พรานบ่าวกับหมา

ตอน: เข้าป่า (เหล้าขวดเดียวไม่เคยพอ)

1

ย้อนไปสี่สิบปีก่อน ป่าแถบนี้ยังไม่มีชื่อในกูเกิลแม็ป มีแต่ชื่อในปากชาวบ้าน

“ป่าดงตีนแตก”

ไม่รู้ใครตั้งแต่คนที่เคยเข้าไปแล้วกลับออกมาด้วยขาเดิม มีไม่มาก กลับมาครบเหมือนเดิม ไม่มี

เช้าวันนั้น พรานบ่าวสะพายเป้ผ้าใบสีซีด ที่เคยใช้สมัยสงคราม กับปลากระป๋องมานับไม่ถ้วน ข้างเป้มีขวดเหล้าขาวห้อยแกว่ง ตีกับสะโพกทุกย่างก้าวเหมือนนาฬิกาป่า กลิ่นฉุนเล็ดลอดออกมาทางลมหายใจ ดูเหมือนพรานบ่าวจะซดไปนิดหน่อยแล้ว เช้านี้ เขาไม่ยึดติดกับเวลา ทุกอย่างโอเพ่นซอร์ด นึกจะกินเวลาไหนก็กิน กินแต่ไม่เมา ถึงจะเมา ก็แค่นอน ไม่วุ่นวายกับใคร ไม่สุงสิงกับใครนานๆ เขาค่อนข้างสันโดษแมน อ้างว้างแมน เลี่ยงคนหมู่มาก เขาไม่ใช่อินโทรเวิร์ด เขาคนธรรมดา พูดคุยกับสัตว์ กับต้นไม้ดีกว่า มันไม่เถียง ถึงจะเถียง เขาก็ฟังไม่รู้เรื่อง เขาคิดอย่างนั้น

ส่วน “หมา” ไม่ใช่หมาธรรมดา แต่เป็นหมาบ้านสีดำขี้สงสัย ชื่อสั้น ๆ ว่า ไอ้ดำ เพราะเจ้าของขี้เกียจคิดชื่อ

ไอ้ดำ หมาขี้เกียจ มันไม่เห่า ไม่หอน ชอบนอนอยู่ใกล้ๆพรานบ่าว เวลาของมันคือเวลากินกับนอนเท่านั้น เรื่องอื่นไอ้ดำไม่สน

ทางเดินคือ ทางป่าโบราณที่ ลึกเข้าไป ห่างจากเมืองพอสมควร เดินลำบาก รกทึบ มีแต่ต้นไม้ใหญ่ มองไม่เห็นดวงอาทิตย์ มีแต่แสงส่องลอดลงมาเป็นลำ

ทางนี้ ไม่ใช่ทางที่คนเดินเยอะ เพราะตอนนั้นมีคนน้อยมากแต่เป็นทางที่ คนเคยเดิน

รอยเท้าเก่ากลายเป็นรอยดินแข็ง ถ้าฝนตก น้ำคงขัง

เถาวัลย์พันเหมือนเชือกผูกอดีต

ต้นไม้สูงใหญ่จนแสงแดดต้องขออนุญาตก่อนจะลอดลงมา ประมาณนั้น

พรานบ่าวเดินไป บ่นไป ดึงขวดเหล้าขาว 35ดีกรี ซดไปทีนึง โยนเม็ดมะม่วงหิมพานต์คั่วใส่ปากเม็ดนึง

เขาซื้อมันมาจากยายข้างบ้าน

“สมัยก่อนนะดำ ป่านี่ของจริง ไม่ใช่แบบเดี๋ยวนี้ เข้าไปเจอร้านกาแฟก่อนเจอเสือ”

ดำไม่ตอบ แต่หางแกว่งเหมือนเห็นด้วยแบบขอไปที แต่ข้องใจทำไมเม็ดมะม่วงไม่เข้าปากมันด้วย

พรานบ่าวหัวเราะหึๆ เหมือนคุยกับป่า ไม่ใช่กับหมา

อยู่ไม่อยู่ ฝนเริ่มโปรยเม็ดแรกลงมาบนใบไม้ เสียงดัง ป๊อก...ป๊อก... เหมือนใครเคาะกะลามะพร้าวจากฟ้า โดยไม่มีอะไรบอกเหตุ

“มาอีกละ ฝนหน้าด้าน” เขาบ่น

ไอ้ดำเงยหน้ามองฟ้า แล้วส่ายหัวเหมือนรู้ล่วงหน้า ว่ามันจะไม่ใช่ฝนธรรมดา

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ป่าทั้งผืนเหมือนโดนเทน้ำจากโอ่งยักษ์

ฝนกระหน่ำจนโลกเหลือแค่สองสี ดำกับเทา

ทางเดินเละเหมือนข้าวต้มลืมปิดแก๊ส

วันแรก…พรานบ่าวยังฮัมเพลงได้

วันที่สอง…เริ่มเงียบ

วันที่สาม…แม้แต่ไอ้ดำก็ไม่เห่า

พอวันที่สี่ เสียงบางอย่างเริ่มแทรกเข้ามาในฝน

ไม่ใช่เสียงน้ำ ไม่ใช่เสียงลม

แต่เหมือนเสียง หายใจ ของอะไรบางอย่าง ที่ใหญ่เกินจะมองเห็น

พรานบ่าวหยุดเดินทันที

“ได้ยินไหมดำ…”

ไอ้ดำขนลุกทั้งตัว หางที่เคยแกว่งกลายเป็นแข็งทื่อเหมือนกิ่งไม้แห้ง

แล้วมันก็โผล่มา

เงาดำยาวเลื้อยผ่านพงหญ้า…ช้าๆ

งูเหลือมตัวใหญ่เท่าท่อนซุง ลายบนตัวเหมือนแผนที่ของป่าที่ไม่มีใครเคยกลับออกมา

มันไม่ได้เลื้อยหนี…มันเลื้อย วน

วนรอบพรานบ่าวกับไอ้ดำ

“เออ…วันนี้มึงอยากเล่นด้วยเหรอ”

พรานบ่าวค่อยๆ เอามีดออกจากฝัก เสียงเหล็กเสียดสีกับหนัง ฉึก…

แต่ยังไม่ทันได้ขยับ

พื้นดินก็สั่น

ตู้ม!

น้ำป่าทะลักลงมาจากเขา เหมือนฝูงควายบ้าหลุดคอก

ต้นไม้หักเป็นไม้จิ้มฟัน

งูเหลือมหายไปกับกระแสน้ำเหมือนเศษเชือก

“วิ่งไอ้ดำ!!” "โซนไหน เพซไหนก็ได้ ไม่ต้องโซน2นะ"

สองชีวิตพุ่งฝ่าฝน เหยียบโคลนกระเด็นเหมือนโดนสาป

น้ำไล่หลังมาไม่หยุด เหมือนมันมีเจตนา

พอขึ้นที่สูงได้ พรานบ่าวหอบเหมือนคนเพิ่งยืมปอดคนอื่นมาใช้

เขามองกลับไป ขณะยกขวดเหล้าขาวมาจิบ

น้ำยังไหล…แต่แปลก

มันไม่ใช่น้ำใส

มันขุ่น…ดำ…และเหมือนมีอะไร ว่ายสวนกระแสขึ้นมา

ไอ้ดำคำรามต่ำๆ อาการหมาหอบแดก เห็นได้ชัด

ฝนยังไม่หยุด

วันที่ห้า ฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่อง เหมือนลืมปิดวาล์วน้ำ

พวกเขาเจอฝูงแมลงปีกแข็งสีแดงเลือด

บินเป็นก้อนเหมือนควันไฟ แต่กัดทีเหมือนโดนเข็มแทง

พรานบ่าวต้องเอาผ้าชุบน้ำคลุมหน้า ไอ้ดำกระโดดลงโคลนกลบตัวเองทั้งตัว เหลือแค่ตาโผล่เหมือนกบ

“ป่านี่มันไม่เหมือนเดิมแล้วว่ะดำ…แม่มฮาร์ดคอร์ฉิบหาย”

วันที่หก

กลางคืนไม่มีเสียงจิ้งหรีด ไม่มีเสียงกบ

มีแต่เสียงฝน…กับเสียงฝีเท้า

ย่ำ…ย่ำ…ย่ำ…

หนัก…ช้า…และใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

พรานบ่าวไม่ลุกดู

เขาแค่กำมีดแน่นจนมือสั่น

“อย่าหันหลังให้มัน…” เขาพึมพำ

วันที่เจ็ด

ฝนหยุด

มันหยุดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เงียบจนหูอื้อ

เหมือนโลกเพิ่งถูกล้าง…แต่ล้างไม่สะอาด

พรานบ่าวก่อกองไฟ

ควันลอยขึ้นช้าๆ เหมือนยังลังเลว่าจะหนีดีไหม

เขาเอาปลาที่จับได้จากแอ่งน้ำเมื่อคืนมาเสียบไม้

ย่างจนหนังกรอบ เสียงมันแตก เป๊าะๆ กลิ่นหอมลอยปนกลิ่นดินเปียก

ไอ้ดำจ้องไม่กระพริบ คราวนี้ไม่ยอมพลาดเม็ดมะม่วงอีกแล้ว

พรานบ่าวฉีกปลาแบ่งครึ่ง โยนให้มัน

“เอาไป…คราวนี้ของมึงจริงๆ”

ไอ้ดำงับทันที เหมือนกลัวใครมาแย่ง

ไฟลุกแดงสะท้อนตาพรานบ่าว

แต่ในแววตานั้น…มันไม่ใช่แค่ความเหนื่อย

มันมีคำถาม

ป่านี่…ยังเป็นป่าเดิมอยู่ไหม

หรือมันมีอะไรบางอย่าง…ตื่นขึ้นมาแล้ว

แล้วอยู่ดีๆ

เสียงฝีเท้าเมื่อคืน

ดังขึ้นอีกครั้ง

ย่ำ…

แต่คราวนี้…มันอยู่หลังพวกเขา

ใกล้พอให้รู้ว่า

มันไม่ใช่สัตว์ธรรมดาแน่ๆ

จบตอน ค่อยมาต่อ😂🙏

เสียงฝีเท้า ย่ำ…ย่ำ… ขยับเข้ามาใกล้ไฟ

พรานบ่าวกับไอ้ดำไม่ต้องหันก็รู้…ของจริงมาแล้ว

พุ่มไม้ขยับ ซ่าา—

เงาคนโผล่ขึ้นมาเงียบกว่าฝนเมื่อคืน

ผิวคล้ำ ทาหน้าลายขาวแดง หัวเสียบกระดูกเล็กๆ เป็นพวง

ในมือคือท่อเป่าลูกดอก…ปลายเข็มวาวเหมือนมีชีวิต

“เออ…มาเป็นเผ่าเลยนะวันนี้” พรานบ่าวพึมพำ

ฟึบ!

ลูกดอกพุ่งมาแบบไม่มีเสียง

พรานบ่าวเอียงหัวหลบแบบเฉียดหู

ไอ้ดำกระโดดถอย หางหนีบจนแทบกลืนหายไปในท้อง

“วิ่งดำ!!!”

สองชีวิตพุ่งออกจากวงไฟทันที

พื้นยังชื้น วิ่งเหมือนเหยียบสบู่

ข้างหลังเสียง ฟึบ! ฟึบ! ตามมาติดๆ

พรานบ่าววิ่งแทรกพงไม้ หลบต้นไม้แบบคนคุ้นป่า

แต่ลูกดอกมันไม่คุ้น…มันยังตาม

เขากระโดดข้ามท่อนซุง กลิ้งหนึ่งตลบ

ลูกดอกปัก ปึ๊ก! ลงดินตรงที่หัวเขาเคยอยู่เมื่อครึ่งวินาทีที่แล้ว

“ยาพิษชัวร์…โดนทีเดียวได้นอนยาวไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุก”

ไอ้ดำวิ่งนำหน้า หูพับ ลิ้นห้อยเหมือนเครื่องยนต์โอเวอร์ฮีต

แล้วจู่ๆ พรานบ่าวชะงัก

“เชี่ย…เหล้า!”

ขวดเหล้าขาว 35 ดีกรี วางทิ้งไว้ข้างกองไฟ

เหมือนเพื่อนสนิทที่โดนทิ้งกลางพายุ

เขาหันไปมองทางหนี…แล้วมองทางกลับ

สมองเถียงกันแป๊บเดียว

“ดำ! วนกลับ!”

ไอ้ดำทำหน้าประมาณ “พี่เอาจริงดิ”

แต่ก็หันตาม เพราะไม่มีทางเลือก

ทั้งคู่ย้อนกลับไปท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่เริ่มกระจายตัวล้อม

ลูกดอกยังพุ่งมาเป็นจังหวะเหมือนฝนลูกเล็ก

พรานบ่าวพุ่งถึงกองไฟที่เหลือแต่ควัน

คว้าขวดขึ้นมาเหมือนคว้าชีวิต

“ได้แล้ว! ไป!!”

คราวนี้ไม่วิ่งธรรมดา

เขากดสปีดเต็ม

เหลือบมองข้อมือซ้าย

หน้าจอเรืองแสงของ Garmin Forerunner 965 กระพริบตัวเลข

เพซ 2:xx

“โอ้โห…ถ้าแข่งจริงกูได้ถ้วยแล้วไอ้ดำ!”

ไอ้ดำไม่สนถ้วย สนแต่ชีวิต

ข้างหน้าเป็นต้นไม้ใหญ่ ลำต้นสูงเท่าตึกสองชั้น

พรานบ่าวไม่คิดเยอะ

“ขึ้น!”

เขากระโดดเกาะเปลือกไม้ ปีนขึ้นเหมือนลิงที่โดนไฟจี้

ไอ้ดำยืนมองข้างล่าง เหมือนถามว่า “แล้วกูล่ะ?”

ลูกดอกปัก ปึ๊ก! ใกล้ขามัน

“เอ้า! มา!!”

พรานบ่าวยื่นมือ

อุ้มไอ้ดำแบบทุลักทุเล เหมือนยกกระสอบข้าวที่ดิ้นได้

เกือบหล่นไปสองรอบ ก่อนจะลากขึ้นกิ่งใหญ่สำเร็จ

สองตัวนั่งหอบอยู่บนความสูงที่ลูกดอกเริ่มเอื้อมไม่ถึง

ด้านล่าง เผ่าล่าหัวเดินวนเงียบๆ

เหมือนรู้ว่าของอยู่ข้างบน…แค่รอเวลา

“เออ…คืนนี้นอนต้นไม้ละกัน” พรานบ่าวพูด

เขาแก้เชือกจากเป้ ผูกเปลกับกิ่งไม้สองฝั่ง

ทำเป็นเปลลอยฟ้าแบบเฉพาะกิจ

ไอ้ดำปีนขึ้นไปนอนก่อน หน้าตาสบายเหมือนรีสอร์ตห้าดาว

ทั้งที่ข้างล่างมีคนจะเอาหัวไปแขวน

พรานบ่าวกำลังจะขึ้นตาม

กร๊ากกก!!

เสียงลิงดังขึ้นเหนือหัว

ทั้งคู่เงยพร้อมกัน

ฝูงลิงเต็มยอดไม้

จ้องลงมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเลยสักตัว

ตัวใหญ่สุดโชว์เขี้ยวเหมือนบอกว่า “นี่บ้านกู”

“เอ้า…ซวยซ้อนซวย”

ยังไม่ทันเจรจา

ลิงตัวหนึ่งกระโดดใส่

ฟึบ!

พรานบ่าวหลบได้ แต่เปลแกว่ง

ไอ้ดำเห่าลั่น ลิงตัวอื่นเริ่มเข้ามาเหมือนกองทัพ

“ลง! ลงดีกว่า!!”

เขากระโดดลงจากต้นไม้ทั้งที่ข้างล่างยังมีศัตรู

ไอ้ดำตามลงมาแบบไม่คิดชีวิต

พอเท้าถึงพื้น ก็วิ่งต่อทันที

เผ่าล่าหัวตกใจนิดเดียว ก่อนจะเป่าลูกดอกตาม

ลิงก็ไล่จากข้างบน

กลายเป็นขบวนแห่ประหลาด ป่าแทบระเบิด

พรานบ่าววิ่งแบบไม่หันหลัง

เหลือบดูนาฬิกาอีกครั้ง

เพซยังคง 2:xx

“ถ้ารอดนะ…กูสมัครแข่งมาราธอนเลย”

ไอ้ดำวิ่งข้างๆ หอบจนเหมือนจะพูดว่า

“รอดก่อนค่อยคิด!”

เสียงฝีเท้า เสียงลิง เสียงลูกดอก

ผสมกันเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจ

และป่าทั้งผืน…เหมือนกำลังดูพวกเขาวิ่ง

เหมือนมันสนุกกับเกมล่าครั้งนี้

เกมที่ยังไม่รู้ว่าใครจะได้ “หัว” ใครไปก่อน

เสียงไล่ล่าค่อยๆ จาง เหมือนวิทยุที่หมุนคลื่นออกจากสถานี

ฝีเท้าคนป่าหยุดอยู่แถวสันเขา ไม่ก้าวข้ามมา

พรานบ่าวชะลอ…แล้วหยุดจริงๆ

หอบจนปอดเหมือนถุงลมโดนสูบลมเกิน

“พ้นเขตมันแล้วว่ะดำ…”

ไอ้ดำทิ้งตัวนอนแผ่ เหมือนพรมที่เพิ่งโดนซักแล้วบิดไม่แห้ง

ด้านบน ลิงก็เริ่มหอบเหมือนกัน

จากฝูงนักเลงกลายเป็นนักวิ่งสมัครเล่นที่เพิ่งรู้ว่าคำว่า “เพซ 2” มันโหดแค่ไหน

ตัวใหญ่สุดนั่งเกาหัว มองพรานบ่าวแบบงงๆ

เหมือนจะพูดว่า “เมื่อกี้กูจะฆ่ามึงใช่มั้ย…แต่ตอนนี้ขอพักก่อน”

พรานบ่าวหัวเราะแห้งๆ

“พักก่อนก็ได้…เดี๋ยวค่อยเป็นศัตรูกันใหม่”

ไม่ไกลมีลำธาร น้ำใสไหลผ่านหิน

เสียงน้ำ จ๊อกๆ ฟังแล้วเหมือนโลกมันลืมความโหดไปชั่วคราว

พรานบ่าวถอดเสื้อ กระโดดลงน้ำทันที

“โอย…สวรรค์มีจริง!”

ไอ้ดำไม่รอคำเชิญ กระโจนตาม

น้ำกระเซ็นเหมือนระเบิดลูกเล็ก

ทั้งคนทั้งหมาแช่น้ำ ล้างโคลน ล้างเหงื่อ ล้างความซวยครึ่งวัน

พรานบ่าวก้มมองน้ำ

เห็นปลาเล็กปลาน้อยว่ายวนเหมือนไม่รู้ว่าชีวิตกำลังจะพลิก

“ดำ…เอาโปรตีนหน่อยมั้ย”

เขาค่อยๆ เอามือช้อนน้ำ

นิ่ง…นิ่งเหมือนหิน

แล้ว ฉึบ!

คว้าปลาขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง

ไอ้ดำตาโต

ลองบ้าง…แต่ได้แต่น้ำกับหน้าที่เปียกกว่าเดิม

ลิงบนฝั่งเริ่มขยับ

นั่งเรียงกันเหมือนนักเรียนดูครูสาธิต

พรานบ่าวจับอีกตัว โยนขึ้นฝั่ง

ปลาดิ้น ปั่บๆ เหมือนยังเถียงชีวิต

ลิงทำเสียง “กึ๊กๆ”

เหมือนกำลังจดโน้ตในหัว

ขึ้นฝั่ง

พรานบ่าวก่อกองไฟแบบง่ายๆ

กองไม้ ใบแห้ง หินล้อม

จุดไฟด้วยไฟแช็ก

เปลวไฟลุก ฟู่ เหมือนลิ้นเล็กๆ ที่เพิ่งตื่น

ไอ้ดำมานั่งเฝ้าหน้าไฟ ตาเป็นประกาย

เหมือนดูรายการทำอาหาร

พรานบ่าวเสียบปลากับไม้

ย่างช้าๆ พลิกไปมา

กลิ่นหอมลอยขึ้นทันที

มันไม่ใช่แค่กลิ่นปลา…มันคือกลิ่น “รอดชีวิตอีกวัน”

ลิงเริ่มกระสับกระส่าย

ตัวหนึ่งกระโดดหายไปแป๊บ

แล้วกลับมาพร้อมปลาในมือ…ตัวเบ้อเร่อ

มันเดินเข้ามา วางปลาตรงหน้าพรานบ่าว

แล้วชี้ไปที่กองไฟ

พรานบ่าวเลิกคิ้ว

“อ้าว…จะเอาคอร์สเรียนเหรอ”

ลิงพยักหน้าแบบไม่ต้องแปล

“เออ…ได้…แต่ค่าเรียนเป็นปลาเพิ่มนะ”

ลิงร้อง “กึ๊ก!” เหมือนตกลง

คลาสเรียนกลางป่าเริ่มขึ้น

พรานบ่าวสอนเรียงขั้น

“หนึ่ง…หาไม้แห้ง ไม่ใช่ไม้เปียก เดี๋ยวได้ควันแทนไฟ

สอง…กองให้มันมีช่องหายใจ ไฟก็เหมือนคน มันต้องหายใจ

สาม…อย่าเอาหน้าไปใกล้ เดี๋ยวคิ้วหาย”

ลิงทำตาม…แบบงงๆ แต่ตั้งใจ

ตัวหนึ่งจุดไฟพลาด ควันพุ่งใส่หน้า

มันกระโดดถอย ทำหน้าตกใจเหมือนโดนผีหลอก

พรานบ่าวหัวเราะ

“เออ นั่นแหละ ประสบการณ์”

ไม่นาน ไฟก้อนเล็กก็เกิดขึ้น

ลิงทำสำเร็จ

ทั้งฝูงเฮเบาๆ แบบลิง

ต่อด้วยวิชาย่างปลา

เสียบไม้…พลิก…รอ

ตัวหนึ่งรีบร้อน เอาปลาเข้าไฟตรงๆ

ไหม้ดำเหมือนถ่าน

พรานบ่าวส่ายหัว

“นั่นไม่เรียกย่าง เรียกเผาศพปลา”

ไอ้ดำมองปลาที่ไหม้…แต่ก็ยังอยากกิน

เย็นนั้น

คน หมา ลิง

นั่งล้อมไฟเดียวกัน

กินปลาเงียบๆ

ไม่มีใครไล่ใคร

ไม่มีลูกดอก ไม่มีเสียงล่า

มีแต่เสียงไฟ เป๊าะๆ

กับเสียงน้ำไหล

พรานบ่าวเอนตัว มองขึ้นไปบนยอดไม้

แสงเย็นลอดใบไม้ลงมาเหมือนเศษทอง

“เออ…ป่ามันก็ไม่ได้โหดตลอดเวลาเนอะ”

ไอ้ดำพยักหน้าเบาๆ

ลิงก็กินปลาเงียบๆ แบบมีมารยาทขึ้นนิดนึง

แต่ลึกเข้าไปในป่า

เสียงบางอย่าง…ยังคงหายใจอยู่

เหมือนมันรอ

ให้ทุกอย่างสงบพอ

แล้วค่อยเริ่มเกมใหม่อีกครั้ง