คำว่า “สมาชิกในห้องเรียน” สำหรับครูอย่างเรา บางทีไม่ได้หมายถึงแค่นักเรียนในรายชื่ออย่างเดียวค่ะ แต่หมายถึงทุกคนที่ทำให้ห้องเรียนมีสีสัน…โดยเฉพาะ “ตัวตึงประจำห้อง” ที่ชอบมีซีนตลอดเวลา วันไหนเจอ “นางเฮือก” ขึ้นมา ครูนี่หัวจะปวด 555 แต่ก็แอบขำอยู่ลึกๆ จากประสบการณ์ส่วนตัว เวลาเด็กทำท่าทาง/เสียง/คาแรกเตอร์แปลกๆ จนทั้งห้องหลุดโฟกัส สิ่งแรกที่ครูทำคือ “หยุดแล้วมองนิ่งๆ 3 วิ” ให้ห้องรู้ว่าครูเห็นนะ แต่ยังไม่ดุทันที วิธีนี้ได้ผลกว่าการพูดแข่งกับเสียงฮา เพราะพอเราไม่เติมเชื้อ เด็กจะเริ่มชะงักเอง ต่อมาครูจะใช้ประโยคเบาๆ เช่น “โอเค สมาชิกในห้องเรียนคนนี้เด่นมาก แต่ขอเวลาให้เพื่อนเรียนก่อนนะ” แล้วตามด้วยการให้ทางเลือก เช่น “ถ้าอยากเล่นมุก เก็บไว้ช่วงพัก/ช่วงท้ายคาบ เดี๋ยวครูให้ 1 นาทีให้ปล่อยของ” เด็กหลายคนแค่ต้องการพื้นที่ให้คนสนใจ พอเราจัดเวลาให้เป็นระบบ ห้องจะกลับมาอยู่ในร่องในรอยง่ายขึ้น อีกอย่างที่ช่วยมากคือการ “ย้ายบทบาท” ให้ตัวตึงเป็นผู้ช่วยครู เช่น ให้ถืออุปกรณ์ แจกใบงาน เขียนคำตอบหน้าห้อง หรือเป็นคนจับเวลาเกมทบทวนบทเรียน เด็กจะรู้สึกได้โชว์เหมือนเดิม แต่พลังถูกใช้ไปกับสิ่งที่มีประโยชน์ แถมเพื่อนๆ ก็ยังสนุก ไม่ต้องเสียคาบ ถ้าวันไหนสถานการณ์หนักจริงๆ (ทั้งห้องขำจนหยุดไม่ได้) ครูจะใช้เทคนิครีเซ็ตสั้นๆ เช่น นับถอยหลัง 5-1 แล้วเริ่มกิจกรรมใหม่ทันที หรือให้ทุกคนทำภารกิจ 30 วินาที เช่น “หยิบปากกา วางหนังสือ เปิดหน้า…” เพื่อดึงสมาธิกลับมา พอทุกคนขยับพร้อมกัน ห้องจะนิ่งเร็วมาก สุดท้ายอยากบอกว่า สมาชิกในห้องเรียนที่เป็นตัวตึงไม่ใช่ปัญหาเสมอไปค่ะ ถ้าครูจับจังหวะดีๆ เขาอาจเป็นคนสร้างพลังบวกให้ห้องได้เลย แค่ต้องมีขอบเขตชัดๆ ว่าเล่นได้เมื่อไหร่ และเมื่อไหร่ต้องกลับมาเรียน ถึงจะเป็นชีวิตครูที่ “แต่ละวันหัวจะปวด 5555555” แต่ก็เป็นความปวดหัวที่ทำให้ห้องเรียนมีเรื่องเล่าจริงๆ