การเป็นแม่ทำให้เราได้เรียนรู้มากมาย โดยเฉพาะเรื่องความรู้สึกของลูกที่บางครั้งเราอาจเผลอลืมไปว่าเขาก็มีความรู้สึกเหมือนกัน จากข้อความที่ว่า "ขอโทษที่พาร้องไห้บ่อยๆจนลืมไปว่าคนที่รู้สึกคนแรกนั่นคือลูก" ผมเองก็เคยผ่านมาเช่นกัน ซึ่งหลังจากคอยสังเกตและฟังความต้องการของลูกมากขึ้น ทำให้เราเข้าใจว่าความรู้สึกของเขามีความสำคัญมากเพียงใด บางครั้งการแสดงออกทางอารมณ์ของลูกอาจทำให้แม่รู้สึกท้อ แต่การยอมรับและขอโทษกับความผิดพลาดนั้นกลับช่วยเสริมสร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น และทำให้ลูกมีความรู้สึกปลอดภัย โดยส่วนตัว ผมแนะนำให้พ่อแม่ทุกคนลองแบ่งเวลาและให้ความสนใจกับความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ของลูก เพื่อให้เขารู้สึกว่าถูกเห็นคุณค่าและรักอย่างแท้จริง เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความรักและความเข้าใจที่เรามอบให้ลูกนั้นคือรากฐานสำคัญในการเติบโตอย่างมีสุขภาพจิตที่ดีและแข็งแรง