ในยุค 90 การฝากเลี้ยงหัวใจเหมือนกับการเรียนรู้การให้ความรักอย่างระมัดระวังและเป็นการป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวดที่อาจเกิดขึ้นได้อย่างไม่คาดฝัน หัวใจที่ยังเล็กและอ่อนโยนยังไม่พร้อมสำหรับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเหมือนตอนนี้ จึงจำเป็นต้องมีการ "ควบคุมอย่างดี" เพื่อไม่ให้ถูกทำร้ายหรือผิดหวังมากเกินไป ประสบการณ์ส่วนตัวสำหรับวัยรุ่นยุคนี้คือการที่เราอาจไม่มีความพร้อมด้านอารมณ์และความเข้าใจในการจัดการความรัก อาจจะติดอยู่ในความรู้สึกกลัวที่จะเปิดใจหรือกล้าพอที่จะรักอย่างแท้จริง จึงต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ที่จะปล่อยวางหรือ "ขังไว้" รักษาหัวใจให้อยู่กับเราโดยไม่ปล่อยให้เจ็บปวดเกินควร การฝากเลี้ยงหัวใจนี้จึงเหมือนกับการมอบความไว้วางใจให้ใครสักคนที่เราคิดว่าจะดูแลหัวใจเราได้อย่างดี เมื่อเรายังไม่มั่นใจหรือไม่พร้อมที่จะปล่อยให้หัวใจเดินทางไกล การมีคนที่ช่วยดูแลหัวใจแทนครอบครองช่วยให้เราเติบโตขึ้นทั้งด้านความรักและความเข้าใจในตัวเอง สุดท้ายแล้ว ความรักในวัยรุ่นยุค 90 ไม่ได้ต่างจากวันนี้มากนักในเรื่องของการเรียนรู้ที่จะเข้าใจใจตัวเอง เรียนรู้ที่จะกล้ารับความรักและความผิดหวังไปพร้อมๆ กัน และฝากเลี้ยงหัวใจไว้กับคนที่เราสามารถไว้ใจได้จริงๆ เพื่อนำพาเราไปสู่ความสุขที่แท้จริงในอนาคต