นาทีที่คิดถึง

ถ้าถามว่า “เธอจะรู้บ้างไหม” สำหรับเรามันคือประโยคที่ติดอยู่ในหัวตอนเงียบๆ เลยค่ะ โดยเฉพาะเวลาที่ต้อง “รอคอย” ใครสักคน ไม่ว่าจะรอข้อความ รอสาย หรือรอให้เขากลับมาเจอกันจริงๆ ความรู้สึกมันจะเป็นแบบ…นับเวลาทุกนาที แล้วก็เผลอคิดไปเองว่า ทำไมมันช้าจัง เธอรู้ไหม เคยมีช่วงหนึ่งที่เราคิดถึงใครสักคนจนรู้สึกว่าใจมันเริ่มจะสั่น ทุกครั้งที่คิดถึงเธอแทบขาดใจจริงๆ คือไม่ได้เวอร์นะ มันเหมือนมี “ที่ว่างไว้…” ในชีวิต แล้วเราก็อยากให้เธอมาเติมเต็มมันซักที แต่พอความเงียบยาวขึ้น ความเหงาก็จะดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนโดนบังคับให้ทบทวนตัวเองว่า เรากำลังรอคนที่ยังเห็นคุณค่าความรู้สึกเราจริงๆ อยู่ไหม เวลาที่ความคิดถึงถาโถม เรามีวิธีเล็กๆ ที่ช่วยพยุงใจตัวเอง (เผื่อใครกำลังอยู่ในนาทีที่คิดถึงเหมือนกัน) 1) ให้ “ความคิดถึง” มีที่ไป: เราชอบเปิดเพลงซึ้งๆ แล้วเขียนความรู้สึกลงโน้ตสั้นๆ เช่น “วันนี้คิดถึงอีกแล้วนะ” มันช่วยระบายโดยไม่ต้องไปกดดันเขา 2) ตั้งเวลาให้ตัวเองหยุดวน: บางวันเราปล่อยให้คิดถึงได้ 10-15 นาที แล้วค่อยลุกไปทำอย่างอื่น เช่น อาบน้ำ เดินเล่น หรือทำงานบ้าน เพื่อดึงตัวเองออกจากลูปความเศร้า 3) สื่อสารแบบไม่ทำร้ายใจตัวเอง: ถ้าจะทักไป เราจะพิมพ์ให้ชัดแต่ไม่กดดัน เช่น “คิดถึงนะ แค่อยากบอก” แล้วพอส่งแล้วก็ไม่เฝ้าหน้าจอ เพราะการรอซ้ำๆ มันทำให้เหงาหนักกว่าเดิม 4) เตือนตัวเองว่าเราก็สำคัญ: เราเคยเผลอเอาความสุขไปฝากไว้กับคำตอบของเขา พอไม่มีการตอบกลับก็เหมือนใจพัง แต่จริงๆ เราควรมีพื้นที่ของตัวเอง มีเพื่อน มีสิ่งที่รัก เพื่อให้ที่ว่างนั้นไม่ได้มีแค่ “เขา” เท่านั้น สุดท้าย ถ้าเธอจะรู้บ้างไหม…เราว่าบางคนอาจจะรู้ แต่บางคนอาจไม่เคยรู้เลยก็ได้ สิ่งสำคัญคือ เรารู้ตัวเองว่าเรารู้สึกยังไง และเราดูแลหัวใจตัวเองได้แค่ไหน ขอให้ทุกคนที่กำลังรอคอยอยู่ ได้เจอวันที่ความคิดถึงไม่เหงา และได้เจอคนที่อยากมาเติมเต็ม “ที่ว่างไว้…” อย่างเต็มใจเหมือนกันนะ