สังคมไทยเรามักชอบพูดถึงเรื่องบุญวาสนาเป็นเรื่องใหญ่ เพราะเชื่อว่ามันคือสิ่งที่กำหนดเส้นทางชีวิตของคนเราจริงๆ ประโยคที่ว่า "แข่งเรือ แข่งพายมันแข่งกันได้ แต่แข่งบุญแข่งวาสนามันแข่งกันไม่ได้" ทำให้เรานึกถึงความจริงนี้อย่างชัดเจน จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยเห็นคนที่พยายามทำงานหนัก แข่งกับคนอื่นในเรื่องหน้าที่การงาน การศึกษา หรือด้านกีฬา ซึ่งบางครั้งก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก แต่บางครั้งก็เป็นเรื่องที่ต้องเผชิญกับข้อจำกัดทางโชคชะตาหรือบุญวาสนา บางคนทำดีที่สุดแล้วแต่ก็ยังรู้สึกเหมือนว่าความสำเร็จนั้นไม่มา เพราะมันมีองค์ประกอบอื่นที่สำคัญกว่าแค่ความพยายาม การแข่งเรือหรือแข่งพายคือการแข่งขันที่วัดจากทักษะ ความสามารถ หรือกำลัง หากคนมีความพยายาม มุ่งมั่น สุดท้ายก็อาจประสบความสำเร็จได้ แต่กับเรื่องบุญวาสนา เป็นเรื่องที่ไม่มีใครสามารถควบคุมหรือแข่งกันได้ มันคือผลของกรรมและปัจจัยของชีวิตที่ผูกพันกับอดีตของแต่ละคน นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราควรเรียนรู้ที่จะยอมรับและเคารพในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองและผู้อื่นโดยไม่ตัดสินจากการแข่งเพียงอย่างเดียว ในชีวิตจริง เราทุกคนควรมุ่งเน้นทำดี สร้างบุญกุศล เพราะไม่ใช่แค่การแข่งที่เห็นได้ทันที แต่เป็นสิ่งที่ส่งผลต่อชีวิตในระยะยาว ในแง่นี้ ข้อความที่เห็นในภาพและบทความนี้ก็เหมือนเป็นการเตือนใจ เราไม่ควรตัดสินหรือเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นในเรื่องโชคชะตาและบุญกรรม เพราะสิ่งเหล่านี้อยู่เหนือการควบคุมของเราเน้นให้กำลังใจทำดีและมีความสุขกับสิ่งที่เราเป็นและสิ่งที่เรามี