนจังหวะการนอนหลับ ความเหนื่อยล้าเนื่องจากการนอนหลับไม่เพียงพอ การนอนหลับไม่เป็นเวลา และการทำงานหนักเกินไป อาจทำให้เกิดข้อผิดพลาดในการปฏิบัติงาน ซึ่งอาจทำให้ผู้เข้าร่วมภารกิจอวกาศตกอยู่ในความเสี่ยงต่อการบรรลุเป้าหมายของภารกิจ ตลอดจนสุขภาพและความปลอดภัยของผู้ที่อยู่บนยานอวกาศ.

สูญเสียความสมดุล

(Loss of balance)

การเดินทางออกจากและกลับสู่แรงโน้มถ่วงของโลกทำให้เกิด "อาการป่วยในอวกาศ" เวียนศีรษะ และเสียสมดุลในนักบินอวกาศ โดยการศึกษาว่าการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ส่งผลต่อสมดุลในร่างกายมนุษย์อย่างไร ซึ่งเกี่ยวข้องกับประสาทสัมผัส สมอง หูชั้นใน และความดันโลหิต นาซาหวังว่าจะพัฒนาวิธีการรักษาที่สามารถใช้ได้ทั้งบนโลกและในอวกาศเพื่อแก้ไขความผิดปกติของสมดุล จนกว่าจะถึงเวลานั้น นักบินอวกาศของนาซาต้องพึ่งยาที่ชื่อว่ามิโดริน (ยา "แก้เวียนศีรษะ" ที่เพิ่มความดันโลหิตชั่วคราว) และ/หรือโพรเมทาซีน เพื่อช่วยให้พวกเขาปฏิบัติภารกิจที่จำเป็นในการกลับบ้านอย่างปลอดภัย.

สูญเสียความหนาแน่นของกระดูก

(Loss of bone density)

ภาวะกระดูกบางจากการเดินทางในอวกาศ คือการสูญเสียมวลกระดูกที่เกี่ยวข้องกับการเดินทางในอวกาศของมนุษย์ ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง การเผาผลาญแคลเซียมจะถูกจำกัด ทำให้แคลเซียมรั่วไหลออกจากกระดูก หลังจากการเดินทางไปอวกาศ 3-4 เดือน จะต้องใช้เวลาประมาณ 2-3 ปีในการฟื้นฟูความหนาแน่นของกระดูกที่สูญเสียไป อย่างไรก็ตาม กำลังมีการพัฒนาเทคนิคใหม่ๆ เพื่อช่วยให้นักบินอวกาศฟื้นตัวได้เร็วขึ้น การวิจัยในด้านต่อไปนี้มีศักยภาพที่จะช่วยในกระบวนการสร้างกระดูกใหม่:

- การเปลี่ยนแปลงด้านอาหารและการออกกำลังกายอาจช่วยลดความเสี่ยงของโรคกระดูกพรุนได้

- การบำบัดด้วยการสั่นสะเทือนอาจช่วยกระตุ้นการเจริญเติบโตของกระดูกได้

- ยาบางชนิดอาจกระตุ้นให้ร่างกายผลิตโปรตีนที่สำคัญต่อการเจริญเติบโตและการสร้างกระดูกมากขึ้น.

การสูญเสียมวลกล้ามเนื้อ

(Loss of muscle mass)

มวลกล้ามเนื้อ ความแข็งแรง และสมรรถนะในอวกาศลดลง ในอวกาศ กล้ามเนื้อบริเวณขา หลัง กระดูกสันหลัง และหัวใจจะอ่อนแอและลีบลง เพราะไม่จำเป็นต้องใช้ในการต้านแรงโน้มถ่วงอีกต่อไป เช่นเดียวกับที่คนเราสูญเสียกล้ามเนื้อเมื่ออายุมากขึ้นเนื่องจากการออกกำลังกายลดลง นักบินอวกาศอาศัยงานวิจัยในด้านต่อไปนี้เพื่อสร้างกล้ามเนื้อและรักษามวลร่างกาย:

- การออกกำลังกายอาจช่วยสร้างกล้ามเนื้อได้ หากใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมงต่อวันในการฝึกความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ

- การกระตุ้นกล้ามเนื้อด้วยไฟฟ้า (Neuromuscular Electrical Stimulation) เป็นวิธีการป้องกันกล้ามเนื้อลีบ.

การด้อยค่าของสายตา

(Impairment of eyesight)

การมองเห็นบกพร่องเนื่องจากความดันในกะโหลกศีรษะ (Visual impairment due to intracranial pressure)

ระหว่างภารกิจการบินอวกาศระยะยาว นักบินอวกาศอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงทางสายตา และการมองเห็นบกพร่อง ซึ่งรวมเรียกว่า กลุ่มอาการทางระบบประสาทและสายตาที่เกี่ยวข้องกับอวกาศ (Space Associated Neuro-ocular Syndrome หรือ SANS) ปัญหาการมองเห็นดังกล่าวอาจเป็นข้อกังวลสำคัญสำหรับภารกิจการบินอวกาศห้วงลึกในอนาคต รวมถึงภารกิจส่งมนุษย์ไปดาวอังคารด้วย.

การสูญเสียความสามารถทางสติปัญญา และความเสี่ยงต่อโรคอัลไซเมอร์ (Loss of mental abilities and risk of Alzheimer's disease)

โรคอัลไซเมอร์ ผลกระทบของการเดินทางในอวกาศต่อร่างกายมนุษย์ และภัยคุกคามต่อสุขภาพจากรังสีคอสมิก, เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2012 งานวิจัยที่ได้รับการสนับสนุนจาก NASA รายงานว่า การเดินทางในอวกาศของมนุษย์อาจเป็นอันตรายต่อสมองของนักบินอวกาศและเร่งการเกิดโรคอัลไซเมอร์

เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 นักวิทยาศาสตร์รายงานว่า พบการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในตำแหน่งและโครงสร้างของสมองในนักบินอวกาศที่เดินทางไปในอวกาศ โดยอ้างอิงจากการศึกษาด้วยเครื่อง MRI นักบินอวกาศที่เดินทางไปในอวกาศเป็นเวลานานกว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงของสมองมากกว่า.

ภาวะไม่ทนต่อการยืน

(Orthostatic intolerance)

ภายใต้แรงโน้มถ่วงของโลก เลือดและของเหลวในร่างกายอื่นๆ จะถูกดึงลงสู่ส่วนล่างของร่างกายเมื่อยืนขึ้นเมื่อแรงโน้มถ่วงถูกกำจัดออกไปในระหว่างการสำรวจอวกาศ ความดันไฮโดรสแตติกทั่วร่างกายก็จะหายไป และการเปลี่ยนแปลงการกระจายตัวของเลือดที่เกิดขึ้นอาจคล้ายคลึงกับการนอนราบในโลกที่ความแตกต่างของความดันไฮโดรสแตติกมีน้อยที่สุด

เมื่อกลับสู่โลก ปริมาณเลือดที่ลดลงจากการเดินทางในอวกาศส่งผลให้เกิดภาวะความดันโลหิตต่ำเมื่อเปลี่ยนท่า การทนต่อภาวะความดันโลหิตต่ำเมื่อเปลี่ยนท่าหลังการเดินทางในอวกาศได้รับการปรับปรุงอย่างมากโดยมาตรการชดเชยด้วยการเติมน้ำที่นักบินอวกาศดำเนินการก่อนลงจอด การก่อมะเร็งจากรังสีในการเดินทางในอวกาศ

วาเลนติน เลเบเดฟ (Valentin Lebedev) นักบินอวกาศชาวโซเวียต ผู้ซึ่งใช้เวลาอยู่ในวงโคจรของโลกนาน 211 วันในปี 1982

(ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดในการอยู่ในวงโคจรของโลก) สูญเสียการมองเห็นเนื่องจากต้อกระจกที่ลุกลาม

เลเบเดฟกล่าวว่า "ผมได้รับผลกระทบจากรังสีในอวกาศเป็นอย่างมาก เรื่องนี้ถูกปกปิดไว้ในช่วงยุคโซเวียต แต่ตอนนี้ผมสามารถพูดได้ว่าสุขภาพของผมได้รับความเสียหายจากการเดินทางในอวกาศครั้งนั้น" เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2013 นักวิทยาศาสตร์ของนาซารายงานว่า ภารกิจส่งมนุษย์ไปดาวอังคารอาจมีความเสี่ยงจากรังสีสูงมาก โดยพิจารณาจากปริมาณรังสีอนุภาคพลังงานสูงที่ตรวจพบโดยอุปกรณ์ RAD บนยานสำรวจดาวอังคาร (Mars Science Laboratory) ระหว่างการเดินทางจากโลกไปยังดาวอังคารในปี 2011-2012.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 13 เดือน พฤษภาคม พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 21 : 50 น.🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

https://youtube.com/shorts/PU2mu0fNN4w?si=H32D6R_HDBGzntMF