หลายครั้งที่เราตัดสินใจไม่พูดหรือไม่อธิบายอะไรมากนัก เพราะรู้สึกว่ามันยุ่งยากหรือไม่จำเป็น แต่ในบางครั้งกลับกลายเป็นว่าคนรอบข้างตีความไปในทางลบ จนกลายเป็นว่าคุณเหมือนเป็นตัวร้ายในเรื่องราวนั้นๆ เช่นเดียวกับประสบการณ์ของคนที่ไม่ชอบอธิบายอย่างที่เล่ามา นี่คือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์ส่วนตัวนะครับ การไม่อธิบายไม่ได้หมายความว่าคุณผิดหรือเป็นคนไม่ดี แต่อาจจะเป็นเพราะคุณเลือกที่จะไม่ปะทะหรืออยากคงความสงบไว้ แต่สิ่งสำคัญคือการหาทางสื่อสารให้เหมาะสม เช่น ใช้วิธีการเขียนหรือเลือกใช้คำที่เห็นภาพชัดเจน ลดความคลุมเครือหรือความเข้าใจผิดลง อีกหนึ่งเรื่องที่พบเจอบ่อยคือความคาดหวังของคนรอบตัว ที่มักต้องการคำอธิบายหรือเหตุผลทันที ซึ่งหากเราไม่พร้อมหรือไม่อยากให้รายละเอียด ก็อาจทำให้เกิดความไม่สบายใจ หรือรู้สึกว่าเราเย็นชา นั่นจึงทำให้เราต้องหาวิธีที่จะบาลานซ์ระหว่างการปกป้องความเป็นส่วนตัวของตัวเองและการเข้าใจผู้อื่น ในแง่บวก การไม่ชอบอธิบายบางครั้งก็ช่วยป้องกันการสร้างความขัดแย้งหรือเรื่องซับซ้อนขึ้นได้ โดยเฉพาะเมื่อเรื่องนั้นเป็นเรื่องส่วนตัวหรือไม่สำคัญต่อคนอื่นมากนัก หากรู้จักเลือกเวลาที่จะอธิบายและเนื้อหาที่เหมาะสม ก็จะช่วยให้ความสัมพันธ์ราบรื่นขึ้นได้มากทีเดียว สรุปแล้ว ถึงแม้ว่าการไม่พูดไม่อธิบายจะทำให้เราเหมือนถูกมองในแง่ลบบ้าง แต่มันไม่ได้แปลว่าเราผิดเสมอไป เราเพียงแค่ต้องเข้าใจทั้งตัวเองและคนรอบตัวให้ดี เพื่อหาจุดสมดุลในการสื่อสารที่เหมาะสมที่สุดครับ