คำว่า “ไปสู่ภพภูมิที่ดี” เป็นประโยคที่โบพูดกับตัวเองบ่อยมากในช่วงนี้ เพราะมันเหมือนเป็นการอวยพรครั้งสุดท้ายที่เราทำได้จริงๆ เมื่อคนที่เรารักจากไปแล้ว ต่อให้เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้ อย่างน้อยก็อยากให้ปลายทางของเขาเบาสบาย ไม่ต้องทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดอีกต่อไป ของโบ ยายวายเป็นเหมือนผู้ใหญ่ที่ผูกพันกับครอบครัวมาตั้งแต่แม่ยังเด็ก พอถึงวันที่ต้องลา มันไม่ได้เศร้าแค่ “คิดถึง” แต่เศร้าตรงที่กิจวัตรเล็กๆหายไปด้วย เช่น ทุกปีใหม่โบจะชอบหาเสื้อสวยๆไปให้ยายวาย พอวันหนึ่งนึกขึ้นมาได้ว่า “ต่อไปไม่ได้ซื้อไปให้แล้วนะ” น้ำตามันมาเองแบบไม่ทันตั้งตัว วันที่เราไปเยี่ยม แล้วเห็นยายยังพยักหน้ารับรู้ได้ โบรู้สึกเหมือนได้บอกลากันจริงๆ แม้จะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่แววตาและการรับรู้เล็กๆนั้นช่วยให้ใจเราสงบขึ้นนิดนึง พอถึงวันที่ยายจากไปอย่างสงบ โบก็ได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้ยายวายไปสู่ภพภูมิที่ดี ไปอยู่ในที่ที่มีแต่ความสบาย เป็นนางฟ้าอยู่บนสวรรค์ ช่วงงานบุญงานอาลัย หลายคนอาจทำได้ไม่ครบทุกอย่างเหมือนที่ตั้งใจ โบเองก็ป่วยจนไม่ได้ไปร่วมงาน แต่แม่กับพี่ๆไปใส่บาตร ไปฟังพระแทน สิ่งที่โบได้เรียนรู้คือ “ความกตัญญูไม่ได้วัดจากการไปครบทุกพิธี” แต่อยู่ที่ใจเรา การระลึกถึงท่าน ทำความดี อุทิศบุญให้ และใช้ชีวิตให้ดีต่อจากนี้ ถ้าใครกำลังสูญเสียเหมือนกัน โบอยากบอกว่าให้ค่อยๆให้เวลากับตัวเองได้เศร้าได้คิดถึงนะคะ แล้วลองเก็บความทรงจำดีๆไว้ เช่น รูปที่ยายวายยิ้มสดใส หรือภาพยายๆในบ้านที่นั่งยิ้มถือดอกกุหลาบด้วยกัน ภาพแบบนั้นทำให้เราจำได้ว่า ครั้งหนึ่งท่านเคยมีความสุข และเราก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของความสุขนั้น สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคำอธิษฐานของลูกหลานส่งถึงท่านจริงๆ ขอให้ยายวายไปสู่ภพภูมิที่ดี หลับให้สบาย และขอบคุณที่เคยอยู่ในชีวิตของพวกเราค่ะ