รีวิวไตรภาค Mei Hachimoku ฉบับไม่อวย

เพื่อต้อนรับการมาถึงของนิยายเล่มที่ 4 (ฤดูหนาว) ฉบับแปลไทยของ อ. Mei Hachimoku ที่กำลังจะมาถึง ผมจึงขอมัดรวมรีวิวซีรีส์นี้แบบจัดเต็ม โดยเรียงจากเก่าไปหาใหม่ดังนี้ครับ:

คำจากลาของคิมหันต์ ณ ปลายอุโมงค์ (2019)

วันวานแห่งวสันต์ที่เราเฝ้ารอ (2020)

สารทสีอำพันกับการเดินทางที่ 0 วินาที (2022)

งานเขียนของ อ. Mei Hachimoku โดยเฉพาะเรื่อง Tunnel to Summer (อุโมงค์) ไม่ใช่แค่นิยายสนุกๆ แต่มันคือ "หนังสือเรียนวิชาเขียนนิยาย" ชั้นดี ที่ใช้ไอเดียตั้งต้นที่เรียบง่ายมาก จากนิยายพื้นบ้านอย่างอุราชิมะทาโร่ที่แม้แต่คนไทยก็ยังรู้จัก แต่แค่บิดนิดเดียว กลับถ่ายทอดประเด็นออกมาได้อย่างคมคาย พอดี และงดงาม จนผมต้องตามเก็บนิยายทุกเล่มที่แปลไทย

หลังจากอ่านจบทั้ง 3 ฤดูกาล ผมพอจะแกะสูตรความสำเร็จของซีรีส์ Coming-of-Age ชุดนี้ได้ว่า มันคือสมการของ: 👉 ตัวเอกเจ้าปัญหา + สาวมีปม + เรื่องเหนือธรรมชาติ

ทุกเรื่องจะเปิดด้วยตัวเอกที่มีปัญหาชีวิต มาเจอกับนางเอกที่มีความลับ และถูกเหวี่ยงให้มาเกี่ยวข้องกันผ่านปรากฏการณ์เรื่องเวลา (Time) สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ใส่มาเท่ๆ แต่ใส่มาเพื่อ "ขยี้" ปมในใจของทั้งคู่ บีบให้หนุ่มสาวต้องใช้เวลาร่วมกัน เพื่อคลี่คลายและก้าวผ่านบาดแผลนั้นไปด้วยกัน ฟังดูเหมือนสูตรสำเร็จง่ายๆ แต่พอเขียนจริงการจะทำให้มันออกมา "สมเหตุสมผล" และ "ไม่ยัดเยียด" นั้นเชื่อผมเถอะว่ายากฉิบหาย

☀️ คำจากลาของคิมหันต์ ณ ปลายอุโมงค์ (2019) (The Tunnel to Summer, the Exit of Goodbyes)

ผลงานแจ้งเกิดของ อ. Mei Hachimoku ที่สร้างชื่อจนได้เป็นดาวรุ่งวงการนักเขียนญี่ปุ่น ถึงขั้นได้รับมอบหมายให้เขียนนิยายภาคแยกของ Frieren (คำอธิษฐานในวันที่จากลา) ที่กำลังดังพลุแตก (ออกตัวก่อนว่าผมดูอนิเมะมาก่อนอ่านนิยาย รีวิวนี้จึงจะมีการเปรียบเทียบทั้งสองเวอร์ชันครับ)

📖 เรื่องย่อ เรื่องราวของ 'โทโนะ คาโอรุ' เด็กหนุ่มผู้มีปมฝังใจเรื่องครอบครัว และ 'ฮานาชิโระ อันซึ' เด็กสาวนักเรียนใหม่สุดห้าวที่พร้อมแจกหมัดให้ทุกคนที่หาเรื่อง ทั้งคู่บังเอิญไปพบ "อุโมงค์อุราชิมะ" ที่ลือกันว่าขออะไรก็ได้แต่ต้องแลกด้วยอายุขัย จึงร่วมมือกันสำรวจเพื่อไขว่คว้าสิ่งที่ตัวเองปรารถนา

👥 ตัวละคร: เมื่อ Chill Guy เจอสาวสายบวก

พระเอก: เป็นคนชิลระดับมีม Chill Guy เมื่อเทียบกับมรสุมชีวิตที่เจอ (แม่มีชู้จนท้องเป็นเขา, พ่อคิดว่าแท้กลายเป็นพ่อเลี้ยง, น้องสาวตายและทุกคนโทษว่าเป็นความผิดเขา)

นางเอก: ภายนอกเพอร์เฟกต์ แต่ภายในพังยับ พ่อแม่ไม่เข้าใจความฝันนักเขียนการ์ตูน ถึงขั้นฉีกงานทิ้งเพราะกลัวโตไปจะไส้แห้งเหมือนปู่ แต่กลายเป็นว่าปมครอบครัวนี่แหละที่เชื่อมทั้งคู่เข้าหากัน แค่พระเอกพูดว่า "ดีจังนะ" (ตอนรู้นางเอกไม่มีพ่อแม่) ก็เปลี่ยนนางเอกให้กลายเป็นภัยสังคมตามพระเอกต้อยๆ จนไปเจออุโมงค์เข้า

🚇 อุโมงค์: ที่เป็นมากกว่าพล็อต สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือ "อุโมงค์" เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ Plot Device ดาษๆ ที่ใส่มาเพื่อให้เรื่องเดิน แต่มันคือ "กระจกสะท้อนปมในใจ" มันไม่ได้ให้ของวิเศษ แต่มันตั้งคำถามว่า "สิ่งที่คุณอยากได้ มันคุ้มค่าพอจะแลกด้วยเวลาชีวิตไหม?" ความกดดันตอนที่คนหนึ่งเข้าไป แต่อีกคนต้องรออยู่ข้างนอก มันขยี้อารมณ์และแสดงธีมเรื่องได้ชัดเจนและเป็นธรรมชาติมาก จนเราลืมตั้งคำถามถึงความแฟนตาซีไปเลย (คิดดูว่ามันทำได้ดีขนาดไหน)

🤔 จุดที่ยังเอ๊ะๆ (ขอติหน่อย) ด้วยความที่เล่าผ่านมุมมองพระเอกคนเดียว เราเลยต้องตีความตอนจบเอาเอง (ซึ่งก็ดีในแง่ศิลปะ) แต่ที่ผมไม่อินคือ "ตัวละครน้องสาว" ที่ดูเป็นอุปกรณ์ขับเคลื่อนเรื่องมากไปหน่อย ฉากไคล์แม็กซ์เลยทำให้ผมรู้สึกว่า "เหรอวะ?" รวมถึงความรักของนางเอกที่ก่อตัวไวระดับ 5G แค่โดนตกด้วยประโยคเดียวก็หึงพระเอกยันบนรถเมล์แล้ว

🎬 รวมซีนที่ "นิยายมี" แต่ "อนิเมะตัดทิ้ง" (ใครดูแต่อนิเมะ ควรอ่านตรงนี้!)

พระเอกอธิบายเรื่องตัวเองเป็นลูกชู้ตั้งแต่ต้น (ในเมะไม่ขยี้เท่า)

ฉากนางเอกเอาปากกาจ้วงรุ่นพี่นักเลงจนวิ่งหนีเป็นหมา (ในเมะแค่ต่อย)

ฉากพระเอกล็อกแขนห้ามนางเอก จนได้เปิดใจคุยเรื่องครอบครัวและ Spark Joy กันตรงนั้น

ฉากนั่งรถเมล์ไปเคลียร์ใจกับเพื่อนร่วมห้อง (คนที่โดนนางเอกต่อย)

พระเอกออกโรงปกป้องเพื่อนร่วมห้องคนเดิม

ฉากงานดอกไม้ไฟที่พระเอกเจอแม่ตัวเองมากับผู้ชายใหม่ จนช็อกต้องไปขอกอดนางเอก

จุดสำคัญ: พระเอกใส่จดหมายไว้ในขวดแก้ววางหน้าอุโมงค์ (ในเมะส่ง SMS)

เหตุผลที่นางเอกตัดสินใจเข้าอุโมงค์เพื่อไปพาพระเอกกลับมา (เชื่อมโยงกับเพื่อนร่วมห้อง)

Bonus: ฉากกุ๊กกิ๊กในโรงแรมหลังออกจากอุโมงค์ (รางวัลของคนอ่านนิยาย)

🎯 สรุป นี่คือนิยาย Coming-of-Age ที่ผสมโรแมนติก ดราม่า และแฟนตาซี ได้ลงตัว เป็นงานที่วางมาตรฐานไว้สูงมาก ไม่ได้ปวดตับจนตับพัง แต่ซาบซึ้งจนน้ำตาซึมได้ ⭐️ คะแนน: 9/10 (หัก 1 คะแนนเพราะผมดูอนิเมะมาก่อน และ 10/10 ของผมอยู่ที่นั่น)

🌸 วันวานแห่งวสันต์ที่เราเฝ้ารอ (2020) (Wait for Me Yesterday in Spring)

ผลงานเรื่องที่ 2 ของ อ. Mei Hachimoku ที่คราวนี้ฉีกแนวมาเป็น "สืบสวนสอบสวน" (Mystery) แต่ยังคงรสชาติโรแมนติก-ดราม่า และแฟนตาซีไว้ครบถ้วน

📖 เรื่องย่อ 'คานาเอะ' (ตัวเอก) หนีออกจากบ้านในโตเกียวกลับมาพักใจที่เกาะบ้านเกิด เขาได้เจอกับ 'อากิโตะ' เพื่อนสมัยเด็กที่โตมาเป็นเด็กแว้น และ 'อาคาริ' น้องสาวของเพื่อนคนนั้นผู้เป็นรักแรก เรื่องราวเริ่มแปลกประหลาดเมื่อคานาเอะไปแตะหินศักดิ์สิทธิ์ แล้ววาร์ปข้ามเวลาไป 5 วันข้างหน้า พร้อมได้รับข่าวร้ายว่า "อากิโตะตายแล้ว" เขาจึงต้องร่วมมือกับอาคาริเพื่อย้อนเวลากลับไปช่วยชีวิตเพื่อนรัก

👥 ตัวละคร: เมื่อเด็กหัวกะทิเสียทรง

พระเอก: อดีตเด็กเก่งที่พอย้ายไปโตเกียวกลับกลายเป็นคนดาดๆ ไม่มีเพื่อน แถมโดนที่บ้านกดดันเรื่องเรียนจนต้องหนีกลับบ้านเกิด

นางเอก: สาวผิวเข้มที่เคยโดนบูลลี่ แต่โตมาดันสวยและเก่งกีฬาจนพระเอกรู้สึกว่าตัวเอง "ไม่คู่ควร" จนตีตัวออกห่างเพราะความน้อยเนื้อต่ำใจ ปมความสัมพันธ์ที่ค้างคาจาก "ความเข้าใจผิด" ในวัยเด็กนี่แหละ ที่เป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนดราม่าตลอดทั้งเล่มนี้

⏳ กลไกเวลา: ย้อนกลับหลังเหมือนอ่านไดอารี่ เรื่องเหนือธรรมชาติเล่มนี้ซับซ้อนกว่าเรื่องอุโมงค์ครับ มันคือการ Rollback ความทรงจำ อธิบายง่ายๆ คือ พระเอกจะกระโดดข้ามไปอนาคต แล้วค่อยๆ ย้อนกลับมาอดีตทีละวัน

วันที่ 5 ➔ 6 (รู้อนาคตแล้ว)

วันที่ 4 ➔ 5

...ย้อนไปเรื่อยๆ จนถึงวันที่ 1 ความพีคคือ พระเอกจะมี "ความทรงจำของวันพรุ่งนี้" ติดตัวมาด้วย ทำให้เขาต้องเจอกับ "ผลลัพธ์" ก่อน "การกระทำ" เสมอ (เช่น เห็นเพื่อนตายแล้ว ค่อยย้อนกลับไปหาวิธีแก้ในวันก่อนหน้า) เป็นการเขย่าคนอ่านว่า... ตกลงอดีตมันแก้ได้จริงเหรอ? แล้วแก้ยังไงวะ?

🎬 เทคนิคการเล่าเรื่อง อาจารย์ใช้วิธีเล่า "2 เส้นเรื่องบีบเข้าหากัน"

มุมมองพระเอก: ติดลูปเวลา เดินหน้าถอยหลัง งงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้น

มุมมองนางเอก: เล่าย้อนอดีตแบบ Linear (เส้นตรง) ค่อยๆ เฉลยปม ความสนุกคือจังหวะการตัดจบแต่ละบทที่เหมือน "ละครไทย" คือชอบตัดให้ค้างคาใจในจุดพีค บังคับให้เราต้องอ่านรวดเดียวจบเพื่อรู้คำตอบ

🤔 จุดสังเกต (คหสต.) แม้จะยังสนุก แต่การใช้แฟนตาซีเรื่องนี้เป็นเหมือน Gimmick เพื่อการสืบสวนมากกว่าจะขับเน้นธีมชีวิตได้คมเท่าเรื่องอุโมงค์ และส่วนตัวผมรู้สึก "อิหยังวะ" กับไคลแมกซ์บนดาดฟ้า และการให้รางวัลตัวละครด้วย "ลอตเตอรี่" ที่มันดูไม่ค่อยตรงจริตผมเท่าไหร่ (ฮา)

🎯 สรุป นิยาย Coming-of-Age ที่สวมเสื้อคลุมสืบสวนสอบสวน เป็นเครื่องยืนยันว่า อ. Mei Hachimoku "มีของ" จริงๆ เขียนได้หลายแนวและยังอ่านสนุกวางไม่ลง ⭐️ คะแนน: 8/10 (สนุกครับ แต่ยังดีไม่เท่าเล่มแรก)

🍂 สารทสีอำพันกับการเดินทางที่ 0 วินาที (2022) (The Amber Autumn and the 0-Second Journey)

ผลงานเรื่องที่ 3 ของซีรีส์ฤดูกาล ที่เล่มนี้อาจารย์แกใส่ความแฟนตาซีมาแบบ "สุดตัว" จนผมต้องร้องว่า... "พอเถอะจารย์ กลับมาก่อน!"

📖 เรื่องย่อ 'มุงิโนะ' หนุ่มอินโทรเวิร์ต ไปทัศนศึกษาที่ฮอกไกโดแล้วแจ็กพอตแตก เจอโลกทั้งใบ "หยุดเวลา" ทุกอย่างนิ่งสนิท ยกเว้นเขาและ 'อากิระ' สาวแกลเจ้าถิ่น ทั้งคู่ต้องเดินเท้าจากฮอกไกโดไปโตเกียว เพื่อหาทางกู้เวลาให้กลับมาเดินอีกครั้ง ตามเบาะแสเรื่อง "โลกอำพัน" ที่น้าของพระเอกเคยทิ้งไว้

👥 ตัวละคร: หนุ่มหมูเด้ง vs สาวแกลหนีบ้าน

พระเอก: เป็นโรคที่ผมขอเรียกว่า "โรคหมูเด้ง" (ในเรื่องอธิบายว่าเป็น Haphephobia) คือโดนตัวไม่ได้ ใครมาจับจะสะดุ้งดีดออกอย่างรุนแรง ทำให้กลายเป็นคนไม่มีเพื่อน (ซึ่งคนอ่านอย่างผมก็ยังไม่เข้าใจว่าจะใส่โรคนี้มาทำไม ถ้าไม่ได้ใช้ขยี้ปมให้สุด)

นางเอก: สาวแกลที่บ้านโคตร Toxic พ่อและพี่ชายเป็นพวก "ชายแท้เต็มระบบ" และแม่ก็ยอมจำนน จนนางเอกทนไม่ไหวต้องหนีออกจากบ้านมา

🌍 โลกอำพัน Setting โลกที่เวลาหยุดนิ่งเหมือนยุงที่ถูกสตัฟฟ์ในก้อนอำพันเรื่อง Jurassic Park ฝนตกค้างกลางอากาศกลายเป็นกำแพงน้ำ น้ำร้อนเทไม่ออก ไมโครเวฟกดไม่ติด พระเอกนางเอกต้องทำตัวเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ไปสัมผัสของกินถึงจะกินได้ บรรยากาศเหมือนนิราศชมนกชมไม้ ในโลกที่เงียบสงัด ไม่มีสื่อบันเทิง ทั้งคู่เลยต้องคุยกันแก้เหงาระหว่างเดินเท้าข้ามจังหวัด

📉 จุดอ่อน

ความยัดเยียด: สถานการณ์ในเรื่องเหมือนถูกเซตมาเพื่อให้พระ-นางเจอกันแบบ "พรหมลิขิต" เกินไป ดูไม่ธรรมชาติและฝืนๆ

เดินเรื่องเอื่อย: เนื้อหาตรงกลางคือการเดินเที่ยว กินฟรี นอนโรงแรมฟรี แบกนางเอก (ทั้งที่เป็นโรคหมูเด้ง) เน้นขายความจิ้นมากกว่าปมปัญหาชีวิต

ตอนจบ (Spoilers): นี่คือจุดพีค... ปมเรื่องคือทั้งคู่ "ไม่อยากให้พรุ่งนี้มาถึง" แต่สุดท้ายโลกกลับมาหมุนเพราะ "พระเอกหยิบการ์ตูนในร้านสะดวกซื้อมาอ่าน แล้วอยากรู้ตอนต่อไป"... แค่นั้นเลย? มันโอเคที่จะสื่อว่า "สิ่งเล็กน้อยช่วยฮีลใจได้" แต่นี่เล่นใส่มาดื้อๆ แบบนี้ ผมถึงกับกำหมัดเลย

🎯 สรุป เล่มนี้คือการทดลองของอาจารย์ที่ (สำหรับผม) "ไม่เวิร์กเลย" ถ้าคุณไม่ว้าวกับ Setting โลกหยุดเวลา คุณจะเบื่อเหมือนผม นี่เป็นเล่มแรกที่ผมต้องแบ่งอ่าน 3 วัน (ปกติรวดเดียวจบ) ⭐️ คะแนน: 5/10 (ผิดหวังจัด กลับไปเขียนแบบเดิมเถอะจารย์)

#รีวิวนิยาย #MeiHachimoku #อุโมงค์คำจากลา #อ่านตามlemon8 #หนังสือน่าอ่าน