วันวิสาขบูชา : Visakha Bucha Day

Visakha Bucha Day

Other names include Buddha's Birthday or Buddha Day. This is an important day in Buddhism, commemorating the birth, enlightenment, and death (parinirvana) of Gautama Buddha.

Visakha Puja Day (Pali: Visakhapunṇamīpūjā)

Vesak (also known as Buddha Jayanti, Buddha Purnima, or Buddha Day) is an important religious day in Buddhism.

Buddhists of all denominations worldwide observe this as a public holiday in many countries, especially in Thailand, a land of Buddhism where it has been revered as the national religion since the founding of Thailand. It is also an important international day according to the following points:

Resolution of the United Nations General Assembly Because it is the anniversary of three of the most important events in Buddhism: the birth, enlightenment, and death (Parinirvana)

of Gautama Buddha. All three events occurred on the 15th day of the waxing moon of the 6th lunar month, or the full moon of the month of Vesak (in different years). Buddhists therefore consider this day to be a culmination of extraordinary events unmatched by any other religion in the world. The worship on this day is called "Visakha Puja," short for "Visakha Purnami Puja," meaning "worship on the full moon day of the month of Vesak," which is the second month according to the Thai lunar calendar. This corresponds to the full moon of the 6th lunar month and usually falls in May or June according to the Thai lunar calendar. In Thailand, if a year has two 8th lunar months, the celebration is moved to the full moon of the 7th lunar month. These three events occurred on different days, and Vesak Day ceremonies are held on different dates according to the beliefs of each Buddhist sect, which do not coincide with the Vesak Day according to the Theravada Buddhist calendar in Thailand.

Vesak Day is recognized by Buddhists worldwide as an important international day in Buddhism because it commemorates three significant events related to the Buddha and the beginning of Buddhism. All three events occurred over 2,500 years ago in a land called "Jambudvipa" (the Indian subcontinent).

In the time of the Buddha, two significant events occurred. The first, 80 years before the Buddhist era, was the birth of Prince Siddhartha under a sal tree in Lumbini Garden (located in present-day Nepal; Nepal was formerly part of India). The second, 45 years

before the Buddhist era, was the day Prince Siddhartha attained enlightenment and became the Buddha under the Bodhi tree on the banks of the Niranjana River in Uruvela, Senanigama (located in present-day India). The final event, 1 year before the Buddhist era, was the day the Buddha passed away (Parinirvana) under the Sal tree in the Salavana Grove, the royal garden of the Malla king in Kushinagar (located in present-day India). All these events occurred on the full moon day of the sixth lunar month, or Vesak. Therefore, Buddhists consider this full moon day to be the day that commemorates the most important events in the Buddha's life, and they traditionally perform meritorious deeds and Buddhist ceremonies to honor and remember the Buddha. The lineage of the Buddha has continued to the present day.

Visakha Puja is a grand celebration observed annually in Thailand and in many Buddhist countries, both Theravada and Mahayana, across all sects, for a long time. In some countries, this ceremony is called "Buddha Jayanti," such as in India and Sri Lanka. Currently, many countries recognize Visakha Puja as a public holiday, including Thailand, India, Myanmar, Sri Lanka, Singapore, and Indonesia (mostly countries with a predominantly Theravada Buddhist population). and most countries that currently practice Theravada Buddhism have adopted the practice of observing Vesak Day from Sri Lanka. In Thailand, evidence shows that Vesak Day ceremonies have been held since the Sukhothai period.

Vesak Day is considered an important international Buddhist holiday that attracts attention from people around the world because Buddhists of all denominations celebrate this day with ceremonies and offerings simultaneously across the globe.

(Unlike Makha Bucha Day and Asalha Bucha Day, which are important Buddhist holidays primarily observed in Thailand, Laos, Myanmar, and Cambodia), the United Nations General Assembly recognized Visakha Bucha Day as an "International Day" under Resolution 54/112 of the United Nations General Assembly on December 13, 1999.

Currently, Thailand has declared Visakha Bucha Day a public holiday. Buddhists, including members of the royal family, monks, and the general public, will participate in various ceremonies such as offering alms, listening to sermons, and circumambulating the temple with candles. These activities are to commemorate the Triple Gem and three significant events: the birth of Prince Siddhartha, the enlightenment of the Buddha (who possessed perfect purity and wisdom), the compassionate teaching of the Dharma to all, and his passing into Nirvana. These three events, all occurring on the full moon of the sixth lunar month, have ensured the birth and continued existence of Buddhism to this day.

The significance of Visakha Bucha Day:

- Visakha Bucha Day commemorates the birth, enlightenment, and death (parinirvana) of the Buddha. All three events fall on the full moon of the sixth lunar month (Visakha).

- On a Friday morning, the 15th day of the 6th lunar month, in the year of the Dog, 80 years before the Buddhist era, Prince Siddhartha was born in the Lumbini Garden, located between Kapilavastu and Devada.

- In the early morning of Wednesday, the 15th day of the 6th lunar month, in the year of the Rooster, 45 years before the Buddhist era, Prince Siddhartha attained enlightenment and became the Buddha at the age of 35, under the Bodhi tree on the banks of the Niranjana River in Uruvela, after six years of asceticism. Today, this place is called "Buddhatya," a town in Gaya, Bihar state, India.

- After attaining enlightenment, the Buddha proclaimed the Dharma and guided sentient beings for 45 years. At the age of 80, he passed away into Nirvana on Tuesday, the 15th day of the waxing moon of the 6th month of the year of the Snake, at Salavana Grove of the Malla kings in Kushinagar, Malla Kingdom (currently located in Kushinagar, Uttar Pradesh, India). Due to the following three significant events: As mentioned above, all these events occur on the full moon day of the sixth lunar month, therefore Buddhists call the worship on this day "Wan..."

Visakha Puja, which means "worship on the full moon day of the sixth lunar month" (in some places it is called Buddha Day or Buddha Jayanti).

Important events that occurred on Visakha Puja Day in Buddhist history:

The birth of the Buddha is the first and most important event in his life. It occurred on the full moon day of the month of Vesakha. The Buddha, whose full name is "Prince Siddhartha," was born into the Shakya royal family, the son of King Suddhodana and Queen Sirimahamaya, the queen consort of King Suddhodana. Prince Siddhartha held the title of Shakya Crown Prince, destined to inherit the throne as king of Kapilavastu. According to the Pali Canon and its commentaries, after the Bodhisattva, residing in the Tushita heaven, had perfected his virtues, he accepted the invitation to descend to earth and attain enlightenment as the Buddha. The Bodhisattva then descended from the Tushita heaven into the womb of Queen Sirimahamaya at dawn on a Thursday, the 15th day of the waxing moon of the 6th month, in the year of the Rooster, 80 years , When Queen Sirimahamaya's pregnancy was complete, at ten months (15 days), on the full moon day of Visakha (corresponding to Friday, the 15th day of the waxing moon of the 6th lunar month, 80 years before the Buddhist era), she wished to return to Devadaha, her birthplace, to give birth to her son. However, while traveling only halfway, or within the Lumbini Garden, which is located between Kapilavastu and Devadaha, she experienced labor pains. Her accompanying ministers arranged a Sal tree for her to rest under, and she gave birth to her son beneath it. She was standing at the time of birth, holding onto a branch of the Sal tree. After the Bodhisattva was born (with his feet emerging from the womb first), he walked seven steps and uttered the Asabhivaca (a declaration of his supreme enlightenment), saying..

"The greatest among all beings, the most excellent among all beings, the supreme one among all beings. This is the highest birth. There is nothing difficult now."

Translation: We are the greatest in the world, we are the most prosperous in the world, we are the most excellent in the world. This is the last life; now there will be no more rebirths"

This miraculous utterance of the Asabhivaca (lion's roar) is considered a premonition of enlightenment, signifying that the young prince, a Bodhisattva, will soon attain enlightenment and become a Buddha.

Enlightenment

The attainment of enlightenment by Prince Siddhartha is the second most important event in the life of the Buddha, occurring on the full moon day of the month of Vesak. This event is considered to be the most significant of all events in his life. The Buddha and Buddhism can be considered as This was Prince Siddhartha's second birth; his first was merely as a human being. This enlightenment, however, is considered a second rebirth, a rare and significant event in human history. It was a perfect birth, complete with the attainment of noble fruits, enlightenment, and liberation from all defilements, suffering, and happiness. This event propelled Prince Siddhartha to become the "Samma Sambuddha," meaning the Fully Enlightened One. (one who receives no command from anyone, no divine decree from the Creator or any god).

It was the "enlightenment of the whole world" that Prince Siddhartha, as an ordinary human being, could achieve, and everyone had the right to know it, just as he did. After renouncing worldly life, he studied in various schools of thought, such as the schools of Alara Kalama and Udaka Ramakota. He attained the eight attainments of meditation, mastering the knowledge of both teachers. However, he was still not satisfied because these eight attainments could not lead him to enlightenment. Therefore, he left the schools of both teachers and traveled to...

The village of Uruvela Senanigama was a beautiful place, with dense forests, a clear river, and a village (a place for monks to collect alms) surrounding it. Therefore, the Buddha resolved to practice asceticism in this place.

Ordination

The event of his renunciation, based on primary evidence from the Tripitaka (Buddhist scriptures), states that when Prince Siddhartha was 29 years old, he reflected on the inevitable causes of aging, sickness, and death—the natural order of the world for all, from which no one can escape. However, because they had not heard the teachings of the wise, they were preoccupied with aversion to these causes, considering them unworthy of thought and concern. This led people to be engrossed in three delusions: intoxication with youth and longevity; intoxication with the belief that they are free from illness and will not be bewitched; and intoxication with the belief that life is eternal. They simply wasted their lives day by day.

Performing ascetic practices

In the beginning, the Buddha practiced asceticism, specifically "dukkhakiriya," which was considered by ascetics of that time to be the supreme of all three forms of asceticism. During this period of asceticism, the five ascetics (Pancavaggiya) were present.

Kaundinya, Vappa, Bhaddiya, Mahanama, and Assaji, who were Brahmins (Kaundinya) and sons of Brahmins (the remaining five ascetics), had attended the ceremony where the diviner, Prince Siddhartha, described his great qualities (five days after his birth), saying, "If Prince Siddhartha renounces the world, he will become the supreme teacher of the world." When they heard news of Prince Siddhartha's renunciation, they decided to become monks themselves in search of him. They found Prince Siddhartha practicing extreme asceticism and remained to attend upon him. Later, when he had reached the highest level of asceticism but had not yet attained enlightenment, he learned of it. The parable of the three-stringed lute suggests that such practice was too extreme,

Therefore, he abandoned all asceticism and resumed eating. The five ascetics then thought that he had relaxed his physical efforts,

and that such asceticism offered no opportunity for enlightenment. They, therefore, left him and went to the Isipatana Deer Park near Varanasi.

When Prince Siddhartha regained his strength after eating, he resumed his ascetic practice in the forest. On the full moon day of the month of Vesakha, six years after his ordination, Sujata, the daughter of a villager from Uruvela, brought him rice porridge while he was meditating under a banyan tree near her house. She thought he was a god because he looked radiant that day. After eating the porridge, he took the golden bowl and floated it in the Niranjana River. In the evening, the Buddha received eight handfuls of kusha grass from the Brahmin Sosthiya. He spread it out as a seat under an Assaka tree (which was later renamed "Sri Maha Bodhi" or "Bodhi tree") on the banks of the Niranjana River. Facing east and with his back to the Bodhi tree, he made a silent prayer...

"Even if the skin, tendons, and bones are gone, and the flesh and blood in the body dry up, until the benefit that can be attained by a person through the strength of a man (enlightenment), through the effort of a man (human being), and through the perseverance of a man, then that effort will not be stopped."

Then, Mara brought his army of demons to confront the Buddha. The Buddha had to fight using his ten perfections (paramitas). In a Dharma-based analogy, this means he fought against his inner defilements, overcoming them with his perfections—the hardships he endured in cultivating all virtues, accumulated throughout his time as a Bodhisattva. He fought until Mara was defeated at sunset. Then, he began practicing Samatha meditation, calming his mind until he attained the first, second, third, and fourth jhanas in succession. He then caused the three jhanas, which are elements of wisdom, to arise in the three watches of the night:

1. In the first watch of the night, the Buddha attained "Pubbe-nivāsānussati-ñāṇa," meaning he was able to recall his past lives.

2. During the middle watch of the night, the Buddha attained "Cutūpapatñāṇa," which means knowing the death and rebirth of all beings. In other words, he acquired "Dibbacakkhuñāṇa," or divine sight.

3. In the final watch of the night, the Buddha contemplated dependent origination, the principle of cause and effect, a continuous chain of interdependent phenomena, until he fully understood the Four Noble Truths:

Suffering :

Suffering, a difficult state to endure, discomfort, both physical and mental, is a problem.

Samutai :

The cause of suffering is the cause of the problem.

Nirodha :

The goal of solving the problem is to eliminate the root cause of suffering.

Path :

The way to alleviate suffering is to solve the problem.

Then, the Buddha attained "Asavakkhayañana," the knowledge that leads to the cessation of all defilements. At that moment, his mind was liberated from all defilements and impurities; there was no longer any clinging to craving or attachment. This was the attainment of Anuttara Samyak Sambodhi, the supreme enlightenment, and the complete attainment of the Buddhahood in the third watch of the night of Visakha., Forty-five years after the Buddhist era, He was bestowed with the name "Arh," meaning an Arahant far removed from all defilements, and "Samma Sambuddho," meaning the Perfectly Enlightened Buddha.

He was the Buddha, who attained enlightenment by himself, without any teacher. Later, he shared the knowledge he had gained on the day of his enlightenment with all people. Therefore, he was known as "the Supreme Buddha, the Perfectly Enlightened One."

Day of nirvana

His Majesty has passed away.

The Buddha lived his life as the Supreme Teacher, spreading the Dharma and Vinaya, that is, Buddhism, to the multitude of people in the Indian subcontinent for over 45 years. This allowed the religion to become firmly established in the Indian subcontinent for over a thousand years. The religion spread throughout Asia from then on, and Buddhism reached its peak flourishing in Thailand, the Suvarnabhumi region. When the Buddha was 80 years old, his body aged like that of an ordinary person, he declared that his religion was firmly established and that he had fulfilled his duties as a Buddha completely.

Three months before his passing into Nirvana, while residing at the Pavala Chedi, Kutaagara Sala, in the Mahavana forest near Vesali, the Buddha imparted the Abhinnya (supernatural powers) and taught the Dhamma to the monks. Then he., He made the decision to end his life by saying...

"Monks! Now I will warn you: All compounded things are impermanent... The Tathagata will attain Parinirvana three months from now."

Then, the Buddha remained silent, closed his eyes, and entered the nine stages of Anupabhāra Sāmāpatti, which include four form jhānas (first, second, third, and fourth jhānas) and four formless jhānas (ākāsānancāyatana, viññānancāyatana, ākiñcaññāyatana, and neither saññānāsaññāyatana). These are collectively called the eight attainments (samāpatti 8), with one attainment being the cessation of perception and feeling (saññāvedayita nirodha). He then descended in sequence to the first jhāna, and then ascended again to the second, third, and fourth jhānas, and finally the last attainment. Upon emerging from the fourth jhāna, he attained parinirvana.

The Buddha, during his lifetime, spoke of the cessation of suffering (samudaya), which is the cause of the cessation of suffering (parinirvana), saying that...

"Just as a tree, as long as its base remains intact, can sprout again even after being cut (the top), so too is suffering; even when the latent tendencies of craving are eradicated, it will continue to arise."

The principles of Vesak Day

Visakha Puja Day commemorates three significant events in the life of the Buddha: his birth, enlightenment, and passing away. The central moral lesson learned from these events is the Three Characteristics of Existence (Trilakṣaṇa), or Anicca (impermanence), which refers to the three inherent nature of the world: Anicca (impermanence), Dukkha (suffering), and Anatta (non-self). These are the three fundamental realities of existence; nothing can be controlled or prevented from aging or dying. All things in the world are subject to these three conditions, and even the Buddha, the world's teacher, was subject to them. No one can escape them., For the moral principles, which can be compared to the three events, there are three things that can be put into practice:

Gratitude

In the context of the Buddha's birth, a Buddhist principle can be applied: "the principle of filial piety." In the Buddha's life story, even though Queen Sirimahamaya, the mother of Prince Siddhartha, passed away just seven days after his birth, after Prince Siddhartha attained enlightenment, he ascended to the Tushita heaven to preach to his mother. Similarly, he visited his father, King Suddhodana, at his palace to preach. When King Suddhodana became seriously ill and near death, the Buddha entered and comforted him, enabling him to attain enlightenment and Nirvana in the palace that very day.

Carelessness

On the day of his Parinirvana, the Buddha delivered a final exhortation, a culmination of his profound teachings that everyone should practice: being mindful at all times, preventing suffering and distress caused by defilements from overwhelming oneself. In other words, being vigilant at all times. What Buddhism can offer even more, and which is considered its highest benefit, is the ability to truly free us from suffering, especially mental suffering. This is achieved through the practice of morality, concentration, and wisdom—training oneself to gain wisdom and understand the true nature of life, rather than living or thinking against the flow of truth, which is impermanence and suffering., Letting go means understanding something deeply enough that there's no need to cling, resist, or carry it. When we see the truth of life—that everything arises, exists, and ceases—we can let go without running away, understand without erasing, and forgive without forgetting. This video will guide you in meditation to lighten your heart, to contemplate the truth, and to release what you've been clinging to, so that your heart may be free.

"Buddhism is the national religion of Thailand. Thai people are Buddhists. Buddhism is widely regarded as the best and most beautiful religion in the world, and it is the only religion in the world that science can prove."

Compose articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

May 31, 5, 2026, 09 : 00 a. m 🇹🇭

------------------+++

วันวิสาขบูชา

ชื่อเรียกอื่น วันประสูติพระพุทธเจ้าหรือวันพระพุทธเจ้าเป็นวันสำคัญในศาสนาพุทธ วันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระโคตมพุทธเจ้า หรือ พระพุทธเจ้า

วันวิสาขบูชา (บาลี: วิสาขปุณณมีปูชา

ชื่อเรียกภาษา อังกฤษ: Vesak) มีอีกชื่อว่า พุทธชยันตี หรือ พุทธปูรณิมา หรือ วันพระพุทธเจ้า เป็นวันสำคัญทางศาสนาพุทธสำหรับพุทธศาสนิกชนทุกนิกาย ทั่วโลก ทั้งเป็นวันหยุดราชการในหลายประเทศ โดยเฉพาะในประเทศไทย ซึ่งเป็นดินแดนของศาสนาพุทธ และศาสนาพุทธยังถูกยกย่องให้เป็นศาสนาประจำชาติไทยมาตลอดตั้งแต่มีแผ่นดินไทย และยังเป็นวันสำคัญในระดับนานาชาติตามข้อมติของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ

เพราะเป็นวันคล้ายวันที่เกิดเหตุการณ์สำคัญที่สุดใน ศาสนาพุทธ 3 เหตุการณ์ด้วยกัน คือ การประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระโคตมพุทธเจ้า โดยทั้งสามเหตุการณ์ได้เกิด ณ วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 หรือวันเพ็ญแห่งเดือนวิสาขะ (ต่างปีกัน) ชาวพุทธจึงถือว่า เป็นวันที่รวมเกิดเหตุการณ์อัศจรรย์ยิ่งที่มุดในโลก และไม่มีศาสนาใดในโลกมีเหตุการณ์สำคัญเช่นนี้ได้ และเรียกการบูชาในวันนี้ว่า "วิสาขบูชา" ย่อมาจาก "วิสาขปุรณมีบูชา" แปลว่า "การบูชาในวันเพ็ญเดือนวิสาขะ" อันเป็น เดือนที่สองตามปฏิทินของไทย ซึ่งตรงกับวันเพ็ญเดือน 6 ตามปฏิทินจันทรคติของไทย และ มักตรงกับเดือนพฤษภาคม หรือมิถุนายนตามปฏิทินจันทรคติของไทย โดยในประเทศไทย ถ้าปี ใดมีเดือน 8 สองหน ก็เลื่อนไปทำในวันเพ็ญเดือน 7 เหตุการณ์ทั้ง 3 นั้นเกิดในวันต่างกันไป จะมีการจัดพิธีวิสาขบูชาต่างวันกันตาม ความเชื่อในนิกายของตน ซึ่งไม่ตรงกับวันวิสาขบูชาตามปฏิทินของชาวพุทธเถรวาทในไทย

วันวิสาขบูชา นั้นได้รับการยกย่องจากพุทธศาสนิกชนทั่วโลกให้เป็นวันสำคัญสากลทาง พระพุทธศาสนา เนื่องจากเป็นวันที่บังเกิดเหตุการณ์สำคัญ 3 เหตุการณ์ ที่เกี่ยวเนื่องกับ พระพุทธเจ้า และจุดเริ่มต้นของศาสนาพุทธ ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดได้เกิดขึ้นเมื่อ 2,500 กว่าปี ก่อน ณ ดินแดนที่เรียกว่า "ชมพูทวีป "

ในสมัยพุทธกาล โดยเหตุการณ์แรก เมื่อ 80 ปี ก่อนพุทธศักราช เป็น "วันประสูติของเจ้าชายสิทธัตถะ" ณ ใต้ร่มสาลพฤกษ์ ในพระราชอุทยานลุมพินีวัน (ซึ่งอยู่ในเขตประเทศเนปาลในปัจจุบัน เมื่อก่อนดินแเดนเนปาลเคยเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอินเดีย) และเหตุการณ์ต่อมา เมื่อ 45 ปี ก่อนพุทธศักราช เป็น "วันที่เจ้าชายสิทธัตถะได้บรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณ ตรัสรู้เป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธ เจ้า" ณ ใต้ร่มโพธิ์พฤกษ์ ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม (อยู่ในเขตประเทศ อินเดียในปัจจุบัน) และเหตุการณ์สุดท้าย เมื่อ 1 ปี ก่อนพุทธศักราช เป็น "วันเสด็จดับขันธ ปรินิพพานขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า" ณ ใต้ร่มสาลพฤกษ์ ในสาลวโนทยาน พระ ราชอุทยานของเจ้ามัลละ เมืองกุสินารา (อยู่ในเขตประเทศอินเดียในปัจจุบัน) โดยเหตุการณ์ ทั้งหมดล้วนเกิดตรงกับวันเพ็ญเดือน 6 หรือเดือนวิสาขะนี้ทั้งสิ้น ชาวพุทธจึงนับถือว่าวันเพ็ญ เดือน 6 นี้ เป็นวันที่รวมวันคล้ายวันเกิดเหตุการณ์สำคัญ ๆ ของพระพุทธเจ้าไว้มากที่สุด และได้ นิยมประกอบพิธีบำเพ็ญบุญกุศลและประกอบพิธีพุทธบูชาต่าง ๆ เพื่อเป็นการถวายสักการะ รำลึกถึงแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าสืบมาจนปัจจุบัน.

วิสาขบูชา มีการนับถือปฏิบัติที่ยิ่งใหญ่ในประเทศไทยทุกปี และในหลายประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาทั้งเถรวาท และพุทธมหายาน

ทุกนิกายมาช้านานแล้ว ในบางประเทศเรียกพิธีนี้ว่า "พุทธชยันตี” (Buddha Jayanti) เช่นใน ประเทศอินเดีย และประเทศศรีลังกา ในปัจจุบันมีหลายประเทศที่ยกย่องให้วันวิสาขบูชาเป็นวันหยุดราชการ เช่น ประเทศไทย ประเทศอินเดีย ประเทศพม่า ประเทศศรีลังกา สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย เป็นต้น (ส่วนใหญ่เป็นประเทศที่มีสัดส่วนประชากรที่นับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทมากที่สุดในประเทศ) ในฝ่ายของประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาเถรวาทในปัจจุบัน ส่วนใหญ่ได้รับตติการปฏิบัติบูชาในวันวิสาขบูชามาจากลังกา (ประเทศศรีลังกา) ในประเทศไทยปรากฎหลัก ฐานว่ามีการจัดพิธีวิสาขบูชามาตั้งแต่สมัยสุโขทัย

วันวิสาขบูชา ถือได้ว่าเป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาสากล ที่คนทั้งโลกให้ความสนใจ

เพราะชาวพุทธทุกนิกายจะพร้อมใจกันจัดพิธีพุทธบูชาในวันนี้พร้อมกันทั่วทั้งโลก

(ซึ่งไม่เหมือนวันมาฆบูชา และวันอาสาฬหบูชา ที่เป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาที่นิยมนับถือกันเฉพาะในประเทศไทย, ลาว, พม่า และกัมพูชา) และด้วยเหตุนี้ ประชุมใหญ่สมัชชาสหประชาชาติจึงยกย่องให้วันวิสาขบูชาเป็น "วันสำคัญสากล (International Day) ตามข้อมติสมัชชาใหญ่แห่ง สหประชาชาติที่ 54/112 ลงวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2542

ปัจจุบัน ประเทศไทยได้ประกาศให้วันวิสาขบูชาเป็นวันหยุดราชการ โดยพุทธศาสนิกชนทั้งพระบรมวงศานุวงศ์ พระสงฆ์ และประชาชน จะ มีการประกอบพิธีต่าง ๆ เช่น การตักบาตร การฟังพระธรรมเทศนา การเวียนเทียน เป็นต้น เพื่อเป็นการบูชารำลึกถึงพระรัตนตรัยและเหตุการณ์ สำคัญ 3 เหตุการณ์ดังกล่าว ที่ถือได้ว่าเป็นวันคล้ายวันที่ "ประสูติ" ของเจ้าชายสิทธัตถะ ผู้ซึ่งต่อมาได้ "ตรัสรู้" เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ทรง กอปรไปด้วย "พระบริสุทธิคุณ", "พระปัญญาคุณ ผู้ซึ่งได้ทรงสั่งสอนประกาศพระสัจธรรม คือ ความจริงของโลก แก่ขนทั้งปวงโดย "พระมหากรุณาธิคุณ” จวบจนทรง "เสด็จดับขันธปรินิพพาน" ในวาระสุดท้าย ทั้งสามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสืบเนื่องในวันเพ็ญเดือน 6 นี้ทำให้พระพุทธ ศาสนาได้บังเกิดและสืบต่อมาอย่างมั่นคงจนถึงปัจจุบัน.

ความสำคัญในวันวิสาขบูชา :

- วันวิสาขบูชาเป็นวันที่ระลึกถึงวันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระพุทธเจ้า ซึ่งตรงกับวันเพ็ญ เดือนวิสาขมาส (เดือน 6) ตรงกันทั้ง 3 คราว คือ

- เช้าวันศุกร์ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ปีจอ

ก่อนพุทธศักราช 80 ปี เจ้าชายสิทธัตถะ ประสูติ ที่พระราชอุทยานลุมพินีวันระหว่างกรุงกบิลพัสต์กับเทว

- เช้ามืดวันพุธ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ปีระกา ก่อนพุทธศักราช 45 ปี เจ้าชายสิทธัตถะ ตรัสรู้ เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อพระชนมายุ 35

พรรษา ณ ใต้ร่มไม้ศรีมหาโพธิ์ ฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ตำบลอุรุเวลาเสนานิคม หลังจากออกผนวชได้ 6 ปี ปัจจุบัน สถานที่แห่งนี้เรียกว่า "พุทธตยา" เป็นตำบลหนึ่งของเมืองคยา แห่งรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย

- หลังจากตรัสรู้ ทรงออกประกาศพระธรรมวินัยและโปรดเวไนยสัตว์เป็นเวลา 45 ปี เมื่อพระชนมายุได้ 80 พรรษา ก็เสด็จดับขันธปรินิพพาน เมื่อวันอังคาร ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ปีมะเส็ง ณ สาลวโนทยาน ของมัลลกษัตริย์ เมืองกุสินารา แคว้นมัลละ (ปัจจุบันอยู่ในเมืองกุสินคระ รัฐอุคตรประเทศ ประเทศอินเดีย)

เนื่องจากเหตุการณ์สำคัญทั้ง 3 เหตุการณ์ดังกล่าวข้างต้น เกิดขึ้นตรงกันในวันเพ็ญ เดือน 6 ชาวพุทธจึงเรียกการบูชาในวันนี้ว่า "วัน วิสาขบูชา" ซึ่งแปลว่า การบูชาในวันเพ็ญเดือนหก (บางแห่งเรียกว่า วันพระพุทธเจ้า หรือ พุทธชยันติ).

เหตุการณ์สำคัญที่เกิดในวันวิสาขบูชาในพุทธประวัติ :

เหตุการณ์ในวันประสูติเป็นเหตุการณ์สำคัญลำดับแรกของพระพุทธเจ้าเกิดขึ้นในวันเพ็ญ เดือนวิสาขมาส โดยพระพุทธเจ้าหรือพระนามเต็ม "เจ้าชายสิทธัตถะ" ได้ประสูติในพระบรมศากยราชวงศ์ เป็นพระราชโอรสแห่งพระเจ้าสุทโธทนะและพระนางสิริมหามายา ผู้เป็นพระราชมเหสีแห่ง พระเจ้าสุทโธทนะ โดยเจ้าชายสิทธัตถะทรงดำรงตำแหน่งศากยมกุฎราชกุมาร ผู้จักได้รับสิบพระราชบัลลังก์เป็นกษัตริย์แห่งกรุงกบิลพัสสืบไป จากหลักฐานชั้นบาลี (พระไตรปิฎก) และอรรถกถา กล่าวว่า หลังจากพระโพธิสัตว์ผู้ดำรงอยู่ใน ดุสิตเทวโลกได้บำเพ็ญพระบารมีครบถ้วนแล้ว ได้ทรงรับคำอาราธนาเพื่อจุติลงมาตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์จึงได้จุติจากสวรรค์ชั้นดุสิตลงมาสู่พระครรภ์ของพระนางสิริมหามายา เมื่อเวลาใกล้รุ่งวันพฤหัสบดี ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ปี ระกา ก่อนพุทธศักราช 80 ปี

เมื่อพระนางศิริมหามายาทรงพระครรภ์ครบถ้วนทศมาส (10 เดือน) ในวันเพ็ญ เตือนวิสาขมาส (ตรงกับ วันศุกร์ ขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 ก่อนพุทธศักราช 80 ปี) พระองค์มีพระราชประสงค์ที่จะเสด็จ พระราชดำเนินกลับไปประสูติพระราชบุตรยังเมืองเทวทหะ อันเป็นเมืองบ้านเกิดของพระองค์ แต่ขณะเสด็จพระราชดำเนินได้เพียงกลางทางหรือภายในพระราชอุทยานลุมพินีวันซึ่งตั้งอยู่ระหว่างเมืองกบิลพัสดุ และเมืองเทวทหะต่อกัน พระองค์เกิดประชวรพระครรภ์จะประสูติ อำมาตย์ผู้ตามเสด็จจึงจัดร่มไม้สาละถวาย พระนางจึงประสูติพระโอรส ณ ใต้ร่มไม้สาละนั้น โดยขณะประสูติพระนางประทับยืน พระหัตถ์ทรงจับกิ่งสาละไว้ เมื่อพระโพธิสัตว์ประสูติแล้ว (โดยอาการที่พระบาทออกจากพระครรภ์ ก่อน) พระโพธิสัตว์ได้ทรงพระดำเนินไปได้ 7 ก้าว และได้ทรงเปล่งอาสภิวาจา (วาจาประกาศความเป็นผู้สูงสุด) ขึ้นว่า...

" อคโคหมสมิ โลกสส เชฎโฐหมสมี โลกสุส เสฏโฐหมสมี โลกสุส อยมนุติมา ชาติ. นตฺถิทานิ ปุ่นทุกโร

คำแปล : เราเป็นผู้เลิศแห่งโลก, เราเป็นผู้เจริญที่สุดแห่งโลก, เราเป็นผู้ประเสริฐที่สุดแห่ง โลก. ซาตินี้ เป็นชาติสุดท้าย, บัดนี้ ภพใหม่ย่อมไม่มี "

โดยการทรงเปล่งอาสภิวาจาเป็นอัศจรรย์นี้ นับเป็นบุรพนิมิตแห่งพระบรมโพธิญาณ ที่เจ้าชายน้อยผู้เป็นพระบรมโพธิสัตว์จักได้ตรัสรู้เป็น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในกาลอีกไม่นาน.

การตรัสรู้

เหตุการณ์การตรัสรู้พระบรมสัมมาสัมโพธิญาณของเจ้าชายสิทธัตถะนี้ เป็นเหตุการณ์สำคัญลำดับที่สองของพระพุทธเจ้าที่ได้เกิตในวันเพ็ญ เดือนวิสาขมาส ซึ่งเหตุการณ์นี้ถือได้ว่าเป็นเหตุการณ์ที่มีความสำคัญมากที่สุดของพระพุทธเจ้าและพระพุทธศาสนา โดยถือได้ว่าเป็นการ เกิดครั้งที่สองของเจ้าชายสิทรัตถะ คือ ครั้งแรกนั้นเพียงเกิดเป็นมนุษย์ แต่การตรัสรู้นี้ถือว่าเป็นการเกิดใหม่อีกครั้ง เป็นการเกิดที่หาได้โดยยากบนโลกมนุษย์และไม่เคยมีเหตุการณ์สำคัญเช่นนี้มาก่อนในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ เป็นการเกิดที่สมบูรณ์พร้อมด้วยอริยผล รู้แจ้งซึ่งสรรพกิเลสทั้งปวง หลุดพ้นจากบ่วงแห่งมาร

คือ ทุกข์และสุขทั้งปวงได้หมดสิ้น เหตุการณ์ในครั้งนี้ ท่าให้เจ้าชายสิทรธัตถะเป็น "พระสัมมาสัมพุทธเจ้า" แปลว่า ผู้ตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เอง (ผู้ไม่ได้รับบัญชาจากใคร ผู้ไม่ได้รับโองการจากพระผู้สร้าง หรือเทพเทวดาองค์ไหน) เป็นการ "รู้แจ้งโลกทั้งปวง” ที่เจ้าชายสิทธัตถะในฐานะมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งพึงกระทำได้ และทุกคนมีสิทธิ์ที่จะ "รู้เหมือนที่พระองค์ทรงรู้ด้วยเหมือนกัน ดังนั้น จึงทำให้มีผู้เรียกพระธรรมวินัยหรือคำสั่งสอนของพระองค์ว่า "พระพุทธศาสนา" จึงแปลว่า "ศาสนาของผู้รู้แจ้ง - ศาสนาของผู้ที่ประเสริฐแล้ว ศาสนามุ่งเน้นการประพฤติปฏิบัติเพื่อการหลุดพ้นจากกิเลสทั้งมวลบนโลก.

การตรัสรู้

เหตุการณ์การตรัสรู้พระบรมสัมมาสัมโพธิญาณของเจ้าชายสิทธัตถะนี้ เป็นเหตุการณ์สำคัญลำดับที่สองของพระพุทธเจ้าที่ได้เกิดในวันเพ็ญ เดือนวิสาขมาส ซึ่งเหตุการณ์นี้ถือได้ว่าเป็นเหตุการณ์ที่มีความสำคัญมากที่สุดของพระพุทธเจ้า และพระพุทธศาสนา โดยถือได้ว่าเป็นการเกิดครั้งที่สองของเจ้าชายสิทธัตถะ คือ ครั้งแรกนั้นเพียงเกิดเป็นมนุษย์ แต่การตรัสรู้นี้ถือว่าเป็นการเกิดใหม่อีกครั้ง เป็นการเกิดที่หาได้โดย เป็นการเกิดที่สมบูรณ์พร้อมด้วยอริยผล รู้แจ้งซึ่งสรรพกิเลสทั้งปวง หลุดพ้นจากบ่วงแห่งมาร คือทุกข์และสุขทั้งปวงได้หมดสิ้น เหตุการณ์สำคัญที่ทำให้เจ้าชายสิทธัตถะเป็น "พระสัมมาสัมพุทธเจ้า" แปลว่า ผู้ตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เอง (ผู้ไม่ได้จับบัญชาจากใคร ผู้ไม่ได้รับโองการจากพระผู้สร้าง หรือเทพเทวตาองค์ไหน) เป็นการ "รู้แจ้งโลกทั้งปวง” ที่เจ้าชายสิทธัตถะในฐานะมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งพึงกระทำได้ และทุกคนมีสิทธิ์ที่จะรู้ เหมือนที่พระองค์ทรงรู้ด้วยเหมือนกัน. เมื่อทรงออกผนวชแล้ว พระองค์ทรงเข้าศึกษาในสำนักลัทธิต่าง ๆ เช่น สำนักอาฬารดาบส รามบุตร และสำนักอุทกดาบส รามโคตร ได้ บรรลุสมาบัติ 8 สิ้นความรู้เจ้าสำนักทั้งสอง แต่พระองค์ยังไม่ทรงพอพระทัยเพราะสมาบัติทั้ง 8 นั้น ไม่สามารถทำให้พระองค์ตรัสรู้ได้ จึงทรงออก จากสำนักของอาจารย์ทั้งสอง เสด็จไปถึงตำบลอุรุเวลาเสนานิคม เป็นสถานที่รมณียสถาน มีป่าชัฏ แม่น้ำใสสะอาด และมีโคจรคาม (สถานที่ บิณฑบาต) อยู่โดยรอบ จึงทรงตั้งพระทัยที่จะป่าเพ็ญเพียรอยู่ ณ ที่แห่งนี้

การออกผนวช

เหตุการณ์การออกผนวชจากหลักฐานขั้นต้น คือ พระไตรปิฎก กล่าวว่า เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะอายุได้ 29 พรรษา ได้ทรงปรารภเหตุ คือความแก่ เจ็บ ตาย ที่มีอยู่ทุกคนเป็นธรรมโลก ไม่มีใครจะรอดพ้นไปได้ แต่เพราะว่ามิได้ฟังคำสั่งสอนของผู้รู้ จึงทำให้มัวแต่มานั่งรังเกียจเหตุเหล่า นั้นว่าเป็นของไม่ควรคิด ไม่ควรสนใจ ทำให้คนเราทั้งหลายมัวมาแต่ลุ่มหลงอยู่ในกิเลสทั้งหลายเพราะความเมา 3 ประการ คือ เมาว่าตัวยังหนุ่มยัง สาวอยู่อีกนานกว่าจะแก่ 1 เมาว่าไม่มีโรคอยู่และโรคดงจะไม่เกิดแก่เรา 1 เมาว่าชีวิตเป็นของยั่งยืน 1มัวแต่ใช้ชีวิตทิ้งไปวัน ๆ กล่าวคือ ทรงดำริ ว่า

บ่าเพ็ญทุกกรกิริยา

ในช่วงแรกนั้น พระองค์ทรงป่าเพ็ญเพียรทางกาย คือ "ทุกกรกิริยา"คือ การปาเพ็ญเพียรที่ นักพรตผู้ป่าเพ็ญตบะในสมัยนั้นยกย่องว่าเป็นยอดของการบำเพ็ญเพียรทั้งปวง 3 ประการ โดยใน ระหว่างบำเพ็ญเพียร ปัญจวัคคีย์ทั้ง 5 คือ โกณฑัญญะ วัปปะ ภัททิยะ มหานามะ และอัสสชิ ผู้เป็น พราหมณ์ (โกณฑัญญะ) และบุตรแห่งพราหมณ์ (ปัญจวัคคีย์ที่เหลือ) ที่ได้ร่วมงานท่านายลักษณะ มหาบุรุษแห่งเจ้าชายสิทรัตถะ (ในคราว 5 วันหลังจากประสูติ) ว่า "ถ้าเจ้าชายสิทธัตถะออกผนวช จักได้เป็นศาสดาเอกของโลก" เมื่อท่านเหล่านั้นได้ทราบข่าวการออกผนวชของเจ้าชายสิทธัตถะ จึงชักชวนกันออกบวชเพื่อตามหาเจ้าชาย และได้พบเจ้าชายสิทธ์ตกะในขณะกำลังบำเพ็ญทุกกรกิริยา จึงคอยเฝ้าอยู่ปฏิบัติ ต่อมา เมื่อพระองค์ได้ทรงบำเพ็ญเพียรถึงขั้นบาตยิ่งแล้วแต่ยังไม่ตรัสรู้ พระองค์ ได้ทราบอุปมาแห่งพิณ 3 สาย ว่าการปฏิบัติเช่นนี้เป็นหนทางอันสุดโต่งเกินไป จึงได้ละทุกกรกิริยาเสีย หันกลับมาเสวยอาหาร เหล่าปัญจวัดดีย์ทั้ง 5 จึงคิดว่าพระองค์ทรงคลายความเพียรทางกายด้วยทุก กรกิริยา ไม่มีโอกาสตรัสรู้ได้ จึงพาพวกละทิ้งพระองค์ไปอยู่ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี.

วันตรัสรู้

เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะกลับมาเสวยพระกระยาหารจนพระวรกายกลับมามีพระกำลังขึ้นเหมือนเดิม แล้ว จึงทรงเปลี่ยนมาเริ่มป่าเพ็ญเพียรทางใจต่อไป จนล่วงเข้าเข้าวันขึ้น 15 ค่ำ เดือนวิสาขมาส หลังบรรพชาได้ 6 ปี นางสุชาดา ธิดานายบ้านอุรุเวลาเสนานิคม ได้นำข้าวมธุปายาสไปถวาย พระองค์ขณะประทับอยู่ ณ ต้นไทรใกล้กับบ้านของนาง ด้วยคิดว่าพระองค์เป็นเทวดา เพราะวันนั้นพระองค์มีรัศมีผ่องใส จนเมื่อทรงรับเสวยข้าวมธุปายาสแล้วจึงได้ทรงนำถาดทองคำไปอธิษฐานลอยในแม่น้ำเนรัญชรา

จวบจนเวลาเย็น ได้ทรงรับถวายหญ้าตา (หญ้ากุศะ) 8 กำมือ จากนายโสตถิยะพราหมณ์

ทรงนำไปปูลาดเป็นโตธิบัลลังก์ ณ ใต้ต้นอัสสกะ พฤกษ์ (หลังจากการตรัสรู้จึงได้ชื่อใหม่ว่า "ต้นพระศรีมหาโพธิ์" หรือ "ต้นโพธิ์) ตันหนึ่ง ริมฝั่งน้ำเนรัญชรา ผินพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก หัน พระปฤษฎางค์ (หลัง) ไปทางลำต้นพระศรีมหาโพธิ์ ทรงอธิษฐานในพระทัยว่า...

" หนัง เอ็น กระดูก จักไม่เหลืออยู่ เนื้อและเลือดในสรีระ จักเหือดแห้งไปก็ตามที เมื่อยังไม่ลุถึงประโยชน์อันบุคคลจะลุได้ด้วยกำลัง ของบุรุษ (การตรัสรู้) ด้วยความเพียรของบุรุษ (มนุษย์) ด้วยความบากบั่นของบุรุษแล้ว จักหยุดความเพียรนั้นเสีย เป็นไม่มีเลย"

จากนั้น พญามารได้ยกพลเสนามารมาผจญ พระองค์ต้องต่อสู้ด้วยพระบารมี 10 ทัศ กล่าวในแง่ ธรรมาธิษฐาน คือ ทรงต่อสู้กับกิเลสภายในใจจนทรงเอาชนะได้ด้วยพระบารมี คือ ความลำบากในการ ป่าเพ็ญความดีทั้งปวง อันทรงได้สั่งสมมาตลอดแต่ครั้งเป็นพระโพธิสัตว์ ทรงต่อสู้จนพญามารพ่ายแพ้ ไปตอนพระอาทิตย์จะตกแล้ว พระองค์จึงทรงเริ่มเจริญสมถภาวนา ทำจิตใจให้เป็นสมาธิ จนบรรลุ ปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน และจตุตถฌาน ตามลำดับ แล้วทรงทำให้ฌานอันเป็นองค์แห่งปัญญา 3 ประการ เกิดขึ้นในยามทั้ง 3 คือ :

1. ปฐมยาม ทรงบรรลุ "ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ” คือ ทรงสามารถระลึกชาติได้

2. มัชฌิมยาม ทรงบรรลุ "จุตูปปาตญาณ" คือ รู้การตายการเกิดของสัตว์ทั้งปวง หรืออีกนัยหนึ่ง เรียกว่าได้ ทิพยจักษุญาณ คือ ตาทิพย์

3. ปัจฉิมยาม พระองค์ได้ทรงพิจารณาปฏิจจสมุปบาท คือ ธรรมที่อาศัยซึ่งกันและกัน เกิดขึ้นเป็น เหตุเป็นผลของกันและกันต่อเนื่องเสมือนกับลูกโซ่ จนได้รู้แจ้งซึ่งอริยสัจธรรม 4 ประการ คือ

ทุกข์ :

ความทุกข์ สภาวะที่ทนได้ยาก ความไม่สบายกาย ไม่สบายใจ คือ ปัญหา

สมุทัย :

สาเหตุที่ทำให้เกิดทุกข์ คือ สาเหตุของปัญหา

นิโรธ :

ความดับไปซึ่งต้นเหตุที่ทำให้เกิดทุกข์ คือ จุดมุ่งหมายในการแก้ปัญหา

- มรรค :

หนทางที่จะดับทุกข์ได้ คือ วิธีการแก้ปัญหา.

แล้วพระองค์จึงทรงบรรลุซึ่ง "อาสวักขยญาณ" คือ ความรู้เป็นเหตุสิ้นอาสวกิเลสทั้งปวง เมื่อนั้น จิตของพระองค์ก็หลุดพ้นจากกิเลส และอาสวะทั้งปวง ไม่มีความยึดถือมั่นด้วยตัณหาอุปาทาน อันเป็นการได้ตรัสรู้พระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ สำเร็จเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างสมบูรณ์ ใน ยามที่ 3 แห่งคืนวิสาขมาส ก่อนพุทธศักราช 45 ปี. ตั้งแต่นั้น พระองค์ทรงได้รับการถวายพระนามบัญญัติโดยคุณนิมิตแห่งพระองค์ว่า "อรห์" เป็น พระอรหันต์ผู้ห่างไกลจากกิเลสทั้งปวง และ "สมฺมาสมฺพุทฺโธ"

เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ได้ตรัสรู้ ชอบได้โดยลำพังพระองค์เอง หามีผู้ใดเป็นครูอาจารย์ไม่ ต่อมา พระองค์ได้ทรงนำสิ่งที่พระองค์ทรงรู้ แจ้งในวันตรัสรู้นี้มาเผยแก่หมู่ชนทั้งหลาย พระองค์จึงทรงได้รับขนานพระนามว่า "สมเด็จพระบรม ศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า" สืบมา.

วันปรินิพพาน

ทรงปลงพระชนมายุสังขาร

พระพุทธองค์ทรงปฏิบัติดำรงตนในฐานะพระบรมศาสดา เผยแผ่พระธรรมวินัย คือ พระพุทธ ศาสนาแก่พหูชนชาวชมพูทวีปเป็นเวลากว่า 45 ปี ทำให้พระศาสนาตั้งหลักฐานอย่างมั่นคง ณ ชมพูทวีปกว่าพันปี และพระพุทธศาสนาได้ขยายออกไปทั่วแผ่นดินเอเชียนับแต่นั้นมา และพระพุทธศาสนาได้เดินทางมาเจริญสูงสุดในประเทศไทย ซึ่งเป็นดินแดนสุวรรณภูมิจวบจนพระพุทธองค์ มีพระชนมายุ 80 พรรษา มีพระวรกายชราภาพเสมือนคนทั่วไป พระองค์ตรัสว่า ศาสนาของ พระองค์ได้ทรงตั้งมั่นแล้ว ทรงทำหน้าที่แห่งพระพุทธเจ้าบริบูรณ์แล้ว

ในเวลาสามเดือนก่อนจะเสด็จดับขันธปรินิพพาน ขณะพระองค์ประทับอยู่ ณ ปาวาลเจดีย์ กูฏาคารศาลา ป่ามหาวัน เมืองเว สาลี ได้ตรัสอภิญญาเทสิตธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย แล้วพระองค์ทรงทำการปลงพระชนมายุสังขารว่า...

"ภิกษุทั้งหลาย! บัดนี้ เราจักเตือนท่านทั้งหลาย: สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมไปเป็น ธรรมดา.... ตถาคตจักปรินิพพาน โดยกาลล่วงไปแห่งสามเดือนจากนี้"

จากนั้น พระองค์ทรงนิ่งเงียบ หลับตา ทรงเข้าอนุปุพพวิหารสมาบัติ 9 มีรูปฌาน 4 คือ ปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน จตุตถะ อรูปฌาน 4 คือ อากาสานัญจายตนะ วิญญาณัญจายตนะ อากิญจัญญายตนะ เนวสัญญานาสัญญายตนะ (เรียกรวมเป็น สมาบัติ 8 สมาบัติ 1 ชื่อเต็มคือสัญญาเวทยิตนิโรธ แล้วย้อนลงมาตามลำดับจนถึงปฐมฌาน แล้วย้อนขึ้นอีกเป็น ทุติยฌาน ตติยฌาน และจตุธ ปัจฉิมสมาบัติ เมื่อออกจากจตุตถฌานจึง เสด็จดับขันธปรินิพพาน

พระพุทธองค์ตรัสถึงความดับสมุทัยอันเป็นเหตุแห่งความดับทุกข์ (เสด็จดับขันธปรินิพพาน) ไว้เมื่อคราวทรงพระชนม์อยู่ว่า...

"ต้นไม้ เมื่อโคนต้นยังอยู่ ไม่มีอุปัทวะ แม้ถูกตัด (ส่วนบน) แล้วก็งอกได้อีกอยู่นั่น ฉันใดก็ดี แม้ทุกข์นี้ก็ฉันนั้น เมื่อตัณหานุสัย ถูกถอนทิ้งแล้ว ก็ได้เกิดร่ำไป"

หลักธรรมใน วันวิสาขบูชา

วันวิสาขบูชา เป็นวันที่เกิดเหตุการณ์สำคัญ ๆ ของพระพุทธเจ้าถึง 3 เหตุการณ์ คือ การประสูติ การตรัสรู้ และการปรินิพพาน ขององค์ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในเหตุการณ์เหล่านั้น คติธรรมหลักคือไตรลักษณ์ หรืออนิจจลักษณะ อันได้แก่ความเป็นธรรมตาของโลก 3 ประการ คือ

- อนิจจัง ความไม่เที่ยง

- ทุกขัง ความเป็นทุกข์คือตั้งอยู่ในสภาพเต็มมิได้ แ

- อนัตตา ความที่สังขารทั้งหลายไม่สามารถบังคับบัญชาให้เป็นไป ตามที่เราต้องการได้ (เช่น บังคับไม่ให้แก่ไม่ได้ บังคับไม่ให้ตายไม่ได้) ซึ่งทุกสรรพสิ่งในโลก ล้วนตกอยู่ในสภาพ 3 ประการนี้ แม้พระพุทธเจ้าผู้เป็น พระบรมศาสดาของโลก ก็ยังต้องทรงตกอยู่ในกฎเหล่านี้ ไม่มีใครสามารถพันไปได้

สำหรับหลักธรรมคติเทียบเคียงกับเหตุการณ์ทั้ง 3 ที่สามารถนำมาประพฤติปฏิบัติได้ 3 อย่าง.

ความกตัญญู

ในเหตุการณ์วันประสูติ สามารถยกหลักธรรมมาเทียบเคียงได้ คือ "หลักความกตัญญู" เพราะใน พระพุทธประวัติ แม้พระนางสิริมหามายา ผู้เป็นพระราชมารดาของเจ้าชายสิทธัตถะจะสิ้นพระชนม์ไปหลังที่ เจ้าชายประสูติได้เพียง 7 วัน แต่เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะได้ตรัสรู้แล้ว ก็ได้เสด็จไปโปรดพระพุทธมารดาบนดาวดึงสเทวโลก ถึงแม้พระเจ้าสุทโธทนะ ผู้เป็นพระราชบิดา พระพุทธองค์ก็เสด็จไปโปรดถึงพระราชวังที่ประทับ จนพระเจ้าสุทโธทนะประชวรหนักใกล้สวรรคต พระพุทธองค์ก็ได้เสด็จเข้าไปโปรดจนพระราชบิดาได้บรรลุ สำเร็จเป็นพระอรหันต์และนิพพานในพระราชวังในวันนั้นเอง.

ความไม่ประมาท

ในเหตุการณ์วันปรินิพพาน พระพุทธองค์ตรัสปัจฉิมโอวาทไว้บทหนึ่ง อันเป็นยอดของคำสอนในพระพุทธศาสนาที่ทุกคนควรนำมาปฏิบัติ คือการมีสติอยู่ทุกเมื่อ ไม่ให้ความทุกข์ร้อนใจอันเกิดจากอำนาจก็เลสเข้าครอบงำา กล่าวคือ ความไม่ประมาทในกาลทุกเมื่อ. สิ่งที่พุทธศาสนาสามารถให้ได้ยิ่ง มากกว่านั้น ซึ่งถือว่าเป็นประโยชน์สูงสุด ของพุทธศาสนาก็คือ การช่วยให้เราพ้น จากความทุกข์อย่างแท้จริง โดยเฉพาะ ความทุกข์ใจ ทั้งนี้ด้วยการบำเพ็ญตาม หลัก ศีล สมาธิ ปัญญา คือการฝึกตนจน มีปัญญาเข้าใจความจริงของชีวิต ไม่ใช้ ชีวิตหรือคิดนึกทวนกระแส แห่งสัจธรรม อันได้แก่ความไม่จิรังยั่งยืน เป็นทุกข์, การปล่อยวางคือ การเข้าใจสิ่งนั้นอย่าง ลึกซึ้ง จนไม่จำเป็นต้องยึด ไม่ต้องฝืน ไม่ ต้องแบก เมื่อเราเห็นความจริงของชีวิต ว่าทุกอย่างเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป เรา จึงวางได้โดยไม่ต้องหนี เข้าใจได้โดยไม่ ต้องลบ ให้อภัยได้โดยไม่ต้องลืม คลิปนี้ จะพาคุณภาวนาให้ใจเบา พิจารณาความ จริง แล้ววางสิ่งที่เคยเกาะไว้แน่น เพื่อให้ ใจคุณ เป็นอิสระ.

" ศาสนาพุทธ ศาสนาประจำชาติไทย

คนไทยนับถือ ศาสนาพุทธ

ศาสนาพุทธ คือศาสนาที่ถูกยกย่องให้เป็นศาสนาที่ดี งามที่สุดในโลก และศาสนาพุทธเป็นเพียงศาสนา หนึ่ง เดียวบนโลกที่วิทยาศาสตร์สามารถพิสูจน์ได้. "

เรียบเรียงบทความ ภาษาอังกฤษ ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 31 เดือน พฤษภาคม พุทธศักราช (พ.ศ) 2569

เวลา 09 : 00 น. 🇹🇭

#BuddhismIsTheNationalReligionOfThailandAndIsPracticedByThaiPeopleBuddhism 🇹🇭

#ศาสนาพุทธศาสนาประจำชาติไทยคนไทยนับถือศาสนาพุทธ🇹🇭

#BuddhismInThailand🇹🇭

#InfinityGalleryDiscipleOfLuangPuThuat🇹🇭

#อินฟินิตี้แกลเลอรี่ศิษย์หลวงปู่ทวด🇹🇭

https://www.facebook.com/share/1SbhH8DNQd/

https://www.facebook.com/share/1PmfexZd4r/

https://www.facebook.com/share/14arMeWfQYe/

https://www.facebook.com/share/1D4pFZyMGz/