หลายครั้งที่ผมเองก็เคยเจอสถานการณ์ในการทำงานที่ต้องอยู่ต่อแม้เหนื่อยล้าและอยากกลับบ้านมากๆ แต่ก็กลัวว่าจะกลายเป็นหัวข้อเม้าของเพื่อนร่วมงาน เลยต้องฝืนทนอยู่ต่อทั้งๆ ที่ใจอยากจะเดินออกไปเสียให้ได้ เหตุการณ์แบบนี้มักเกิดขึ้นในสำนักงานทุกที่โดยเฉพาะเวลาที่มีข่าวลือหรือเรื่องเม้าต่างๆ เป็นเรื่องที่พูดถึงกันอย่างสนุกสนาน ก่อนหน้านี้ผมเคยลองวิธีต่างๆ เช่น ชวนเพื่อนไปพักผ่อนหรือใช้วิธีบอกอ้อมๆ ว่าเหนื่อยแล้ว แต่มักจะได้คำตอบว่าไม่ต้องรีบไป สุดท้ายก็ต้องนั่งอยู่ต่อจนกว่าเพื่อนจะเม้ากันเสร็จจริงๆ จากประสบการณ์ผมพบว่าการมีทัศนคติที่ดีและอารมณ์ขันช่วยได้มาก เวลาอยู่กับเพื่อนร่วมงานที่ชอบพูดคุยเรื่องเม้าหรือหัวเราะกันกับเรื่องน่าขำ การเข้าร่วมอย่างสนุกสนานแต่ไม่จริงจังมากเกินไป จะทำให้เราดูเป็นคนเปิดกว้างและไม่น่าจะถูกเม้าในทางลบ คนที่ชอบเม้ามักจะชอบคนที่เข้ากับพวกเขาได้ดี แต่ก็ควรรักษาความเป็นตัวเองด้วย ในขณะเดียวกัน การเลือกจังหวะอย่างเหมาะสมในการบอกว่าต้องกลับบ้านจริงๆ ช่วยลดความรู้สึกผิดและป้องกันไม่ให้ถูกตั้งคำถามมากเกินไป เช่น รอให้เพื่อนเม้ากันเสร็จก่อนแล้วค่อยขอตัว หรือหาภารกิจที่เกี่ยวข้องกับงานมาช่วยเสริมเป็นเหตุผลในการกลับบ้าน ทั้งหมดนี้คือแนวทางผมที่ใช้และคิดว่าเหมาะสำหรับใครก็ตามที่เคยเจอปัญหาการกลัวโดนเม้าพออยากกลับบ้านในช่วงเวลางาน หวังว่าทุกคนจะได้ไอเดียดีๆ และมีความสุขกับการทำงานแม้ในวันที่เหนื่อยล้า