เมื่อพญานาคนาคอยากฉุดพญาครุฑเพื่อนสนิทลงวังบาดาล
ชื่อเรื่อง : ปาลครุฑา
นามปากกา : อุกอั่กบะลั่กอุก
อ่านได้ที่ : #readawrite
#นิยายวาย ความที่เป็นเพื่อนกันมันก็ต้องมีจิกกัดกันเป็นธรรมดา ถ้าฉันโดนเธอก็ต้องโดน ราชินทร์ เป็นลูกชายคนโตขององค์นาคากษัตริย์ผู้ปกครองตระกูลกัณหาโคตมะถึงกับเข้ามาในห้องนอนของสหัสวรรษ ลูก ชายคนโตของผู้ปกครองเผ่าครุฑที่วิมานฉิมพลีด้วยความเคยชิน เคยชินเข้าทางหน้าต่างอะ5555 แหม๊แก (1)
แต่ไม่ได้มาทำอะไรกันอย่างที่คิดนะคะ มาตีกันเหมือนเดิม คนนึงใช้พลังลม อีกคนใช้หางทิพย์ ฟาดหน้าฟาดตัวกันฉ่ำ ห้องนอนเลยกลายเป็นสนามรบชั่วคราว 55555 แต่ด้วยที่เป็นเพื่อนสนิทที่รู้กันแค่ไม่กี่คนอะเนอะ พี่ครุฑเขาก็คิดถึงเพื่อนแหละแต่ปากแข็ง จะอยากไปหาที่สระอโนดาตบ่อยๆก็กลัวแตกตื่น แล้วพี่นาคทำไง สักวันข้าจะฉุดเจ้าลงบาดาล กรี๊ดมาก ฉุดลงไปเล่นเป็นเพื่อนหรือไปทำอะไรคะคุณพี่ (2)
ความที่เป็นองค์ชายกันทั้งคู่ก็ต้องไปงานฉลองการจุติใหม่ของพญานาคตระกูลวิรูปักษ์ เจอหน้ากันก็ยังกัดกันไม่เลิก จนเจ้าของงานออกมาทักทายแล้วสายตาสะดุดหยุดตรงพี่ราชินทร์ของเรานี่แหละ พี่นกแดงของเราคือ จูงมือเลย กลับกันเถอะ ฮั่น!! อันนี้คืออะไรคะ เรียกหวงไหมเอ่ย หวงเพื่อนหรือหวงอะไรน้า แต่เป็นอะไรกันก่อนเอ่ย(3)
กลับมาวิมานฉิมพลีก็คือหัวเดือดปุดๆ เจ้าเป็นอะไรไปเจ้านกแดง ข้ายังไม่ได้กินเหล้าเลย พี่ครุฑเลยพาไปกินที่สวนซะ แต่กินเหล้ายังยังไงไม่รู้นะคะมาจบที่กินปากกันเฉย เหล้าที่แรงยังไม่แรงเท่าพวกพี่ รู้สึกตัวกันอีกทีก็อะ พี่นาคก็ขอโทษนะ พี่นกแดงก็คือไม่เป็นไร แต่พอจะกลับกันพี่นาคเขากลายร่างเลียหน้าค่า แล้วพอเขาลูบเกล็ดคือคันยุบยิบในใจเฉย เห็นแววรักกันหรือยังคะ เริ่มเห็นพี่ครุฑงดงามแล้วด้วย ยังไงล่ะทีนี้(4)
ไอ้เราก็คิดว่าที่ใจมันเต้นแรงเพราะยังไม่ได้คายพิษที่พญานาคจะต้องคายออกทุก 15 วัน คายออกมาพิษก็กลายเป็นอัญมณีสีแดงเฉย แล้วดันเป็นสีแดงเหมือนพี่ครุฑ เจ้าของอัญมณีเลยเอาไปใส่คอให้เขากับมือ พี่นาคก็ขายสรรพคุณสร้อยเสร็จสรรพ ถ้าเจ้าอยากมาหาข้า เพียงแค่นึกถึง ไม่ว่าข้าจะอยู่ที่ใด เจ้าก็สามารถมาได้เลยทุกเมื่อ นั่นสร้อยหรือประตูไปที่ไหนก็ได้(5)
แล้วคือหลังจากนั้นคือจิกกัดล้อเร้าหรือกันไม่หยุด ไม่มีใครยอมใคร ถ้าคุณทำใจผมเต้น ผมก็จะทำให้ใจคุณเต้น คำพูดแพรวพราวใส่กันไม่หยุด กินปากกันแทบทุกครั้งที่คุย แต่ยังนะคะ ยังไม่ได้เป็นอะไรกันนะ เพราะพี่นาคยังได้ฉายาว่าโง่เง่ายังไม่รู้ใจตัวเองอยู่ ส่วนสหัสวรรษคือรู้ตัวเองแล้ว เรารักเขาแต่ก็ไม่ได้รบเร้า ให้เวลานาคได้รู้ใจตัวเอง จากนั้นเจ้าก็จะแลผู้ใดไม่ได้อีกนอกจากข้า กรี๊ด พี่ครุฑเริ่มเดินหน้าหมายจะจีบแล้วค่ะคุณพี่(6)
เหมือนจะไม่มีอะไรแต่ไม่ใช่ค่ะ เพราะพี่นาคเราดันถูกพ่อคลุมถุงชนให้แต่งงานเฉยเลย แต่ไม่ใช่ว่าเขายอมนะ ใครจะไปยอม ถ้าข้าแต่งงานก็จะไม่ค่อยได้เจอกับเจ้านกแดงนั่นแล้วสิ ไม่เอาไม่แต่ง ถ้าพ่อบังคับก็มาดูกันว่าข้าจะทำอะไรบ้าง ชัดเจนในเรื่องนี้สุดๆ แต่แหมค่า พี่นาคชอบพี่ครุฑ ทุกคนรู้ พี่ครุฑรู้ แต่พี่นาคไม่รู้ แล้วพี่นกแดงก็ไม่ใช่ว่าจะยอมน้า เขาก็รักของเขามาตั้งนานไม่ยอมหรอก เอาวะ มาทำให้พี่นาครู้ใจตัวเองเร็วๆกันสักตั้งจะได้เลิกใช้ฉายาโง่เง่าสักที(7)
ถ้าใครกำลังหา “นิยายพญานาค” ที่ไม่ได้มาแนวดราม่าหนัก ๆ อย่างเดียว แต่มีฟีลเพื่อนสนิทกัดกันไปมาแล้วค่อย ๆ เผลอใจให้กัน เรื่อง “ปาลครุฑา” เป็นอีกเรื่องที่เราอ่านแล้วติดมาก เพราะเคมีคู่ ราชินทร์ (นาค) กับ สหัสวรรษ (ครุฑ) มันคือความปากแข็งทั้งคู่ แต่การกระทำสวนทางตลอด สิ่งที่เราชอบคือโทนพีเรียดแฟนตาซีที่หยิบตำนาน “ครุฑ-นาค” มาเล่นแบบสนุก ๆ ฉากเปิดที่อีกฝ่ายเข้าห้องทางหน้าต่างได้เหมือนเป็นบ้านตัวเองคือโคตรชัดว่า “สนิท” แค่ไหน แล้วพอตีกันจริงก็ไม่ใช่ตีกุ๊กกิ๊กนะ มีพลังลม มีหางทิพย์ ห้องนอนกลายเป็นสนามรบ แต่จังหวะหยอก จังหวะแซว มันทำให้ความสัมพันธ์ดูมีชีวิตมาก เหมือนคนที่รู้ไส้รู้พุงกันเลยกล้าแกล้งกันสุด อีกจุดที่เป็นไฮไลต์สำหรับสายโรแมนซ์คือพอมีงานฉลองแล้วมีคนอื่นเข้ามาใกล้สหัสวรรษ ราชินทร์ดันออกอาการทันที แบบ “กลับกันเถอะ” จูงมือเลย เราอ่านแล้วคิดในใจว่า ถ้ายังบอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไร นี่ไม่เรียกหวงแล้วเรียกอะไร ซึ่งความสนุกคือเรื่องนี้ไม่ได้รีบให้คบกันไว แต่ค่อย ๆ ปูว่าทั้งคู่เริ่มหวั่นไหวจากเรื่องเล็ก ๆ เช่น การดูแลกัน การง้อกัน หรือความเผลอที่พาไปสู่ฉากกินปากแบบงง ๆ (เหล้าแพ้คน ไม่เกินจริง) พาร์ตที่ทำให้เรื่องมี “กิมมิก” คือพิษของพญานาคที่คายออกมาแล้วกลายเป็นอัญมณีสีแดง เอาไปทำเป็นสร้อยให้ครุฑใส่ แถมตั้งเงื่อนไขเหมือนเป็นทางลัดให้เจอกันได้ทุกเมื่อ ตรงนี้ให้ความรู้สึกโรแมนติกแบบแฟนตาซีมาก และสีแดงก็โยงกับภาพจำของฝั่งครุฑ (ผมแดง/โทนแดง) ทำให้สัญลักษณ์ความผูกพันมันเด่นขึ้น ถ้าคนอ่านชอบแนว “จากเพื่อนสนิทไปมากกว่าเพื่อน” เรื่องนี้ตอบโจทย์ เพราะสหัสวรรษเริ่มรู้ใจตัวเองก่อน แต่ไม่บีบอีกฝ่าย ให้เวลาราชินทร์ค่อย ๆ ยอมรับความรู้สึก (ทั้งที่คนอ่านรู้หมดแล้วว่าเขาชอบ) และพอมีปมคลุมถุงชนเข้ามา มันยิ่งดันให้ราชินทร์ต้องเลือกว่าจะยอมตามหน้าที่หรือจะสู้เพื่อคนที่หวงที่สุด ทริคส่วนตัวเวลาอ่านแนวนี้ให้ฟินขึ้น: ลองสังเกต “คำพูดที่เหมือนหยอกแต่จริงจัง” กับ “การแตะตัวเล็ก ๆ” เพราะเรื่องนี้ชอบซ่อนความรักไว้ในความกวน โดยรวมเราให้เป็นนิยายพญานาคที่อ่านเพลิน ฟีลดี เคมีแรง และมีแฟนตาซีที่ไม่ล้นจนหลุดโทน ใครชอบคู่กัดที่รักกันมากกว่าปากบอก น่าลองมาก ๆ