จากประสบการณ์ของผม การทำงานในชีวิตจริงนั้นนอกจากความสามารถแล้ว ความกตัญญูและความเคารพต่อคนที่เคยช่วยเหลือเราในอดีตเป็นสิ่งที่ห้ามมองข้ามอย่างยิ่ง ผมเคยเห็นคนอยากก้าวหน้าโดยการถีบหัวคนอื่นหรือพูดลับหลังถึงที่ทำงานเก่า ซึ่งในระยะสั้นอาจดูเหมือนจะประสบความสำเร็จ แต่ในระยะยาวกลับเสียความน่าเชื่อถือและเสียความสัมพันธ์ที่เคยสร้างไว้ ความจริงแล้ว สังคมการทำงานมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและคนไม่ได้อยู่แค่ในที่หนึ่งที่สอง มันมีโอกาสที่เราจะได้พบกันใหม่และต้องร่วมงานกันอีก การเลือกที่จะรักษาความกตัญญูและความเคารพต่อกันจึงทำให้เราเดินทางได้ไกลมากขึ้น เพราะเมื่อใดที่เราล้มลง จะมีคนคอยหนุนหลังเราเสมอ นอกจากนี้การนินทาหรือทำลายความเชื่อใจ ไม่เพียงแต่ทำลายความสัมพันธ์กับคนอื่น แต่ยังเป็นการ "ประจานรากฐานของใจ" ให้คนทั่วโลกเห็นว่าเราขาดความซื่อสัตย์และความอ่อนน้อมถ่อมตน ดังนั้นจึงอยากแนะนำว่า การเติบโตในสายอาชีพ ควรผสมผสานความเก่งเข้ากับความกตัญญูซึ่งกันและกัน เมื่อเราจุดไฟแห่งความทะเยอทะยานก็อย่าลืมว่าไฟนั้นอาจเผาผลาญสิ่งรอบข้างที่เราเคยพักพิงได้ และในวันที่เราไม่มีที่พึ่งพิง คนที่เคยเราช่วยไว้ก็อาจหายไปหมดเหลือแค่ตัวเราเองที่ต้องเผชิญ ท้ายที่สุด อยากให้ทุกคนใช้คำว่า "กตัญญู" เป็นเบาะรองนั่งเวลาที่เราล้มลง ไม่ใช่เป็นแค่คำพูด แต่ต้องลงมือทำจริง เพื่อให้ความสำเร็จของเรามีรากฐานที่มั่นคงและเคารพในความเป็นมนุษย์ที่เคยเดินผ่านเส้นทางเดียวกันมา