พระราชเสาวนีย์จากพระนางซูสีไทเฮา
ข้าพเจ้าซูสีไทเฮา ล้มป่วยลงอย่างหนัก อาการหมดทางเยียวยา ... ย้อนกลับไปเมื่อครั้งข้าพเจ้าได้รับพระราชโองการจาก จักรพรรดิเหวินจง (เสียนเฟิง) ให้ดำรงตำแหน่งในฝ่ายใน จนกระทั่ง จักรพรรดิมู่จง (ถงจื้อ) ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เกิดความวุ่นวายจากกบฏไม่สงบสุข ในเวลานั้นพวกกบฏผมยาว (กบฏไท่ผิง)และกบฏหนาน (เหนียน) ก่อความวุ่นวายปนเปกันไป ทั้งกลุ่มมุสลิม และกลุ่มเหมียว ต่างลุกฮือ ชายแดนทางทะเลมีภัยคุกคาม ประชาชนอยู่อย่างยากลำบาก
ข้าพเจ้าและ พระนางซูอันไทเฮาได้ร่วมแรงร่วมใจกันบริหารปกครองบ้านเมืองด้วยความวิริยะอุตสาหะทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อสืบทอดพระราชปณิธานของ จักรพรรดิเสียนเฟิง และผลักดันเหล่าขุนนางทั้งในและนอกราชสำนัก ตลอดจนแม่ทัพนายกองทุกสายให้เร่งสร้างความสงบสุข ค้นหาผู้มีความสามารถมาทำงาน บรรเทาทุกข์แก่ราษฎร จนสามารถพลิกฟื้นวิกฤตให้เป็นโอกาส นำพาบ้านเมืองกลับสู่ความสงบได้อีกครั้ง จนกระทั่งถึงรัชกาลปัจจุบัน (จักรพรรดิกวั่งซวี่)สถานการณ์บ้านเมืองกลับยิ่งยากลำบาก ความเป็นอยู่ของราษฎรฝืดเคือง ภัยภายในและภายนอกถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทำให้ข้าพเจ้าจำเป็นต้องกลับมาช่วยบริหารราชการ อีกครั้ง เมื่อปีก่อนได้ประกาศเตรียมการจัดตั้งรัฐธรรมนูญ และในปีนี้ก็ได้กำหนดระยะเวลาที่แน่นอนไว้แล้ว ภารกิจนับหมื่นประการที่ต้องจัดการ ทำให้กำลังกายและใจของข้าพเจ้าเหนื่อยล้าถึงขีดสุด แม้เดิมทีร่างกายข้าพเจ้าจะแข็งแรงพอที่จะรับมือได้ แต่ไม่คาดคิดว่าตั้งแต่ฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ ข้าพเจ้าเริ่มล้มป่วยบ่อยครั้ง กอปรกับภารกิจที่ถาโถมทำให้ไม่มีเวลาพักผ่อนรักษาตัว การกินและการนอนเริ่มผิดปกติ จนร่างกายทรุดโทรมลงวันต่อวัน...
แต่ข้าพเจ้าก็ยังไม่กล้าหยุดพักแม้เพียงวันเดียว จนกระทั่งวันที่ 21 ของเดือนนี้ เมื่อเผชิญกับเหตุการณ์สวรรคตของจักรพรรดิกวั่งซวี่ ความโศกเศร้าประดังเข้ามาจนข้าพเจ้าไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก ทำให้อาการป่วยทรุดหนักจนถึงจวบจะถึงวาระสุดท้าย เมื่อหวนระลึกถึง 50 ปีที่ผ่านมา ข้าพเจ้าเผชิญกับความทุกข์ยากซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใจที่มุ่งหวังจะสร้างความรุ่งเรืองมิเคยหยุดนิ่งแม้เพียงขณะเดียว...
ในบัดนี้ จักรพรรดิพระองค์ใหม่ (ปูยี) ยังทรงพระเยาว์ยิ่งนัก จำเป็นต้องพึ่งพาการชี้แนะจากผู้สำเร็จราชการ (ไจ้เฟิง) และเหล่าขุนนางทั้งปวง ขอให้พวกท่านจงร่วมแรงร่วมใจกันปกป้องบ้านเมืองของเราให้มั่นคง และขอให้จักรพรรดิพระองค์ใหม่ทรงยึดถือภารกิจของชาติเป็นสำคัญและพึงสำรวมพระราชหฤทัยและพยายามระงับความโศกเศร้า มุ่งมั่นศึกษาเล่าเรียน เพื่อสร้างความรุ่งเรืองให้แก่บูรพกษัตริย์ในกาลข้างหน้า ข้าพเจ้ามีความคาดหวังในตัวท่านอย่างยิ่ง ส่วนเรื่องการไว้ทุกข์นั้นให้สวมชุดไว้ทุกข์เป็นเวลา 27 วันแล้วจึงออกทุกข์ ให้ประกาศพระราชเสาวนีย์ฉบับนี้ แจ้งให้ประชาราษฎร์ทั่วหล้าทราบโดยทั่วกัน
** พระราชเสาวนีย์ฉบับนี้ พอให้เห็นด้านที่ขาวอยู่บ้างของซูสีไทเฮาที่ทุ่มเทกายใจเพื่อราชวงศ์
#AuHistory #ประวัติศาสตร์จีน #ราชวงศ์ชิง #พระราชวังต้องห้าม #ซูสีไทเฮา
ประสบการณ์การศึกษาเรื่องราวของซูสีไทเฮา ทำให้ผมตระหนักถึงความซับซ้อนในประวัติศาสตร์จีน โดยเฉพาะในช่วงราชวงศ์ชิงที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว พระราชเสาวนีย์ที่ซูสีไทเฮาประกาศแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและความเสียสละอย่างแท้จริงในการปกครองบ้านเมือง แม้ต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย เช่น กบฏไท่ผิงและเหนียน รวมถึงความไม่สงบสุขภายนอก ราชวงศ์ก็ยังต้องเผชิญกับความท้าทายทางการเมืองและภัยคุกคามทั้งจากภายในและภายนอกประเทศ บทบาทของซูสีไทเฮาในการดูแลเด็กจักรพรรดิและการประคับประคองราชสำนักในช่วงวิกฤตเป็นส่วนสำคัญที่ไม่ค่อยมีใครทราบดีนัก เพราะส่วนใหญ่ภาพลักษณ์ของเธอมักมุ่งเน้นไปทางลบ แต่พระราชเสาวนีย์ฉบับนี้เปิดเผยให้เห็นด้านที่เป็นหัวใจของผู้บริหารที่พร้อมสู้ไม่ถอยเพื่อรักษาเอกราชและความมั่นคงของชาติ นอกจากนี้ จากข้อความใน OCR ที่เกิดจากภาพ ยังสะท้อนบรรยากาศแห่งความลี้ลับและตำนานรอบตัวซูสีไทเฮา เช่นเรื่องผีฮ่องเต้เฉียนหลง ที่บอกเล่าให้เห็นถึงจิตใจที่ลึกซึ้งและซับซ้อนของเธอ รวมทั้งความเชื่อในภูมิปัญญาและวิญญาณของบรรพบุรุษ ซึ่งเป็นมุมมองที่แสดงความผูกพันกับราชวงศ์อย่างลึกซึ้ง ผมคิดว่าสิ่งนี้ช่วยเติมเต็มภาพของซูสีไทเฮาในฐานะมนุษย์ที่ไม่เพียงแต่เป็นผู้ปกครองเท่านั้น แต่ยังมีความรู้สึกนึกคิดที่ลุ่มลึกและเปราะบาง การอ่านพระราชเสาวนีย์และเรื่องราวของซูสีไทเฮาทำให้ผมเห็นว่าประวัติศาสตร์นั้นไม่ได้มีแต่ความยิ่งใหญ่หรือน่าเกลียด แต่เต็มไปด้วยความเป็นมนุษย์ที่ซับซ้อน และเราควรเข้าใจในบริบทของยุคสมัยและความท้าทายที่เธอต้องเผชิญ เพื่อมองเห็นคุณค่าที่แท้จริงของบทบาทที่เธอได้ทำไว้แก่ราชวงศ์ชิงและประเทศจีนอย่างแท้จริง
