เพ้อๆ

ในฐานะคนโสด ผมมักรวบรวมหัวใจและความคิดมาย้อนคิดถึง "พื้นที่ที่เป็นของเราในอ้อมกอดใครสักคน" วลีนี้ทำให้ผมหวนคิดถึงความรู้สึกอยากมีใครสักคนเป็นที่พึ่งพิง ทั้งกายและใจ หลายครั้งความเหงาเหมือนเพื่อนร่วมทางที่ไม่อาจตัดขาดได้ การที่เราพูดเพ้อๆ หรือปล่อยใจให้ล่องลอยไปในจินตนาการนั้น จึงเป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยปลอบใจและทำให้รู้สึกได้ว่าตัวเองยังมีความหวังหรือความฝันในอนาคต สำหรับบางคน “พื้นที่” ในอ้อมกอดใครสักคนนั้นอาจหมายถึงการได้รับการยอมรับ การเป็นที่รักและความอบอุ่นที่แท้จริง ซึ่งทำให้เราเข้าใจได้ว่าทำไมมนุษย์เราจึงโหยหาความสัมพันธ์และการเชื่อมต่อทางอารมณ์กับผู้อื่น ผมคิดว่าการเพ้อถึงสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือผิด แต่เป็นสัญญาณที่บอกว่าเรามีหัวใจและความรู้สึกที่ยังคงเปิดกว้างพร้อมให้โอกาสใหม่ๆ กับคนที่จะเข้ามาเติมเต็มความหมายของ "พื้นที่" นั้น ในท้ายที่สุด ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะโสดหรือไม่ โอกาสในการค้นหาและสร้างความสัมพันธ์ที่มีคุณค่าก็ยังคงรอเราอยู่เสมอ เพียงแต่ต้องให้เวลากับตัวเองเรียนรู้และเติบโต จากนั้นเมื่อเวลานั้นมาถึง "อ้อมกอด" ที่แท้จริงก็จะเกิดขึ้นในรูปแบบที่เราคาดไม่ถึง