✨ The sentence "I eat rice" is actually correct! 👐
Because this is the grammar of Thai Sign Language, which is not like Thai at all
.
For deaf people, sign language is the first language. Reading Thai is like reading English. 📖 → Can read, but do not understand.
So can "read the mouth" always help? 👄
Not everyone can do it, and even if they can, they can only guess short words or familiar people.
.
If they are blind and deaf? 🤔 They can also communicate with each other. Touch - tactile sign language. Speakers do normal sign language, but the recipient "puts his hand over" the other's hand to touch the gesture and movement.
.
Sign language is not a universal language. 🌍 ASL (America) and BSL (England) are so different that they talk to each other! Each city also has a variation like the local accent.
And what makes sign language the most vibrant is the expression 😮💨 because it is the tone of communication.
.
This is what L.A. got from going to the workshop "Shake hands, communicate, learn differences through sign language learning" with the unseen horizon group. ✋
.
In a very fun class, the blind sign language learning method is for the good-eyed person to shake the teaching hand (by Khun Ekchai) and have deaf siblings to help check.
.
L think it's really important to learn sign language... it's not like we have to speak fluent sign language. ✋🤟
But to understand that we live in the same world 🌏 when we open up to each other.
Understanding doesn't just happen to the other side, it reflects back to us... understanding ourselves more. 💙
.
# UnseenHorizon # Invisible skyline # International Sign Language Day # Lspiration # Sign language# SignLanguage # DeafCulture # Accessibility # Inclusion
ภาษามือไทยเป็นภาษาที่มีรูปแบบโครงสร้างไวยากรณ์เฉพาะตัว จึงทำให้ประโยคเช่น “ฉันข้าวกิน” ที่ดูเหมือนผิดหลักภาษาในภาษาไทยทั่วไป กลับถูกต้องในภาษามือไทย เนื่องจากการเรียงลำดับคำในภาษามือไม่ได้เหมือนกับภาษาไทยพูดปกติ การเข้าใจความแตกต่างนี้ช่วยให้เรามองเห็นว่าภาษามือไม่ใช่แค่การแปลความหมายจากคำพูดเพียงอย่างเดียว แต่เป็นระบบสื่อสารที่มีหลักการและตรรกะของตนเอง สำหรับผู้ที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ภาษามือคือภาษาหลักที่ใช้งาน การอ่านปากถึงแม้ว่าจะช่วยในการสื่อสารได้บ้าง แต่ก็มีข้อจำกัด และไม่ได้ทุกคนที่จะอ่านปากเป็นอย่างชัดเจน การเรียนรู้ภาษามือจึงเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยให้เกิดความเท่าเทียมในการสื่อสาร สำหรับคนที่มีความบกพร่องทั้งด้านสายตาและการได้ยิน การสื่อสารผ่านภาษามือจะเปลี่ยนไปโดยใช้วิธีสัมผัสผ่านการจับมือ หรือที่เรียกว่า tactile sign language ผู้พูดจะใช้ภาษามือปกติ ผู้รับสารจะวางมือที่มือของผู้พูดเพื่อรับรู้การเคลื่อนไหวและสัญญาณต่าง ๆ ซึ่งเป็นวิธีสื่อสารที่ยอดเยี่ยมสำหรับคนกลุ่มนี้ ภาษามือไม่ได้เป็นภาษาสากล แม้ว่าจะมีภาษามือมากมายทั่วโลก เช่น ASL (American Sign Language) และ BSL (British Sign Language) ซึ่งแตกต่างกันอย่างมากจนผู้ใช้แต่ละชนิดไม่สามารถเข้าใจกันได้ ตัวภาษามือแต่ละพื้นที่ยังมี variation คล้ายสำเนียงในภาษาพูด ปัจจัยเหล่านี้สะท้อนถึงวัฒนธรรม ความหลากหลาย และความเป็นเอกลักษณ์ของชุมชนผู้ใช้ภาษามือ สิ่งที่ทำให้ภาษามือมีชีวิตและน่าสนใจมากยิ่งขึ้น คือการใช้สีหน้าที่ช่วยสื่ออารมณ์และน้ำเสียง นับว่าเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้การสื่อสารภาษามือสมบูรณ์และชัดเจนมากขึ้น นอกจากนี้การเรียนรู้ภาษามือยังเป็นการเปิดใจสู่ความหลากหลาย และส่งเสริมความเข้าใจซึ่งกันและกันในสังคม ในเวิร์กช็อปที่จัดขึ้นเพื่อส่งเสริมความเข้าใจเรื่องภาษามือและการสื่อสารระหว่างผู้คนที่มีความแตกต่างทางการได้ยินและสายตา ได้มีการฝึกฝนการจับมือสอนภาษามือร่วมกัน ซึ่งเป็นวิธีที่ช่วยสร้างความสัมพันธ์และความมั่นใจ รวมถึงส่งเสริมความเข้าใจในความสามารถและความต้องการของคนในชุมชนนี้อย่างแท้จริง ด้วยความเข้าใจและการเปิดใจเรียนรู้ การสื่อสารผ่านภาษามือไม่เพียงแต่ช่วยให้คนที่มีความบกพร่องสามารถสื่อสารได้ แต่ยังช่วยให้ผู้เรียนธรรมดาได้เข้าใจตนเองและโลกใบนี้ในมุมมองที่กว้างขึ้น เป็นก้าวสำคัญไปสู่สังคมที่ทุกคนสามารถเข้าถึงและมีส่วนร่วมได้อย่างเท่าเทียมกัน