การเมตตาตัวเองเป็นสิ่งที่หลายคนมองข้าม เพราะเรามักจะคิดว่าการเสียสละเป็นสิ่งที่ดีและควรทำโดยไม่หยุดพัก แต่ในชีวิตจริง การเมตตาตัวเองคือการให้โอกาสและเวลาสำหรับพักผ่อนทั้งทางร่างกายและจิตใจ ซึ่งต่างจากความเห็นแก่ตัว แต่อย่างใด จากประสบการณ์ส่วนตัว การที่เราพยายามจะดูแลปัญหาของผู้อื่นโดยไม่ใส่ใจความรู้สึกของตัวเอง จะทำให้เกิดความเหนื่อยล้าแบบสะสม จนรู้สึกเหมือนใจพังเงียบๆ การที่เราปล่อยให้ตัวเองต้องฝืนใจเพื่อเอาใจคนอื่น หรือให้อภัยทั้งที่แผลใจยังสดใหม่ ผลลัพธ์อาจกลายเป็นความเครียดเรื้อรังที่ทำให้สุขภาพใจและร่างกายแย่ลง การเรียนรู้ที่จะพูดคำว่า "ไม่ไหว" หรือยอมถอยออกจากสถานการณ์ที่ทำร้ายใจ เป็นการให้ความเมตตาตัวเองอย่างแท้จริง นอกจากนี้การเมตตาตัวเองยังช่วยให้เรารู้จักการตั้งขอบเขตและรักตัวเอง แม้ในวันที่รู้สึกเหงาหรือไม่มีใครเข้าใจ หลายครั้งที่การยอมรับความอ่อนแอและความเหนื่อยล้าของตัวเอง สามารถทำให้เรากลับมามีพลังและจิตใจที่พร้อมจะเมตตาผู้อื่นได้อย่างเต็มใจจริงๆ ดังนั้น การเริ่มต้นดูแลใจตัวเองด้วยความเมตตานั้น ไม่ใช่แค่การพักผ่อนชั่วคราว แต่เป็นการฟื้นฟูใจให้ไม่ถูกทอดทิ้ง เพื่อให้เรายังคงสามารถส่งต่อความเมตตาไปยังผู้อื่นได้อย่างยั่งยืนและมีคุณภาพมากขึ้นจริงๆ